tag:blogger.com,1999:blog-46152592083493577242012-01-29T16:16:04.773+06:30ကပ္ပါေပ့ ပီေကရယ္ေလာကမွာ ကတ္သီးကတ္သပ္ ျဖစ္ေနတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ကပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ ပီေကက သူ႕ဖာသာ မကပ္ပါဘူး။ သူ႕ကို တစ္ခုခုလာကပ္လို႔ ေနမွာေပါ႔။ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.comBlogger2221100tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-6019055969816820072012-01-29T16:08:00.000+06:302012-01-29T16:16:04.789+06:30မိမိကုိယ္ကို အလြဲသံုးစားလုပ္ျခင္း<div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ ဘဝဆိုတာကို စတင္ပိုင္ဆိုင္ရကတည္းက ေနာက္ဆံုး စြန္႔လႊတ္ရတဲ့အခ်ိန္အထိ စကၠန္႔မျပတ္ အလုပ္ေတြ လုပ္ေနၾကရတယ္။ အလုပ္ေတြ၊ အလုပ္ေတြ။ စကၠန္႔တုိင္း ျပတ္တယ္ရယ္လို႔ တကယ္ကို မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘဝတစ္ခုရဲ႕ အစအဦးဆံုး လုပ္ခဲ့ရတဲ့အလုပ္ ဘာျဖစ္မလဲ။ ဘဝတစ္ခုဆိုတာ မိခင္ဝမ္းတြင္းကေန အျပင္ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကို စ ေရမယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမဆံုး ဘာလုပ္ခဲ့သလဲ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ပထမဆံုး စလုပ္တဲ့ အလုပ္ကေတာ့ အသက္႐ွဴျခင္းပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ဒါဆို ဘဝရဲ႕ နိဂံုး ေနာက္ဆံုးမွာေကာ ဘာနဲ႔ အဆံုးသတ္ၾကမလဲ။ ဒါလည္း အသက္႐ွဴျခင္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါဆို အသက္႐ွဴတာနဲ႔ စၿပီး အသက္႐ွဴတာနဲ႔ပဲ အဆံုးသတ္ရမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဘဝတုိ႔ရဲ႕ ၾကားကာလေတြမွာ အသက္႐ွဴၾကရမွာေတာ့ တူညီေနၾကေပမယ့္၊ အသက္႐ွဴရင္း ဘာေတြလုပ္ၾကသလဲ ဆိုတာက အဲဒီလူကုိ အသက္႐ွဴေခ်ာင္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္သလို၊ အသက္႐ွဴၾကပ္သြားေအာင္လည္း လုပ္ပစ္လိုက္ႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြ လုပ္ခဲ့ၾကသလဲ။ </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ဆိုတဲ့ အသိုင္းအဝုိင္းၾကားမွာ ရွင္သန္ႀကီးထြားရေတာ့ အဲဒီ ျပ႒ာန္းခ်က္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝကို ပံုသြင္းလာခဲ့တယ္။</b> တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပံုပ်က္သြားၿပီး တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အေရာင္တက္လာတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ဆိုတာ ကန္႔သတ္ခ်က္ပါပဲ။ Condition ေပါ႔။ အဲဒီ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အသားက်သြားတဲ့ လူေတြကေတာ့ အဲဒီကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကိုက သူတို႔ဘဝရဲ႕ ေရႊစည္းမ်ဥ္း ျဖစ္လာတယ္။ ဘဝေပး ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြကို လက္မခံႏုိင္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ပိုၿပီး အဆင္ေျပႏုိင္မယ့္ ကန္႔သတ္ခ်က္တစ္ခုကို ရွာေဖြၾကတယ္။ မတူညီတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္နဲ႔ ကန္႔သတ္ခ်က္အေပၚထားတဲ့ မတူညီတဲ့ နားလည္မႈေတြေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြဲျပားကုန္ၾကတယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။ အဲဒီ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြထဲမွာ လူေတြကို အလႊမ္းမိုးႏုိင္ဆံုး (ပံုအသြင္းႏုိင္ဆံုး နဲ႔ အယံုအသြင္းႏုိင္ဆံုး) ကန္႔သတ္ခ်က္ဟာ ဘာသာေရးပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြဟာ အယူသီးတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ၾကေပမယ့္ အတၱႀကီးတဲ့ လူမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနၾကတာေတာ့ ဝမ္းနည္းစရာပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ အယူသီးတာနဲ႔ အတၱႀကီးတာရဲ႕ ရလဒ္ဆိုးက်ဳိးေတြဟာ သိပ္ေတာ့ မကြာျခားပါဘူး။ လူအမ်ားကို ထိခုိက္ေစႏိုင္တာခ်ည္းပဲ။ အတၱႀကီးတဲ့လူမ်ဳိးလုိ႔ ေျပာလို႔ မနာလိုက္ပါနဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးပါရေစ။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေျဖၾကည့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ အလွဴတစ္ခုလုပ္တယ္။ အဲဒီအလွဴဟာ ဘယ္သူ႔အတြက္ လုပ္ပါသလဲ။ ဘယ္သူအရင္ရဖို႔ လုပ္ပါသလဲ။ ကိုယ္ ကုသုိလ္ရဖုိ႔က အရင္လုပ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေနာက္ဘဝ ေကာင္းစားဖုိ႔ လုပ္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ မိသားစု၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ေဆြမ်ဳိး၊ စသျဖင့္ေပါ႔။ အစာေရစာ ရွားပါးတဲ့လူေတြကို လွဴတဲ့လူနဲ႔ ဘုရားေစတီမွာ လွဴတဲ့လူ ဘယ္ဒင္းက မ်ားသလဲ။ ဘာလို႔ မ်ားသလဲ။ ရွင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဘုရားေစတီမွာ ကိုယ္ရဲ႕ ေနာက္ဘဝေကာင္းစားဖုိ႔ လွဴေနၾကတာကေတာ့ တစ္ပံုတစ္ပင္ပဲ။ <b>အမ်ားစုက ယူခ်င္လို႔ ေပးေနၾကတယ္။ ေပးခ်င္လို႔ ေပးေနတယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ဳိး ဘာျဖစ္လို႔ မေမြးႏုိင္ၾကသလဲ။</b> ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီေမးခြန္းကို ေတာ္ေတာ္ႀကီး စဥ္းစားျဖစ္တယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကန္႔သတ္ခ်က္ေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ပိုင္ဆုိင္ထားပါတယ္။ အဲဒီ အေျခအေနေကာင္းေတြကို သိေအာင္ ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ သိမွ ျမင္ႏုိင္မယ္။ သိျမင္မွ တန္ဖိုးထားမယ္။ တန္ဖိုးထားမွ လုပ္မယ္။ အဲဒီလို အလုပ္မ်ဳိးမွ တန္ဖိုးရွိႏိုင္တယ္။ အခု လူအမ်ားစုက လုပ္ေတာ့ လုပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂဃနဏ မသိဘူး။ ဒီေတာ့ လုပ္သမွ်က တန္ဖိုးမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ရလဒ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ရွိမွာေပါ႔။ တန္ဖုိးရွိတဲ့ ရလဒ္တစ္ခု ျဖစ္မလာဘူး။ ရလဒ္အေပၚ တန္ဖိုးမထားႏုိင္ရင္ အဲဒီအလုပ္ကိုလုပ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေကာ တန္ဖိုးထားႏိုင္ပါဦးမလား။ <b>ဘာသာေရးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ကိုးကြယ္ရာပါ။ “ကိုး” ဆိုတာ ယံုၾကည္ကိုးစားဖုိ႔နဲ႔ “ကြယ္” ဆိုတာက အကာအကြယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ယံုၾကည္ကုိးစားႏုိင္တဲ့ ဘာသာတစ္ခု ျဖစ္ရမယ့္အျပင္ ဘဝဒုကၡကေန အကာအကြယ္ေပးႏိုင္တဲ့ ဘာသာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ္လုိခ်င္သလို “ကိုး” ကားၿပီး ကိုယ့္ကို “ကြယ္” ဖံုးေနမယ့္ ဘာသာေရးမ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။</b>&nbsp;အဲဒီလုိဆိုရင္ ကုိယ့္ကိုယ္ကို အလြဲသံုးစား လုပ္ေနတာနဲ႔ အတူတူပဲေပါ႔။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-601905596981682007?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-52392195079056012812012-01-06T16:15:00.002+06:302012-01-06T16:17:02.733+06:30လြမ္းေတာ့ လြမ္းမိပါတယ္<div style="text-align: justify;">လြမ္းတယ္ ဆုိတဲ့ စကားလံုးကို ကၽြန္ေတာ့အေနနဲ႔ သံုးဖို႔ သိပ္မသင့္ေလ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လည္း အလြမ္းဓါတ္ခံ ရွိထားတဲ့သူဆိုေတာ့ လြမ္းတာကို လြမ္းတယ္လုိ႔ပဲ ဝန္ခံရမွာပဲ။ ဘာေတြကုိ လြမ္းသလဲဆိုေတာ့ သက္ရွိသက္မဲ့ အစံုေပါ႔။ အဲဒါေတြထဲက လြမ္းတာ တစ္ခုကို ထုတ္ျပရရင္ေတာ့ ေဟာဒီ ဘေလာ့ဂ္ကိုပါ။ PK ဘေလာ့ဂ္ကို ပစ္ထားလုိက္တာလဲ အခုဆို ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီ။ တစ္ခါတေလ ရန္ကုန္၊ မႏၲေလးေရာက္လုိ႔ အင္တာနက္သံုးဖုိ႔ အဆင္ေျပခဲ့ရင္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကိုကိုယ္ သြားသြားၾကည့္မိတယ္။ အလြမ္းေျပေပါ႔။ အခုအခ်ိန္ထိ စာလာဖတ္ေနတဲ့ သူေတြ ေတြ႕ရေတာ့ ေက်နပ္မိတာ အမွန္ပါ။ အဲဒီလို သြားသြားၾကည့္ေနမိလို႔လား မသိဘူး။ သံေယာဇဥ္ အရွိန္က ေျပမသြားဘူး။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">လြမ္းတယ္ဆိုကတည္းက သံေယာဇဥ္ ထားေနမိလို႔ပါ။ သက္ရွိအေပၚမွာ ရွိတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔ သက္မဲ့အေပၚမွာ ရွိတဲ့ သံေယာဇဥ္နဲ႔ ဘာမွ သိပ္မကြာဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ကေတာ့ ထင္တယ္။ ကြာတာ တစ္ခုပဲရွိမယ္။ သက္မဲ့အေပၚ သံေယာဇဥ္ ထားရတာ တုန္႔ျပန္မႈအား မရွိသေလာက္ပါ။ တုန္႔ျပန္မႈအား နည္းေလေလ ခံစားမႈ ေလွ်ာ့ေလေလလို႔ ဆိုၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ သက္မဲ့အေပၚ ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြထဲမွာ ဘေလာ့ဂ္အေပၚ ထားမိတဲ့ သံေယာဇဥ္ဟာ ခံစားမႈ အေပးႏုိင္ဆံုးလို႔ ယူဆမိတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကိုကိုယ္ ဝင္ၾကည့္ျဖစ္တုိင္း ပို႔စ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ျပန္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ လြမ္းစရာပို႔စ္ေတြ ပါသလို ေပ်ာ္စရာပို႔စ္ေတြလည္း ပါတယ္။ ေၾကကြဲစရာ ပို႔စ္ေတြလည္း ဖတ္ျဖစ္သလုိ ၾကည္ႏူးစရာ ပို႔စ္ေတြလည္း ခ်န္မထားခဲ့ဘူး။ ပို႔စ္အမ်ားစုက ကိုယ့္ဘဝဇာတ္ေၾကာင္းေတြပဲ ဆိုေတာ့ အတိတ္လြမ္းခ်င္းႀကီး ၿငီးေနရသလိုပါပဲ။ စာေရးတာ ဝါသနာပါေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ျပန္ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေနခဲ့မိတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ အင္တာနက္ အဆင္မေျပတာလည္း မေရးျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုပါ။ ေနာက္တစ္ခု အရင္လို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးႏိုင္ပါဦးမလား၊ ေရးခြင့္ရွိပါဦးမလား ဆိုတဲ့ အေတြးကလည္း ပိတ္ကာေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္က လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးပါၿပီတဲ့၊ စာဖတ္တဲ့သူက "သူကဘာႀကီးဟဲ့" ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေကာ ဖတ္ႏုိင္ပါဦးမလား။ ေတြးမိတာေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ စာေရးသူကို စာေရးသူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘေလာ့ဂါကို ဘေလာ့ဂါ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အျမင္ထားၿပီး စာဖတ္တာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ စာဖတ္သူေတြလည္း အဲလိုပဲ ခံယူႏုိင္ၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ကို စာေရးျဖစ္ပါၿပီ။ အားတင္းၿပီးေတာ့ေပါ႔။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ခဲြခြာခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ၿပီး အသက္သြင္းလိုက္ျခင္း ပါပဲ။ အရင္က ပီေကပဲျဖစ္ျဖစ္ အခု ပီေကပဲျဖစ္ျဖစ္ ပီေကကို ပီေကလုိ႔ပဲ သေဘာထားၿပီး ပို႔စ္မ်ားကို ရံဖန္ရံခါ တင္ျဖစ္မွာပါ။ ကိုယ္သိထားတဲ့ အသိေတြလည္း ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ကိုယ္ခံစားဖူးတဲ့ ခံစားမႈေတြကိုလည္း ေဝမွ်ခ်င္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကိုလည္း ေဝငွခ်င္ပါတယ္။</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အားလံုး မဂၤလာႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သြားတုိင္း ကိုယ္ပါလုိ႔၊ ကိုယ္သြားတုိင္းလည္း စိတ္ပါ ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-5239219507905601281?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-72105508069629060162009-09-23T08:00:00.000+06:302009-09-23T08:00:00.143+06:30ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္ (၅)<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္၊ ဖမ္းမိထားတဲ့ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ကြ်ႏု္ပ္ ဘယ္လို စီရင္ၿပီး ကြ်ႏ္ုပ္ရဲ႕ ဝါဒအတြက္ အေထာက္အကူ ယူခဲ့တယ္လို႔ အသင္ ထင္ပါသလဲ။ အဲဒီ သူခိုးကုိ ဒဏ္ရာမေပၚေအာင္ အရိုက္ခိုင္းၿပီး အသက္ ဘယ္က ထြက္လာလိမ့္မလဲလို႔ ကြ်ႏ္ုပ္တို႔ ဝိုင္းၾကည့္ၾကတယ္။ အဲဒီလူ အသက္ထြက္ခါနီးေလာက္ၿပီ ဆိုရင္ ပက္လက္ အလွန္ခုိင္းၿပီး အသက္ထြက္ရာကို ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပမယ့္ တစ္ေယာက္မွ မျမင္ပါ။ အဲဒီေနာက္ သူ႕ကို ေမွာက္ခုိင္းၿပီး ရုိက္တယ္။ ေဘးေစာင္းထားၿပီး ထုတယ္။ ေဇာက္ထုိးဆြဲၿပီး ႏွက္တယ္။ ဒဏ္ရာမေပၚေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႏွိပ္စက္ၿပီး အသက္ထြက္မွာကို ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်ႏု္ပ္လိုပဲ အသက္ထြက္သြားတာကို ဘယ္သူမွ မျမင္လုိက္ရ။ သူကေတာ့ ရိုက္ႏွက္ခံထားရတဲ့ ဒဏ္ခ်က္ေအာက္မွာ တုတ္တုတ္မွ်ေတာင္ လႈပ္ေဖာ္မရေတာ့။ မ်က္စိရွိေပမယ့္လည္း မျမင္ႏိုင္ေတာ့။ နားရွိေပမယ့္လည္း မၾကားႏုိင္ေတာ့။ ႏွာေခါင္း ရွိေပမယ့္လည္း မနံႏိုင္ေတာ့။ ဒီ သာဓကကို ေထာက္ခ်င့္ၾကည့္ရင္ပဲ ကြ်ႏ္ုပ္ဝါဒဟာ ခုိင္ျမဲေနပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္မို႔ ဒီဝါဒကို အကြ်ႏု္ပ္ လက္လႊတ္ႏုိင္ပါ႔မလဲ။</span><br /><br />အရွင္ကုမာရကႆပ အေနနဲ႔ အဲဒီ သာဓကကို ခရုသင္းမႈတ္တဲ့ ေယာက်္ားဥပမာနဲ႔ ေျဖရွင္းလိုက္ပါတယ္။</div><br /><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာေတာ္၊ ေရွးက ခရုသင္း အမႈတ္ေကာင္းတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ ေတာရြာတစ္ရြာဆီ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီ ေယာက်္ားဟာ ရြာလည္ေခါင္ကေန ခရုသင္း မႈတ္လုိက္တယ္။ သာယာတဲ့အသံဟာ ရြာကို လႊမ္းၿပီး ထြက္လာတယ္။ အဲဒီအခါ တစ္ရြာလံုး အုတ္အုတ္ကြ်က္ကြ်က္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာသံပါလိမ့္၊ တယ္လည္း သာယာလွတာပါလား ဆိုၿပီး အဲဒီ ေယာက်္ားဆီ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ေမးျမန္ၾကကုန္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေယာက်္ားကလည္း မခြ်င္းမခ်န္ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပေလတယ္။ အေဆြတို႔၊ ဒီအရာကို ခရုသင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ အသင္တို႔ စြဲမက္မေျပေအာင္ ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံဟာ ဒီခရုသင္းရဲ႕ အသံ ျဖစ္ပါတယ္ လို႔ ရိုးရုိးသားသား ေျဖၾကားတယ္။</span> <br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အဲဒီအခါမွာေတာ့ ရြာသားေတြဟာ လုလင္လက္ကေန ခရုသင္းကို ယူလိုက္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ ဟဲ့ ခရုသင္း၊ ျမည္စမ္းဟ၊ ျမည္ေလကြာ လို႔ ခရုသင္းကုိ ပုတ္ၿပီး ခုိင္းၾကေတာ့တယ္။ ခရုသင္းကေတာ့ မျမည္။ ေနာက္ထပ္ ခရုသင္းကို ေဘးေစာင္းထားၿပီး တစ္မ်ဳိး၊ ေမွာက္လ်က္ထားၿပီး တစ္ဖံု၊ ေထာက္လ်က္ထားၿပီး တစ္ခါ၊ ေဇာက္ထိုးထားၿပီး တစ္လွည့္ ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းၿပီး ခရုသင္း ျမည္ေလ၊ ျမည္ေလ လို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဝုိင္းအံု အျမည္ခုိင္းေပမယ့္ ခရုသင္းကေတာ့ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ျဖစ္ရပ္အားလံုးကို မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနမိေတာ့ လုလင္ေယာက်္ားက ဒီလို ေတြးလိုက္မိတယ္။ ေအာ္ အေတာ္လည္း ႏံုအတဲ့၊ မုိက္မဲလွတဲ့ ေတာ္သားေတြပါလား လို႔ ေတြးလိုက္မိၿပီး ခရုသင္းကို ေကာက္ယူကာ ရြာကေန ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ တကယ္တမ္း ခရုသင္းဆိုတာ မႈတ္တဲ့သူ၊ မႈတ္ျခင္းလံု႔လ နဲ႔ ေလ ဒီသံုးမ်ဳိး ဆက္စပ္မိမွ အသံဆိုတာ ျဖစ္ႏုိင္တာကိုး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာေတာ္၊ ဒီလိုပါပဲ။ ကိုယ္ကာယဟာ အသက္ဇီဝွိန္နဲ႔ ထိေတြ႕ေပါင္းဆံုမိတဲ့ အခါမွ လႈပ္ရွားလာၿပီး အေရွ႕ဆီလည္း တက္တယ္။ အေနာက္ဆီလည္း ဆုတ္တယ္။ ရပ္လည္း ရပ္တယ္။ ထုိင္လည္း ထုိင္တယ္။ အိပ္လည္း အိပ္တယ္။ မ်က္စိနဲ႔လည္း အဆင္းကို ျမင္တယ္။ နားနဲ႔လည္း အသံကို ၾကားတယ္။ ႏွာေခါင္းနဲ႔လည္း အနံ႔ကို နံတယ္။ လွ်ာနဲ႔လည္း အရသာကို ရတယ္။ ကိုယ္န႔ဲလည္း အေတြ႕ကို ထိသိတယ္။ စိတ္နဲ႔လည္း အေတြး ေရာက္တယ္။ အသက္ဇီဝွိန္နဲ႔ ကင္းကြာသြားရင္ျဖင့္ မတက္၊ မဆုတ္၊ မရပ္၊ မထုိင္၊ မအိပ္၊ မျမင္၊ မၾကား၊ မနံ၊ မသိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာေပါ႔။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာေတာ္၊ ဒီဥပမာကို ေထာက္ဆၿပီး သင္ရဲ႕ ဝါဒခံယူခ်က္ကို လက္လႊတ္ၿပီး တမလြန္ေလာကဆိုတာ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အမွန္ဝါဒသစ္ကို လက္ခံလိုက္ပါေတာ့လား။</span><br /><br />မေမာမပန္းႏိုင္၊ မၿငီးမျငဴနဲ႔ မကြ်တ္ကြ်တ္ေအာင္ ေခြ်ခြ်တ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ အရွင္သူျမတ္အေပၚ ေလးစားရိုး အခံ ရွိပါလ်က္နဲ႔ ဇြတ္ေပေတၿပီး အယူဝါဒေဟာင္းကို လက္မလႊတ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပါယာသိၿမိဳ႕စားႀကီးက အရွင္သူျမတ္ကို အမူအရာအေနနဲ႔ အေလးအနက္ ျပဳေပမယ့္ အယူဝါဒပိုင္းမွာေတာ့ တစ္ျပားသားမွ မေလွ်ာ့။ သူ အဖန္ဖန္ သက္ေသထူခဲ့တဲ့ အယူဝါဒေဟာင္းရဲ႕ သက္ေသျပခ်က္ ဥပမာေတြကို မေမာႏိုင္ မပန္းႏုိင္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ထုတ္အန္ ေနပါေတာ့တယ္။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-7210550806962906016?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-63393471658164299642009-09-19T08:00:00.000+06:302009-09-19T08:00:00.318+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား (၇)<div style="text-align: justify;">လူတစ္ေယာက္ကို ေမ့ဖို႔ တမင္သက္သက္ လုပ္ယူေနရသေရြ႕ ႏွစ္ဆတိုးတဲ့ ႏႈန္းနဲ႔ တိုးတုိးၿပီး သတိရေနတတ္တယ္။ ေမ့ဖို႔ ႀကိဳးစားေလေလ ေမ့မရေလေပါ႔။ မေမ့လို႔ အသားကို နာေအာင္ လုပ္မိခါမွ အသားနာတုိင္း သတိရေနမိေတာ့တယ္။ တကယ္တမ္း က်ေနာ္ မႏၲေလး ျပန္ေရာက္ကတည္းက သူနဲ႔ က်ေနာ္ ဖုန္းအဆက္အသြယ္က လဲြလို႔ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ သူက ဖုန္းဆက္လာတတ္တယ္။ အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ က်ေနာ္ ေခၚတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို အျပန္အလွန္ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းလည္း မရွိေလေတာ့ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြကို ဖုန္းဆက္မွ သိရတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ သူလည္း က်ေနာ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ မရရင္ ဘာမွ ၾကားရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သူကလည္း ဖုန္းမဆက္၊ က်ေနာ္ကလည္း အသံၾကားရင္ ပိုဆုိးေနလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး အစိမ္းျဖတ္ ျဖတ္ထားလိုက္တယ္။ ၾကာေတာ့လည္း ေမ့သြားတာေပါ႔။ ၈လ ဆုိတဲ့ အခ်ိန္က ေကာင္းေကာင္း ကုစားႏိုင္ခဲ့လုိ႔ ေပ်ာ္ေနခဲ့မိတာ အမွန္ပါ။ အဲဒီလို ႀကိတ္ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြက တစ္ေန႔ေန႔မွာ "ေနာင္တ" အသြင္ ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္သိခဲ့မွာတုန္း။<br /><br />စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္ဖူးမယ္ထင္တယ္။ လင္လုပ္တဲ့သူ တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ ဇနီးသည္က အက်ႌခ်ဳပ္ရင္း အပ္စူးတဲ့ အခန္းကို ၾကည့္ဖူးၾကမယ္ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရင္းနဲ႔ အနီးနားမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုခုကို တိုက္မိၿပီး ျပဳတ္က် ကြဲတာကို ရုိက္ျပတတ္တယ္။ အဲဒီလို သက္ဆုိင္ရာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ကို ပံုစံတစ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ အသိေပးတတ္တာ ၾကံဳဖူးၾကမလား မသိဘူး။ သိပၸံပညာအရ အဓိပၸာယ္ ရွိေကာင္းမွ ရွိမွာေပါ႔ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕က မယံုခ်င္ၾကဘူး။ ကိုယ္တုိင္ ၾကံဳမေတြ႕ရေတာ့လည္း ယံုရခက္သားပါ။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းၿပီး ႏႈိးေဆာ္ အသိေပးသလို ျဖစ္ေနတာကုိး။ က်ေနာ္ကိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ လာၿပီး မႏိႈးေဆာ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို အလားတူ ထူးဆန္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္နဲ႔ လာၾကံဳရတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ မံုရြာ စီးပြားေရး တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ကမ႓ာ႔ဖလား ေဘာ္လံုးပြဲကို ၾကည့္ခ်င္တာနဲ႔ ေက်ာင္းလစ္ၿပီး မႏၲေလးမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ရက္စြဲ အတိအက်နဲ႔ဆိုရင္ ေဘာ္လံုးပဲြ အၿပီး ႏွစ္ရက္ အၾကာ ၂ ၾသဂုတ္ ၂၀၀၂ ခုနစ္။ ေန႔ခင္းပိုင္းအခ်ိန္မွာ ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတယ္။ ေခၚလာတဲ့ သူက က်ေနာ္ ႏွမပါ။ အေဖ၊ အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ ေျပာခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေခၚခုိင္းတယ္။ က်ေနာ္ ဖုန္းသြားကိုင္ေတာ့ သူက ထူးထူးဆန္းဆန္း ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလာတယ္။ "အကို အိစုလိႈင္ ကို သိလား" တဲ့။ က်ေနာ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ သူ ဘယ္လုိလုပ္ အဲဒီ နာမည္ သိသလဲေပါ႔။ "အင္း သိတယ္ေလ၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ "အကုိ႔ သူငယ္ခ်င္းလား" တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ ျပန္ေမးတယ္။ "ေအး" လို႔႔ပဲ ျပန္ေျဖရေတာ့တာေပါ႔။ ဒီဇာတ္လမ္းကို က်ေနာ့္ ႏွမ မသိတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ တျခားလူတစ္ေယာက္က အိစုလႈိင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ကို ေခၚတာ က်ေနာ္ နားထဲမွာ ျပန္ၾကားရတာ တစ္ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ဒါ ပထမဆံုး အႀကိမ္ပါ။ အဲဒီလို နာမည္ေခၚတာ ျပန္ၾကားရေတာ့ အေတာ္ေတာင္ ျပန္လြမ္းသြားသလုိပဲ။ လြမ္းဆိုလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္ကမွ သူ႔ကို အေတာ္ေလးကို သတိရေနမိတာ။ ေအာ္ ရွစ္လေတာင္ ရွိသြားပါေပါ႔လား ဆိုၿပီးေတာင္ ႀကိမ္းဝါးေနခဲ့မိေသးတယ္။<br /><br />ေအး လို႔ ျပန္ထူးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္ ႏွမက အသက္တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္းရွဴလုိက္ၿပီး "အကို႔ သူငယ္ခ်င္း ဆံုးၿပီလို႔ ၾကားတယ္" လို႔ မရဲတရဲ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ပါးစပ္က "ေဟ" ဆိုတဲ့ စကားလံုးတစ္လံုးက လြဲၿပီး ဘာမွ ထြက္က်မလာေတာ့။ ကုိယ့္ကိုယ္ကို သတိျပန္ဝင္လာေတာ့ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ႕ကုိ ေမးခြန္းေတြပဲ ဆက္တုိက္ ေမးေနမိေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေနပါဦး၊ နင့္ကို ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">သူက ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">ၾကားတာပဲတဲ့။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">နင့္ဟာကလဲ။ ဟုတ္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ဘယ္လုိႀကီးတုန္း။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">မသိဘူးေလ။ သတင္းက ဘယ္ကလာလဲေတာ့ မသိဘူး။ သူမ်ားေတြ ေျပာေနတာကို က်မ သူငယ္ခ်င္းက ၾကားလို႔ က်မကို လာေျပာတာပဲ။ အကုိ႔နာမည္ကို သူတုိ႔က သိလို႔ လာေျပာတာ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဲဒီ ေျပာတဲ့ လူေတြက ဘယ္လုိ ေျပာေနလို႔တုန္း။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">ဒီတကၠသိုလ္မွာ ကိုပီေက (နာမည္အရင္း ေဖ်ာက္ထားသည္) ဆိုတဲ့လူကို သိလားတဲ့။ သူ႕ သူငယ္ခ်င္း အိစုလႈိင္က ဒီမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာဖူးလို႔တဲ့။ အခု အဲဒီ အိစုလႈိင္ဆိုတဲ့ ကုိပီေကရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ဆံုးသြားလို႔ သူ႕ကို အသိေပးခ်င္လို႔တဲ့။ အဲလို ေျပာေနၾကတာပဲ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဲဒီ ေျပာတဲ့လူကေကာ ဘယ္ကတုန္း။</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 102);">သိဘူး။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">နင့္ဟာက မသိတာေတြခ်ည္းပဲ။</span><br /><br />ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ ဖုန္းခ်လိုက္ေတာ့တယ္။ ဘာမွလည္း ထပ္ေမးလို႔ မရေတာ့။ ၾကားရတဲ့ သတင္းကေတာ့ မခုိင္လံု။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ယံုရခက္ခက္။ တကယ္တမ္းေတာ့ မသိစိတ္က မယံုခ်င္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သိခ်င္ရင္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးပါ။ သတင္းစာ ျပန္ရွာဖတ္ရင္ဖတ္၊ မဖတ္ခ်င္ရင္ သူ႕အိမ္ ဖုန္းဆက္ရုံေပါ႔။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ သူ႕မွာ ဘာေရာဂါမွ မရွိဘူး။ ဖ်ားခဲ၊ နာခဲတယ္။ အခု ဆံုးၿပီဆိုေတာ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘယ္လိုမွ မယံုႏုိင္ဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ရက္က ဆံုးတာဆိုေတာ့ ျပန္တြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ တအားကို သတိရေနတဲ့ေန႔။ ဒီေတာ့ သတင္းစာ ျပန္လွန္ရွာလိုက္တယ္။ နာေရးေၾကျငာမွာ သူ႕နာမည္ ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ကမ႓ာေလာကႀကီးက ၁၀ မိနစ္ေလာက္ အေမွာင္က်သြားသလိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ သူ႕အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးရေတာ့တယ္။ သူ႕အေမကေတာ့ ငိုယုိၿပီး ရွင္းျပရွာတာေပါ႔။<br /><br />ေရာဂါရဲ႕ အစကလည္း အဲဒီ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လပါပဲ။ သူရဲ႕ သြားတစ္ေခ်ာင္း သြားႏႈတ္ၿပီး ႏွစ္ရက္ၾကာတဲ့အထိ ေသြးမတိတ္လို႔ ေဆးစစ္ၾကည့္လိုက္မွ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္မွန္း သိလုိက္ရတယ္။ ကင္ဆာမွန္းသိလို႔ ဓါတ္ကင္၊ ေဆးသြင္း စတဲ့ ကုသမႈေတြ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ခံယူအၿပီး ဆံပင္ေမႊးေတြ အားလံုး ကြ်တ္ကုန္လို႔ စိတ္ဓါတ္က်က်နဲ႔ အိမ္မွာပဲ ေနေတာ့တယ္။ သူ႕ဆီ ဆက္သြယ္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက လြဲလို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ အဆက္အသြယ္ မလုပ္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ အဲဒီလို တစ္လတစ္ခါ ေဆးသြင္း၊ဓါတ္ကင္ လုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ရွစ္လအၾကာမွာ ၃၁၊ ဇူလိုင္လ ၂၀၀၂ မွာ သူ ဆံုးရွာတယ္။ ေသြးကင္ဆာက လူေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးသား ေရာဂါျဖစ္လို႔ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးေတာ့ ရွင္းမေနေတာ့ပါဘူ။ ဒါေပမယ့္ သိထားသင့္တာက ကင္ဆာ ေရာဂါသည္ေတြအတြက္ အဆိုးဝါးဆံုး ေဝဒနာဟာ အားငယ္ျခင္းနဲ႔ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္းပဲ။ ေရာဂါရဲ႕ ေဝဒနာထက္ ကုသမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈေတြကို အေတာ္ေလး ၾကံ့ၾကံ့ခိုင္ ခံၾကရတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္ ေဘးမွာ အားေပး ႏွစ္သိမ့္မယ္သူ ရွိေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရဲရဲ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔က အားရွိေနမွာပါ။ အဲဒီလို မဟုတ္ဘဲ အထီးက်န္ ဆန္ဆန္နဲ႔ အားငယ္ေနရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ျဖင့္ အဲဒီ ေဝဒနာကို ဘယ္ေဆးနဲ႔မွ ကုစားလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အထီးက်န္ ဆန္တာနဲ႔ပဲ သူ႕ဖာသာ ေလာကအျပင္ဘက္ ေရာက္သြားသလိုလို ခံစားရၿပီး စိတ္ဓါတ္ေတြက က်ၿပီးရင္း က်လာေတာ့မွာပါ။<br /><br />အဲဒီ သတင္းေတြ ၾကားအၿပီးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးလိုက္မိတယ္။<br /><div style="text-align: center;">"<span style="font-weight: bold;">ကိုယ့္ပါးစပ္က ခ်စ္ပါတယ္ ခ်စ္ပါတယ္လို႔ တဖြဖြ ေျပာေနခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ ငါ ဘာလုပ္ေနသလဲ</span>"<br /></div>ဒီေမးခြန္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ေျဖမၾကည့္ခင္မွာပဲ က်ေနာ္ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲလာတယ္။ အဲဒီ မ်က္ရည္ေတြဟာ ေနာင္တေၾကာင့္ က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြပါ။ ဟိုအရင္ ေန႔ေတြက က်ေနာ္ ခိုးေပ်ာ္ခဲ့တဲ့ အေပ်ာ္ေတြဟာ အင္မတန္မွ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ အက်ည္းတန္တဲ့ အပိုင္းအစေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ ကိုယ့္ဖာသာေတာ့ ေမ့ႏိုင္ၿပီကြဆိုၿပီး မာန္ေတြ တက္လို႔။ အဲဒီ ရွစ္လအတြင္းမွာ သူ႕ဆီ ဖုန္းလွမ္းေခၚၿပီး အားမေပးႏိုင္ခဲ့မိတာ အခုအခ်ိန္ထိ ေနာင္တရလို႔ မဆံုးဘူး။ ပစ္ထားရက္ေလျခင္း ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္လို႔လည္း မဆံုးဘူး။ သူ အလိုအပ္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ္ အားေပးေနဖုိ႔ သင့္တယ္ေလ။ အခုေတာ့ အားမေပးတဲ့အျပင္ အဆက္အသြယ္ ဖ်က္လုိက္ႏိုင္တာကိုပဲ ဂုဏ္ယူေနခဲ့မိတဲ့ ငါ႔ဘဝ။ ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္လို႔ ေသေသဆိုၿပီး ပစ္ထားလိုက္မိတာ အခ်စ္လား။ အခုအခ်ိန္မွာ သက္ျပင္းခ်လိုက္ရံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။<br /><br />အခု ျပန္ေရးေနတဲ့ အေတာအတြင္းမွာကို က်ေနာ္ စိတ္ေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ စာေတြလည္း ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ရဲ႕ အေျခအေန ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ၆ လေက်ာ္ အခ်ိန္ယူလိုက္ရတယ္။ အဲဒီ ေျခာက္လအတြင္းမွာ အစားအေသာက္ မမွန္တဲ့အျပင္ ညတုိင္းလိုလို သန္းေခါင္ (၁၂) နာရီ ေက်ာ္တဲ့အထိ အရိပ္တစ္ခုခုကို ေစာင့္ေနတတ္တယ္။ မေကာင္းဆိုးဝါး ျဖစ္ေစေတာ့လို႔ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ လာေတြ႕လွည့္ပါဦးလို႔ ပါးစပ္က တဖြဖြ ေျပာေနမိတယ္။ ေတာင့္တေနမိတယ္။ သူရဲ႕ ဘဝဟာ ရွစ္လပဲ က်န္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိခဲ့ရင္ ငါ အဲဒီလို ဘယ္လုပ္ရက္မွာတုန္း ဆိုတဲ့ ေနာင္တအေတြးေတြကလည္း ေန႔တုိင္းလိုလို ႏွိပ္စက္လြန္းလို႔ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္း ေမွာက္ၿပီးေသ ေအးတာပဲ လို႔ေတာင္ အေတြးေရာက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေတြဟာ ဦးေႏွာက္ မၾကည္လင္ခင္မွာ ရူးရူးမိုက္မိုက္ ေတြးခဲ့တဲ့ အေတြးေတြမုိ႔ အမွန္အတုိင္း ဝန္ခံရတာပါ။<br /><br />က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္လာၿပီ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပထမဆံုး စေတြးလိုက္မိတာ၊ ထူးဆန္းမိတာက သူဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္း ေရာက္လာတဲ့ ကိစၥ။ ေျပာတဲ့သူ ဘယ္သူလည္း ဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘူး။ သူ ကိုယ္တုိင္လည္း က်ေနာ္ကို သိပံု မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရမ္းတန္းမွန္းစမ္းၿပီး လူတကာ လုိက္ေမးေနတာ။ ေက်ာင္းသားေပါင္း ေထာင္ဂဏန္းရွိတာကို က်ေနာ့္နားထဲ ေရာက္ျဖစ္ေအာင္ ေရာက္လာတယ္ဆိုတာေတာ့ အေတာ့္ကို ထူးဆန္းမိတယ္။ အေတြးေတြ ပံုမွန္ ျပန္ေတြးလာႏိုင္တဲ့အခါမွာ ဒီတစ္ခါကိုလည္း တံခါးေခါက္သံအျဖစ္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္ေယာင္လာတယ္။<br /><div style="text-align: center;">"က်ေနာ္ ခ်စ္တဲ့သူေတြဟာ က်ေနာ္နားကေန အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာသြားႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း သူတုိ႔နားက အခ်ိန္မေရြး ထြက္ခြာသြားရႏုိင္တယ္။"<br /></div>သူ႕ကို လံုးဝဥႆံု ေမ့ႏိုင္ၿပီလို႔ က်ေနာ္ အထင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူ ဆံုးၿပီလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ ေန႔ကေန ၆လအတြင္း ကေယာက္ကယက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ အဲဒီအဆိုကုိ ပယ္ခ်ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ အခုအခ်ိန္ထိ ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရေသးပါဘူး။ ရလုိက္တဲ့ သင္ခန္းစာက "က်ေနာ္ ခ်စ္ခဲ့ဖူး၊ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လုိ႔ မရဘူး။ က်ေနာ့္ဘဝထဲက ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ ထုတ္ဖယ္ပစ္လုိ႔ မရဘူး" ဆိုတာပါပဲ။ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္လည္း ကတိတစ္ခု ေပးလိုက္မိပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">"<span style="font-weight: bold;">ဘယ္လို အေၾကာင္းအရင္းနဲ႔ဲပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ခင္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ အဆက္အသြယ္ မျဖတ္ဘူး</span>"<br /><br /></div></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-6339347165816429964?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-1779583990216328012009-09-16T08:00:00.001+06:302009-09-17T10:06:23.107+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား (၆)<div style="text-align: justify;">ေသနတ္ကို က်ည္အျပည့္နဲ႔ ခ်ိန္ထားၿပီးခါမွ မပစ္ရေတာ့တဲ့ ဖီလင္၊ ေမတၱာကို ခူးဆြတ္ဖုိ႔ ျခင္းေတာင္း အသင့္နဲ႔ လက္လွမ္းၿပီးခါမွ ျပန္ရုတ္လိုက္ရတဲ့ ဖီလင္၊ ပါးစပ္ထဲကို လွမ္းထည့္လိုက္တဲ့ မုန္႔တစ္တံုး ေခ်ာ္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ က်သြားလုိ႔ ခံစားလုိက္ရတာေတြဟာ အတူတူပဲ ႏႈိင္းယွဥ္လို႔ ရပါ႔မလား။ အဲဒီ ကတိကို ေပးလုိက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ ျမင္ေယာင္မိတာ တစ္ေယာက္တည္း။ အဲဒါ အေမပါ။ ဖုန္းခ်ၿပီးေတာ့မွ ဆက္တိုက္ဆိုသလို လူေတြ အမ်ားႀကီး တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ျမင္ေယာင္လာၿပီး အေတြးေတြ အားလံုး ေထြေနေတာ့တယ္။ ပထမဆံုး ေတြးလိုက္မိတာက သူ႕အေၾကာင္း။ ဟုတ္တယ္။ အိစုအေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ ဆိုတာ ဆက္စပ္ ေတြးလိုက္တဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာပူလာတယ္။ မ်က္လံုးထဲမွာ ဝိုင္းေလွာ္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးကို ျမင္ေယာင္လာတယ္။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္မရ။ တကယ္ကို မသိေတာ့ပါဘူး။ ငုတ္တုတ္ထုိင္ရင္း "ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ မင္းနဲ႔လည္း ခြဲမေနခ်င္ဘူးကြယ္" ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားကို ဆိုေနရံုပါ႔။<br /><br />ေပးထားတဲ့ ကတိကုိေတာ့ ဖ်က္လို႔ မျဖစ္။ အေမ ေျပာတဲ့အထဲမွာ စကားလံုးတစ္လံုးပါ။ တစ္ႏွစ္တည္းပါ တဲ့။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ စိတ္ဒုန္းဒုန္း ခ်လိုက္တယ္။ ၁၉၉၉ မေရာက္မခ်င္း ေရွာင္ေနလိုက္ရံု။ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ထိပ္တိုက္ ရင္မဆိုင္ရဲပါ။ ေၾကာက္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ မ်က္ဝန္းအဆံုမွာ ေပးထားတဲ့ ကတိ ေမ့သြားမွာ စိုးလို႔။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ လုပ္ႏိုင္တာ တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေရွာင္ေစတဲ့ ရွားေစ။ အသားလြတ္ ေရွာင္ေနဖို႔ မသင့္တာေၾကာင့္ ေရွာင္ႏိုင္ဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္ရေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အတန္းခ်ိန္က ေန႔ခင္း ၁၂း၃၀ ကေန ညေန ၅း၀၀ အထိ။ အရင္က ၁၂ နာရီ မထုိးခင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီး အခြင့္ေကာင္းရင္ ေကာင္းသလို၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္၊ မုန္႔ဆုိင္ အတူသြားေနၾက။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေလွာ္ေကာင္းတာလဲ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အခုဆိုရင္ ၁၂ နာရီ မခြဲမခ်င္း ေက်ာင္းကို ေရာက္လို႔ မျဖစ္။ အစီအစဥ္တစ္ခု ဖန္တီးရေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ လွည္းတန္းမွာ သင္တန္း တစ္ခု တက္လိုက္တယ္။ အဲဒီ သင္တန္းက နံနက္ ၈း၃၀ ကေန ေန႔လယ္ ၁၂း၀၀ အထိ ဆိုေတာ့ လွည္းတန္းကေန ဆိပ္ကမ္းသာလမ္းက သင္တန္းလာဖို႔ အနည္းဆံုး နာရီဝက္ အခ်ိန္ေပးရမယ္။ ဒီေတာ့ သင္တန္းတက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ ၁၂း၃၀ မေရာက္ေတာင္ အတန္း ေနာက္က်ဖို႔က မ်ားေနၿပီ။ ဒီလုိနဲ႔ သင္တန္းေတြကို ဆက္တုိက္ အေပါက္အၾကားမရွိ စီစဥ္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔ ေတြ႕ဖုိ႔ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္မွာ ေန႔တုိင္း ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားခ်ိန္ေတာင္ မရလို႔ ေန႔တိုင္း ဘက္စ္ကားေပၚမွာပဲ ေပါင္မုန္႔ ႏွစ္လံုးကို ေန႔လယ္စာအျဖစ္ သက္မွတ္ၿပီး ႏွစ္ပါးသြားေနရတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ေျဖရွင္းခြင့္လည္း မရွိ။ ေျဖရွင္းစရာလည္း မရွိေတာ့ အားလံုးကို ေရွာင္ေနရံု သက္သက္နဲ႔ ၁၉၉၈ ခုနစ္ တစ္ႏွစ္လံုးကို ျဖတ္သန္းလာရတယ္။ မဟာအခြင့္အေရးလို႔ ထင္ထားတဲ့ ၁၉၉၈ ခုနစ္ႀကီးဟာ မဟာအလြမ္းအေဆြးနဲ႔ပဲ မြန္းၾကပ္ေနမိေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျမင္ေစာင္းလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူက မၾကည္ျဖဴလည္း ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ကိုယ္ကိုက သားလိမၼာတစ္ေယာက္ လုပ္ခ်င္ခဲ့တာကိုး။ အဲဒီလို ဥေပကၡာ အျပဳခံလိုက္ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို နားလည္ႏိုင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘယ္မွားရက္ပါေတာ့မလဲ။ ဘယ္သူမွ မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ဘဝေပး လို႔ ေခၚၾကတာေပါ႔။ သူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မျမင္မိေအာင္ အတန္းကို အျမဲတမ္း ေနာက္က်မွ ဝင္ၿပီး အားလံုးထက္ ေစာေစာထြက္ေနတဲ့ က်ေနာ္ဟာ တစ္ရက္မွ သူ႕ကို ေမ့မရခဲ့ပါဘူး။ ေမ့မရေလ၊ ေမ့ခ်င္ေလ၊ ေမ့ခ်င္ေလ၊ ေမ့မရေလနဲ႔ လံုးခ်ာလယ္လိုက္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ေမ့မွ ရမယ္ဆိုၿပီး မေမ့မခ်င္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒဏ္ခတ္မိေနေတာ့တယ္။ တစ္ခါ သတိရမိတုိင္း ကိုယ့္ပါးကိုယ္ တစ္ခ်က္ ရိုက္ေနမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကိုယ့္ပါးကုိယ္ ရိုက္ေနမိတဲ့ အခ်က္ေရကို ေရတြက္ရင္းနဲ႔ ၁၉၉၉ ခုနစ္ ဆိုတာ ေရာက္လာတယ္။<br /><br />"အခ်ိန္ႏွင့္ ဒီေရသည္ လူကိုမေစာင့္" ဆိုတဲ့ စကားပံုကုိ က်ေနာ္ ထည့္ျဖည့္လိုက္ခ်င္တယ္။ "အခ်ိန္၊ ဒီေရႏွင့္ အခ်စ္သည္ လူကို မေစာင့္" လို႔ ျပင္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။ နဂိုကေတာ့ ၁၉၉၉ ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ ျပန္ၿပီး လန္းဆန္း နလန္ထူလာမယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတာေလ။ ဥေပကၡာျပဳခဲ့မိတဲ့ က်ေနာ္ရဲ႕ အျပစ္ေတြအတြက္ ေလ်ာ္ေၾကးေပးခြင့္ ရလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးခဲ့မိတာ။ ဘုန္းႀကီး ေခါင္းေခါက္ၿပီးမွ ေတာင္းပန္ခ်င္တဲ့ က်ေနာ္အျဖစ္ကို တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ပိုပိုၿပီး သတိထားလာမိတယ္။ ဥေပကၡာျပဳခဲ့တာလည္း ... ငါ၊ ဒဏ္ရာ ေပးခဲ့တာလည္း ... ငါ၊ ေအးခဲေစခဲ့တာလည္း ... ငါ၊ တစ္ႏွစ္အၾကာမွ ျပန္ေပါင္းထုပ္ခ်င္တဲ့ ငါ ပါလားလို႔ တစ္ေန႔တစ္ျခား ဆင္ျခင္လာမိတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူ မ်က္ႏွာလႊဲအလွည့္ ေရာက္ၿပီေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းထက္ကို ဘာမွ အပိုမခံတဲ့ သူနဲ႔ အဆစ္လိုက္ေတာင္းေနတဲ့ က်ေနာ္ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆံုရတာေတာင္ ပင္ပန္းလာတယ္။ ၁၉၉၉ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာမွ ျဖစ္သြားၾကတဲ့ သူ႕ခ်စ္သူနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးလာေတာ့ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလး ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၉၉ ခုနစ္မွာလည္း ကိုယ့္ပါးကိုယ္ ထပ္ရိုက္ေနရျပန္ၿပီေပါ႔။ က်ေနာ္ ဘယ္သူ႕ကို အျပစ္တင္ရမလဲ။ သတိရတတ္လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ၿပီး ကိုယ့္ဖာသာပဲ ရိုက္ေနမိေတာ့တယ္။ သိပ္ခ်စ္မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ မုန္းေနမိတယ္။ သူ႕မွာ ဘာအျပစ္မွ မရွိပါဘူး။<br /><br />၂၀၀၀ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ သူ သင္တန္း ဆက္မတက္ေတာ့ဘဲ ထြက္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း သင္တန္းေတြ ၿပီးေတာ့ မႏၲေလးျပန္လာခဲ့တယ္။ သူ႕ကုိေတာ့ သတိရလ်က္၊ လြမ္းလ်က္၊ ေဆြးလ်က္ေပါ႔။ "ေပ်ာက္ေသာသူ ရွာလွ်င္ေတြ႕၊ ေသေသာသူ ၾကာလွ်င္ေမ့" ဆိုတဲ့ စကားပံု အတုိင္းပါပဲ။ က်ေနာ္အေပၚမွာ ေသေနၿပီျဖစ္တဲ့ သူရဲ႕ စိတ္ေၾကာင့္ ၾကာေတာ့လည္း တေျဖးေျဖး ေမ့လာၿပီေပါ႔။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၁ ခုနစ္မွာ က်ေနာ္ သူနဲ႔ ဖုန္း ႏွစ္ခါပဲ ေျပာျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အေၾကာင္းကို မေတြးမိသေလာက္ ျဖစ္လာေတာ့မွ ငါ သူ႕ကုိ လံုးဝ ေမ့ႏိုင္သြားၿပီပဲလို႔ ဂုဏ္ယူေနမိတယ္။ ေက်နပ္ေနမိတယ္။ အဲဒီလို တကယ္ပဲ ဂုဏ္ေနဖို႔ သင့္ရဲ႕လား။ ေက်နပ္စရာေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား။ စာဖတ္သူအေနနဲ႔ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ ကိစၥလို႔ ထင္ေနမယ္ေနာ္။ က်ေနာ္အတြက္ေတာ့ မဟာေအာင္ျမင္မႈႀကီးပဲ။ တစ္ခါ သတိရတုိင္း ပါးတစ္ခ်က္ အရိုက္ခံရလို႔ မ်က္ႏွာ နီရဲေနတဲ့ က်ေနာ္။ တစ္ေန႔ကို ဆယ္ခ်က္မက ကိုယ့္ဖာသာ ခိုးခုိး ရိုက္ေနမိတဲ့ က်ေနာ္။ အခုေတာ့ လံုးဝ အရိုက္မခံရတာ လနဲ႔ခ်ီ ၾကာသြားၿပီဆိုေတာ့ ဒါ ဝမ္းသာစရာ မဟုတ္ဘူးလား။ က်ေနာ္ ဝမ္းသာမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။ သူ႕ကို မုန္းသြားလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့လိုက္ႏိုင္လို႔ပါ။<br /><br />ဒါဆို က်ေနာ္ ေအာင္ႏိုင္သူႀကီးေပါ႔။ က်ေနာ္ သူ႕ကို ျပန္သတိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပန္တြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူနဲ႔ အဆက္အသြယ္ မရခဲ့တာ ၈ လတိတိ ရွိသြားၿပီ။ က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္၊ ေန႔တိုင္း သတိမရဘဲ မေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ၈လတိတိ ေမ့ထားလုိက္ႏိုင္တာ ဝမ္းသာစရာမ်ားလား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ေက်နပ္ေနမိတာေတာ့ အမွန္ပါ။<br />" လူတစ္ေယာက္ကို မုန္းဖို႔ သတၱိလိုတယ္။ ခ်စ္ဖို႔ ေရစက္လိုတယ္။ ေမ့ဖို႔ အခ်ိန္လိုတယ္ " တဲ့။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ အရႈံး မရွိလိုက္သလိုပဲ။ က်ေနာ္ ရလိုက္တာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္၊ သူ ရလိုက္တာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္။ ဒါေပမယ့္ ေဆြးေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ႔။ အခုေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ေပ်ာ္ေနႏိုင္ပါၿပီ။ ဘာမွကို သတိမရေတာ့ဘဲ ၂၀၀၂ ခုနစ္ ကမၻာ့ဖလား ေဘာ္လံုးပဲြကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၾကည့္လို႔။ ေဘာ္လံုးပြဲ ၿပီးလို႔ ႏွစ္ရက္အၾကာ ၂၀၀၂ ခုနစ္ ဇူလိုင္လ ၂ ရက္ေန႔ ေန႔ခင္းမွာ ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတယ္။ အဲဒီ တစ္ေကာေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ရဲ႕ ဘဝႀကီးတစ္ခုလံုး ေျဗာင္းဆန္သြားေတာ့တယ္။<br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-177958399021632801?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-42815315433462201052009-09-13T08:00:00.001+06:302009-09-13T08:14:27.928+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား (၅)<div style="text-align: justify;">တံခါးေခါက္သံမ်ား ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လေလာက္က (<a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/03/blog-post_06.html">၁</a>)၊ (<a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/03/blog-post_08.html">၂</a>)၊ (<a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/03/blog-post_11.html">၃</a>)၊ (<a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/03/blog-post_21.html">၄</a>) ဆိုၿပီး အပိုင္း(ေလး) အထိ ေရးၿပီး ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ ဘဝရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းတခ်ဳိ႕ကုိ ခ်ေရးတာဆိုေတာ့ အပိုင္းေတြ အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ထပ္ေရးလို႔ ရေနေသးတာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေရးရင္းေရးရင္းနဲ႔ အေတာ္ကို ေၾကြက်လုမတက္ ေဆြးေျမ့လာတယ္။ ဖတ္ေနတဲ့လူေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ေအးေပါ႔ေလ။ က်ေနာ္က တကယ္ အျဖစ္မွန္နဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ သူဆိုေတာ့ ျပန္ေတြးမိတိုင္း အေဟာင္းေတြ အသစ္အသစ္ ျဖစ္ျဖစ္လာတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ဒီ အပိုင္း (၅) ကို ဆက္ေရးရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ပိုၿပီးေတာ့ကို စိတ္ထိခိုက္ေစမယ့္ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ျဖစ္ေနလို႔ က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္လကတည္းက ေရးဖို႔ လက္တြန္႔ခဲ့တယ္။ တံခါးေခါက္သံမ်ား ပို႔စ္ကုိ ေရးလို႔ တစ္ပိုင္းၿပီးတိုင္း ၿပီးတုိင္းမွာ က်ေနာ္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္မွာ အတိတ္က ပံုရိပ္ေတြနဲ႔၊ မ်က္ဝန္းမွာေတာ့ မိုးရြာေတာ့မယ္။ အပိုင္း (၄) ကိုၿပီးလို႔ ေနာက္တစ္ပိုင္း ဆက္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို က်ေနာ္ ေရးရေတာ့မယ္။ အဲဒီ အေၾကာင္းကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားရမွာေတာင္ က်ေနာ္ ရင္ေလးေနမိတယ္။ အဲဒီ အတိတ္ကို မတူးဆြခ်င္ေတာ့လို႔ပါ။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဆက္မေရးခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္း (၃) ခု ရွိတယ္။<br /><br />သူဟာ က်ေနာ့္ဘဝမွာ သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလို သိပ္အေရးႀကီးခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဆံုးရႈံးခဲ့ရလို႔ ၾကားလုိက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံဟာ အခုထိကုိ ၾကားေယာင္ေနဆဲပါ။ အခုထိကို မေမ့မေပ်ာက္ လြမ္းဆြတ္ေနမိလို႔ က်ေနာ္ ဆက္မေရးျဖစ္တာပါ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္ေရးလိုက္တိုင္း အတိတ္ရဲ႕ အေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားမိလိုက္တိုင္း ဝမ္းနည္းစရာေတြ ထပ္ထပ္ ေပၚလာေတာ့ ဆက္ေရးဖို႔ကို မရဲေတာ့ဘူး။ သူက က်ေနာ္ ပထမဆံုး ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ။ ဒီေလာက္ဆို အေျခအေနကို သိေလာက္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ သူရဲ႕ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ၾကားခဲ့ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံကို မေျပာခင္မွာ သူအေၾကာင္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ျပန္ေျပာသင့္မယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီအေၾကာင္း ျပန္ေျပာေၾကး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္ လွန္ေထာင္ရမွာမို႔ ပိုလို႔ေတာင္ မေရးခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး အရင္ခ်စ္သူအေၾကာင္း အက်ယ္တဝံ့ ေရးေနဖို႔ မသင့္ဘူးလို႔ ယူဆမိလုိ႔လည္း အပိုင္း (၄) ၿပီးတာနဲ႔ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အခု ဆက္ေရးေနပါၿပီ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ သိခ်င္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ က်ေနာ္ ရခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာ၊ အေတြ႕အၾကံဳကို တစ္ေယာက္စာအတြက္ပဲ သိမ္းမထားခ်င္လို႔ပါ။ ရယ္ခ်င္လည္း ရယ္ၾကပါေတာ့၊ ဟားခ်င္လည္း ဟားၾကပါေတာ့၊ ေဆြးခ်င္လည္း ေဆြးၾကပါေတာ့၊ ငိုခ်င္လည္း ငိုၾကပါေတာ့။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဘဝဆိုတာ သင္ခန္းစာေတြကို ေနရာမလပ္ ဆက္တိုက္ ေရးမွတ္ထားတဲ့ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းတစ္အုပ္လို႔ ျမင္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်ေနာ္ ေရးေပ်ာ္ပါၿပီ။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ဒီအေၾကာင္းကို စေရးေတာ့မယ္ ဆိုရင္ သူနဲ႔ ပတ္သက္ခဲ့တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ ရက္စြဲေတြကို ျပန္လွန္ရေတာ့မယ္။ အင္း ... ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္လွန္ရာေတာင္ က်ေနမလား မသိဘူး။ သူ႕နာမည္က အိစုလႈိင္ပါ။ က်ေနာ္တို႔က အိစုလို႔ ေခၚပါတယ္။ အိစုဆိုတာ ဂ်ပန္လိုေတာ့ ထုိင္ခံုေပါ႔။ ၁၉၉၇ ခုနစ္ ဇူလုိင္လ၊ ေကာင္းကင္ႀကီး မ်က္ရည္ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်တဲ့ မိုးရာသီမွာ က်ေနာ္တို႔ သိခြင့္၊ ခင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ မိုးရာသီရဲ႕ အစဟာ မ်က္ရည္မိုးနဲ႔ပဲ ဆံုးရလိမ့္မယ္လို႔ အဲဒီတုန္း ဘယ္လိုလုပ္ သိခဲ့ပါ႔မလဲ။ ေပ်ာ္လို႔ ေမာ္လို႔ေပါ႔။ စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ စာအတူတူ လုပ္ၾကရင္း က်ေနာ္တို႔ ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ (၁၅) ရက္တည္း ဆံုဆည္းခြင့္ ရခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ တစ္တန္းၿပီး ေက်ာင္းေတြ ပိတ္လို႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အိမ္မွာပဲ ေနၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေဝးသြားျပန္ေရာ။ ဒီရက္ပိုင္းေတြ အတြင္း သူပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ သိလိုက္တာက ဘာမွ မမ်ား။ နာမည္က အိစုလႈိင္၊ အင္းစိန္က နိဗၺာန္လမ္း (ျပင္ထားပါသည္) မွာ ေနတယ္။ အိမ္နံပါတ္ မသိ။ အိမ္မွာ ဖုန္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ နံပါတ္မသိ။ အေဖနာမည္မွာ "ေအာင္" တစ္လံုး ပါတယ္။ က်န္တာ ဘာမွ မသိ။ က်ေနာ္ သူနဲ႔ တအား ေတြ႕ခ်င္တယ္။ သူ႕ကို ျမင္ခ်င္တယ္။ လိပ္စာကမသိေတာ့ သြားလို႔မရ။ သူနဲ႔ ခင္တဲ့ တျခား ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတာ့ ရွိတယ္။ လိပ္စာသိ၊ ဖုန္းနံပါတ္သိေပ့မယ္ က်ေနာ္ မေမးခ်င္။ မာနႀကီးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ျမင္မိတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ သိေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ ပထမဆံုး ဖုန္းနံပါတ္ကို ရေအာင္ ရွာပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူတစ္သန္းမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္ လုပ္ဖူးခ်င္မွ လုပ္ဖူးမယ့္ ရူးရူးမိုက္မိုက္ အလုပ္ကို လုပ္မိေတာ့တယ္။ ဖုန္းနံပါတ္ ရေအာင္ ဘာလုပ္မယ္ ထင္လဲ။<br /><br />သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ သိတာ သိပ္မမ်ားဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ရဖို႔ ဆိုရင္ ရွာလို႔ရတာ ဖုန္းစာအုပ္ပဲ ရွိေတာ့တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ Yangon Directory စာအုပ္ကို ခ်ၿပီး လွန္ရွာပါေတာ့တယ္။ အေဖနာမည္ သိလား ဆိုေတာ့ မသိဘူး။ လိပ္စာ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း အင္းစိန္၊ နိဗၺာန္လမ္းလို႔ပဲ သိတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္မွာ လုပ္စရာ တစ္နည္းပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ပါတဲ့ Yangon Directory စာအုပ္ကို တစ္မ်က္ႏွာခ်င္းစီ လွန္ၿပီး အင္းစိန္၊ နိဗၺာန္လမ္းလုိ႔ လိပ္စာတပ္ထားတဲ့ ဖုန္းနံပါတ္ မွန္သမွ် ကူးေရးပစ္လိုက္တယ္။ Data ေပါင္း သိန္းဂဏန္း၊ စာမ်က္ႏွာ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ရွိတဲ့ "ဘာပဲလိုလို" စာအုပ္ကို တစ္ခုမက်န္ တစ္ရြက္ခ်င္း လွန္လိုက္တာ (၃) ရက္ေလာက္ အခ်ိန္ ယူလိုက္ရတယ္။ မ်က္လံုးလည္း အေတာ္ ေညာင္းသြားၿပီ။ ဘာမွ မရလိုက္တာနဲ႔ စာရင္ေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္ (၇) ခု ရလိုက္တာ အျမတ္ပဲ။ ဒီေတာ့ အဲဒီ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို တစ္လံုးခ်င္းဆီ ေခၚၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ "အိစုလႈိင္ ရွိပါသလားခင္ဗ်ာ" လို႔ ေမးပစ္လိုက္တယ္။ ကဲ ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ စြန္႔စားမႈက အလဟသတ္ မျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ဖုန္းနံပါတ္ ရတဲ့အျပင္ အိမ္လိပ္စာပါ သိလိုက္ရၿပီ။ သူ ဖုန္းထဲမွာ က်ေနာ္ကို ေမးပါတယ္။ "ဒီ ဖုန္းနံပါတ္ ဘယ္လိုလုပ္ ရတာလဲ" တဲ့။ "ဒီလိုပဲေပါ႔၊ မရရေအာင္ ရွာရမွာပဲ" လို႔ပဲ ျပန္ေျဖလိုက္မိတယ္။ အထက္ကေျပာသလို စာအုပ္လွန္ရွာတာပါလုိ႔ ေျပာရမွာ ရွက္ေနမိခဲ့တယ္။ ေအာ္ မာန၊ မာန၊ လံုးဝကို မခ်ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အင္း ... သူ ေသသြားေပမယ့္ သူ႕ဖုန္းနံပါတ္ကို အခုလို ရွာၿပီး ရခဲ့တယ္ဆိုတာေတာင္ မသိရွာလုိက္ဘူး။<br /><br />ဒီလို ဒီလိုနဲ႔ လိပ္စာလည္း သိေရာ ေရွးထံုးမပယ္ဘဲ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာၿပီး ေခ်ာင္းေပါက္ေအာင္ သြားေနျဖစ္တယ္။ ၁၉၉၈ ခုနစ္ သင္တန္းေတြ ျပန္ဖြင့္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ခန္းတည္း လာက်တယ္။ ဒါ အခြင့္ေကာင္းပဲ။ ဒီထက္ေကာင္းတာေတာင္ ဒီေလာက္ မေကာင္းႏိုင္ဘူး။ က်ေနာ္ရဲ႕ မလႈပ္တလႈပ္၊ မရဲတရဲ ျဖစ္ေနတာကို အားမလို အားမရ ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြ ရွိတယ္။ မမီတို႔၊ နန္းအိတို႔ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း အားရပါးရ ဝိုင္းေလွာ္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါမွ ရည္စားမရလည္း တစ္သက္လံုး ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ ဘုရင့္ေနာင္ ေဖာင္ဖ်က္ စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အတင္းကို ဝင္လံုးပစ္လိုက္တယ္။ "ရာသီဥတုက အခုဆို ကုိယ့္ဘက္ပါတယ္" ဆိုတဲ့ ေအးခ်မ္းေမ သီခ်င္းလိုပဲ အေျခအေနေတြ အလုိက် ျဖစ္လာၿပီး ကံၾကမၼာက လက္ေဖ်ာက္တီး အခ်က္ေပးလာလို႔ ေအာပစ္လုိက္ေတာ့မယ္ ဆိုကာမွ ဘဝႀကီးက ကုလားဖန္ အထိုးခံလုိက္ရတယ္။ ဘယ္သူ႕အျပစ္လို႔ မဆိုသာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အျပစ္အႀကီးဆံုး လူတစ္ေယာက္ပါ။<br /><br />၁၉၉၈ ခုနစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလရဲ႕ မနက္ပိုင္း တစ္ခုမွာ မႏၲေလးက အေမနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္တယ္။ အေမေျပာခဲ့တဲ့ စကားကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ ေျပာရရင္ "သား၊ ဒီႏွစ္ထဲမွာ မိန္းမရကိန္း ရွိတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ဒီတစ္ႏွစ္လံုး မိန္းကေလးေတြကို ခပ္ေဝးေဝးေနပါ" တဲ့။ အသက္ (၂၀) မျပည့္ေသးတဲ့ သားတစ္ေယာက္ကို စိတ္ပူတာ သဘာဝက်ေပမယ့္ စိတ္ပူတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက သဘာဝ က်မေနဘူး။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေက်နပ္ႏိုင္ပါ႔မလဲ။ "အေမ့ကို ဘယ္သူ ေျပာတာလဲ" လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ ေဗဒင္ေမးတာတဲ့ေလ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အယံုအၾကည္ မရွိဆံုးလူေတြထဲမွာ ေဗဒင္ဆရာ အပါအဝင္ပဲ။ ဒီေတာ့ အေမရဲ႕ စကားကိုလည္း ၾကားေရာ က်ေနာ္ ဟားတုိက္ၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္ရယ္ပစ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ရယ္သံရဲ႕ အဆံုးမွာ ထြက္လာတဲ့ အေမရဲ႕ အသံေတြဟာ ကရုဏာစိတ္ေၾကာင့္ အေတာ္ကို တုန္ခါေနပါၿပီ။ "သားရယ္၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ႔။ မိန္းမရလို႔ ဒီမိန္းကေလးဟာ သားအတြက္ အက်ဳိးမ်ားမယ္ဆိုရင္ အေမကိုယ္တိုင္ လာေတာင္းေပးမွာပါ။ အခုေတာ့ သားအတြက္ ဘယ္လိုမွ မေကာင္းဘူး ေျပာလို႔ အေမက တားေနရတာေပါ႔" ဆိုတဲ့ အေမရဲ႕ ငိုမဲ့မဲ့ အသံေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ မရယ္ႏိုင္၊ မျပံဳးႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ အေမ့ကုိ ကတိတစ္ခု ေပးလိုက္ရေတာ့တယ္။<br />"ၾကည္ျဖဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မၾကည္ျဖဴတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးမွန္သမွ်ကို သတိရွိရွိ ေဝးေဝးက ေရွာင္ပါ႔မယ္ ေမေမ"<br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-4281531543346220105?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-89365786236477778412009-09-10T08:00:00.002+06:302009-09-10T11:31:11.153+06:30ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img269.imageshack.us/img269/3760/aseditorialboard.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; " src="http://img269.imageshack.us/img269/3760/aseditorialboard.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ပံု - အိုးေဝမဂၢဇင္း စာတည္းအဖဲြ႕ (၁၉၃၆)<br /><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img269.imageshack.us/img269/2769/asstudentsunion.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; " src="http://img269.imageshack.us/img269/2769/asstudentsunion.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ပံု - ေက်ာင္းသားသမဂၢ အလုပ္အမႈေဆာင္မ်ား (၁၉၃၆)<br /><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">၁၉၃၆ ခုနစ္ ဇႏၷဝါရီလထုတ္ အိုးေဝမဂၢဇင္းမွာ ေရးသားပံုႏွိပ္ခဲ့တဲ့ ငရဲေခြးႀကီး လြတ္ေနၿပီ ဆိုတဲ့ ေပးစာတစ္ေစာင္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မူရင္းေရးသားသူ (ညိဳျမ) ရဲ႕ နာမည္ကို မေဖာ္ထုတ္ေပးတဲ့အတြက္ ၁၉၃၆ ခုနစ္ ေဖေဖာ္ဝါရီလမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အတူ ဦးႏုကိုပါ တကၠသိုလ္ကေန ထုတ္ပယ္ပစ္လိုက္တယ္။ အိုးေဝမဂၢဇင္းဟာ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢအဖြဲ႕က ထုတ္ေဝတဲ့ မဂၢဇင္း တစ္ေစာင္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဟာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား သမဂၢအဖြဲ႕ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးလည္းျဖစ္၊ အုိးေဝမဂၢဇင္းရဲ႕ အယ္ဒီတာလည္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူ႕မွာ အဓိက တာဝန္ရွိတယ္ဆိုၿပီး သူတို႔ကုိ ေက်ာင္းထုတ္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို ေက်ာင္းထုတ္ပစ္လုိက္လို႔ ဆိုၿပီး တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ ဝိုင္းဝန္း ဆႏၵျပရာက ဒုတိယေက်ာင္းသား သပိတ္ေပၚေပါက္လာတယ္။ အဲဒီလို ျမန္မာသမိုင္းမွာ အင္မတန္မွ အေရးပါတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ေရးသားခဲ့တဲ့ နဂိုမူအတုိင္း ျပန္လည္ခံစားႏုိင္ေစဖို႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ အေပ်ာက္မပ်က္ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ သေဘာလည္း ပါပါတယ္။ အခုေခတ္ လူငယ္ အမ်ားစုဟာ ဒီစာကို ဖတ္ဖူးၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဂၤလိပ္လို မူရင္း အေရးအသားနဲ႔ မွ်ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">The Hell-Hound at Large<br /></span></div><br /><div style="text-align: justify;">Escaped from Awizi, a devil in the form of a black dog. Had been during his brief span on earth a base object of universal odium and execration, sentenced to Eternal Damnation for Treachery, Theft, Presumption, Intrigue, Pettifogging, Sadism, Churlishness, Vulgarity, etc. A pimping knave with avuncular pretensions to some cheap wiggling wenches from a well-known Hostel, he was also a hectic popularity-hunter, shamming interest in Games, Concerts, Associations, etc., menacing the public placed with his unwanted presence though generally welcomed everywhere as small-pox. His only distinguishing marks have been the abominable V.D. ulcers on his neck and buboes due to copulation with his own wife.<br /><br />Will finder please kick him back to Hell?<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Yamamin</span><br /><br />From: "Oway" or The Voice of Peacock, Voice of the RUSU, Jan. 1936; Vol 5, No. 1, p. 56. Points from Letters.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-8936578623647777841?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-54151578191532927012009-09-08T08:00:00.001+06:302009-09-08T08:00:00.418+06:30ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္ (၄)<div style="text-align: justify;">ရွင္ကုမာရကႆပရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္ကို ရလွ်င္ရခ်င္း ျပံဳးေနတဲ့ မ်က္ႏွာထား၊ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ႔ ဆိုတဲ့ စိတ္အၾကံနဲ႔ သူရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ လက္ေတြ႕ သာဓက တစ္ခုကို တင္ေလွ်ာက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အိုအရွင္ ... တစ္ေန႔မွာ အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ မင္းမႈထမ္းေတြက သူခုိးတစ္ေယာက္ ဖမ္းမိလို႔ ကြ်ႏု္ပ္ဆီ လာအပ္ၾကတယ္။ ဘယ္လို စီရင္ခ်က္ ခ်မလဲလို႔လည္း အမိန္႔ ေတာင္းခံလာတယ္။ အဲဒီလို ေတာင္းခံေနတုန္း ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာတယ္။ ငါရဲ႕ ဝါဒ ခိုင္မာမႈအတြက္ ဒီလူကို အသံုးခ်ၿပီး အျမတ္ထုတ္ရင္ ေကာင္းမွာပါပဲလို႔ စိတ္ကူးရလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ မင္းခ်င္းေတြကို ဒီလို အမိန္႔ ခ်မွတ္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီ သူခိုးကို အရွင္လတ္လတ္ ေျမအိုးႀကီး တစ္လံုးမွာ ထည့္ၿပီး အိုးဝကို အလံုပိတ္ခုိင္းထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေျမသရြတ္ေတြနဲ႔ အိုးတစ္လံုးလံုးကို အထပ္ထပ္ လိမ္းက်ံ မံခုိင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီအိုးကို မီးျပင္းထုိးၿပီး အဖုတ္ခုိင္းတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">မင္းခ်င္းေတြလည္း အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ အမိန္႔အတိုင္း အဲဒီအိုးကို မီးဖုတ္ၾကတယ္။ အိုးတြင္းက သူခိုး ေသေလာက္ၿပီ ထင္ရတဲ့အခါ ကြ်ႏု္ပ္နဲ႔အတူ အားလံုး အဲဒီ အုိးကို ဝိုင္းရံထားၿပီး ရႊံ႕သရြတ္ေတြကို ခြာခုိင္းတယ္။ အိုးအဖံုးကို ဖြင့္လိုက္တဲ့အခါ သူခိုးရဲ႕ အသက္ ဘယ္နားက ထြက္ေလမလဲဆိုတာကို မ်က္လံုးေပါင္း ရာေထာင္နဲ႔ ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီလို မ်က္လံုးေပါင္း တစ္ေထာင္နဲ႔ ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ၾကည့္ေပမယ့္ သူရဲ႕ အသက္ကို ျမင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိလိုက္ဘူး။ အကြ်ႏု္ပ္လည္း မျမင္လုိက္သလို၊ တျခား ဘယ္သူမွလည္း မျမင္လိုက္ပါဘူး။ ဒီ အသက္ေကာင္ေလးဟာ ဘယ္ကုိမွ ထြက္မသြားတာကို ေထာက္ဆျခင္းအားျဖင့္ တမလြန္ေလာက ေနာက္ဘဝဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လို႔ ရေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ အယူဝါဒသာ မွန္ကန္သင့္ျမတ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္ ထင္ရွားေနပါၿပီ ဘုရား။ ဒီလို လက္ေတြ႕က်တဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြရဲ႕ ခိုင္မာလွတဲ့ အေျဖေၾကာင့္ အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ အယူဝါဒကို နည္းနည္းေလးမွ အတိမ္းပါး မခံႏိုင္ပါဘူး။</span></div><br /><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">အရွင္ ကုမာရကႆပ အေနနဲ႔လည္း ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ အဲဒီဥပမာသာဓကကို ျပန္လွန္ ေခ်ပႏိုင္ဖို႔ သင့္တင့္ ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ ေျဖေဆးတစ္မ်ဳိး ရွာရျပန္တယ္။ ေဆး ဆိုတာလည္း ဝန္နဲ႔အား ေလးနဲ႔ျမား ဆိုသလို သင့္တင့္ ညီမွ်တဲ့ ေဆးျဖစ္ေပမွ ဆီေလ်ာ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ သာဓကနဲ႔ လုိက္ဖက္ညီမယ့္ ဥပမာတစ္မ်ဳိးကို ေျဖေဆးအျဖစ္နဲ႔ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ မာန္စြယ္ကို ခ်ဳိးေတာ္မူရေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာေတာ္၊ သင္ ေန႔အခါမ်ား အိပ္ဖူးပါသလား၊ အိပ္တဲ့အခါမွာ အိပ္မက္ေတြေကာ မက္ဖူးပါသလား။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္ အိပ္ဖူးရံုတင္မက အိပ္မက္မ်ားပင္ ခဏခဏ မက္ဖူးပါတယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာေတာ္၊ သင္ အိပ္လို႔ အိပ္မက္ မက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သင့္ေဘးပတ္လည္မွာ ေမာင္းမမိႆံအေျခြအရံ အေစာင့္အေရွာက္ေတြ ရွိပါသလား။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ရွိတာေပါ႔ အရွင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာေတာ္၊ အဲဒီ ေမာင္းမေတြဟာ သင္ရဲ႕ ထြက္သက္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဝင္သက္ကုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျမင္မိၾကပါသလား။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">မျမင္ၾကပါ အရွင္</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေကာင္းၿပီ ဒကာ။ အသက္ထင္ရွား ရွိေနတဲ့ သင္ရဲ႕ ထြက္သက္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဝင္သက္ကုိလည္းေကာင္း မျမင္ၾကရပါလ်က္နဲ႔ ေသသူရဲ႕ ဝင္သက္၊ ထြက္သက္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ျမင္ရပါ႔မလဲ။ ဒီဥပမာကို ေထာက္ခ်င့္ၿပီး တမလြန္ေလာကဆိုတာ တကယ္ ရွိတာမို႔ သင္ရဲ႕ အယူဆေဟာင္းကို စြန္႔လႊတ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ ဒကာ။</span><br /><br />အခ်က္ပိုင္လွတဲ့ အရွင္သူျမတ္ရဲ႕ ေခ်ပခ်က္ေၾကာင့္ ၿမိဳ႕စားရဲ႕ ဘက္ေတာ္သားေတြေတာင္ ဟုတ္ပါရဲ႕ ဆိုတဲ့ အသံေတြနဲ႔ ယိမ္းယိုင္စ ျပဳလာၾကတယ္။ ပါယာသိၿမိဳ႕စားႀကီးမွာ ယိုင္ဖို႔ေဝးလို႔ နဲ႔ရံုမွ် နဲ႔လာတဲ့ အမူအရာကို မေတြ႕ရဘဲ ေနာက္ထပ္ သာဓက တစ္ခုနဲ႔ ထုိးစစ္ဆင္လာျပန္ေတာ့တယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္ရဲ႕ တည္ၾကည္လွတဲ့ သိကၡာနဲ႔ သမာဓိကုိ ေလးစားပါတယ္၊ ရိုေသပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုတ္ၿပီး အကြ်ႏု္ပ္ရဲ႕ က်က်နန အဏုစိပ္ ေလ့လာခဲ့တဲ့ အယူဝါဒကိုေတာ့ မေခ်ဖ်က္ႏိုင္ပါ။ ယုတၱိမတန္၊ သာမန္ကာ လွ်ံကာ အေပါစား ဝါဒမ်ဳိး ဆိုရင္ေတာ့ ဒီေလာက္ က်ားကုတ္က်ားခဲ သေဘာမ်ဳိး ကြ်ႏု္ပ္ ဆုတ္ကိုင္ထားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ေတြ႕က်တဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မွတ္ေက်ာက္တင္ထားတာမို႔ အရွင့္အေနနဲ႔ ဝန္မေလးရင္ ေနာက္သာဓကတစ္ခု တင္ျပပါရေစ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">တစ္ေန႔မွာ မင္းခ်င္းေတြက သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိၿပီး အကြ်ႏု္ပ္ကို လာအပ္ပါတယ္။ အကြ်ႏ္ုပ္ရဲ႕ ဝါဒ ခုိင္မာေၾကာင္း သက္ေသျပဳဖုိ႔ အေထာက္အကူျဖစ္ေအာင္ အကြ်ႏု္ပ္ ဒီလို စီရင္လုိက္တယ္။ အရွင္လတ္လတ္ ခ်ိန္ခြင္ထဲထည့္ခ်ိန္ၿပီး အေလးခ်ိန္ကို မွတ္ထားခုိင္းပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထြက္သက္ မရွိရေအာင္ လည္မ်ဳိကို လြန္ႀကိဳးေတြနဲ႔ အတင္း ဖ်စ္ညွပ္ၿပီး အစ္သတ္ပစ္လုိက္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေသသြားေတာ့ သူ႔အေလာင္းကို ခ်ိန္ခြင္ထဲ ထည့္ၿပီး ထပ္ခ်ိန္ခုိင္းတယ္။ အသက္ရွင္ေနတုန္းကထက္ အေလးခ်ိန္ ပိုမ်ားေနတာကိုသာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလို ေလးေနတာကို ၾကည့္ရံုနဲ႔ သူရဲ႕ အသက္ဟာ ျပင္ပေလာကတစ္ခုဆီ ထြက္မသြားဘဲ သူ႔ ကိုယ္ထဲမွာပဲ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အို ... အရွင္၊ ဒီ သာဓကကို ၾကည့္ရင္ပဲ တမလြန္ေလာကဆို မရွိေၾကာင္း၊ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာသတၱဝါမွ မျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ဒီေလာက္ လက္ေတြ႕က်က် စမ္းသပ္ၿပီးခါမွ ကြ်ႏု္ပ္ဝါဒကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာေတာ္၊ သင္ရဲ႕ သာဓကကို ခ်င့္ခ်ိန္ စဥ္းစားႏုိင္ဖို႔ ဥပမာတစ္ခု ထုတ္ျပပါရေစ။ သံတံုးႀကီးတစ္တံုးကို မီးဖုတ္လိုက္သည္ ဆုိၾကပါစို႔။ အပူရွိန္ ျပင္းထန္တာေၾကာင့္ အဲဒီ သံတံုးႀကီးဟာ မၾကာခင္မွာပဲ ရဲတက္လာတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီ သံတံုးႀကီးကို မီးပူထဲက ဆယ္ယူၿပီး ခ်ိန္ခြင္မွာ ထည့္ခ်ိန္လိုက္တယ္။ ခ်ိန္ၿပီးတာနဲ႔ သံပူခဲႀကီးကုိ အေအးခံထားတယ္။ ေအးသြားတဲ့အခါ အဲဒီ သံတံုးကို ထပ္ၿပီး ခ်ိန္ခိုင္းၾကည့္တယ္။ သံတံုးႀကီးကေတာ့ တစ္ခုတည္းပါပဲ။ အဲဒီလို ခ်ိန္ခြင့္မွာ ခ်ိန္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါ အဲဒီ သံတုံးႀကီးက ပူတဲ့အခါနဲ႔ ေအးတဲ့အခါ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပိုၿပီး ေပါ႔ပါသလဲ၊ ပိုၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းပါသလဲ၊ ပိုၿပီး လုိရာ ျပဳျပင္ရလြယ္ပါသလဲ။ ပူတဲ့အခါ ပိုေလးသလား၊ ေအးတဲ့အခါ ပိုေလးသလားဆိုတာ ၿမိဳ႕စားႀကီး သင့္သလို အေျဖေပးပါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ပူတဲ့အခါ ပိုေပါ႔ပါတယ္ အရွင္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေကာင္းၿပီ။ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္၊ အျပင္ ေတေဇာ(အပူ)ဓါတ္နဲ႔ အတြင္း ဝါေယာ(ေလ)ဓါတ္တို႔ ေတြ႕ဆံုၾကတဲ့အခါ အခိုးအေငြ႕ေတြ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီ ဓါတ္ႏွစ္ခု တြန္းကန္တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ရဲရဲေတာက္ ပူေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သံတံုးက အရင္ကထက္ ပိုလည္း ေပါ႔၊ ပိုလည္း ေပ်ာ့ၿပီး၊ ပိုလည္း လိုသလို ျပဳျပင္ရ လြယ္ကူေနပါတယ္။ ေအးသြားတဲ့အခါမွာေတာ့ ေတေဇာဓါတ္နဲ႔ ဝါေယာဓါတ္ေတြ မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ ပိုလည္း မာၿပီး ျပဳရျပင္ရ ပိုလည္း ခက္သြားပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">မွန္လိုက္တာ ဒကာ။ ဒီ ကိုယ္ကာယႀကီးဟာ သံတံုးႀကီးနဲ႔ အေတာ္ကို ဆင္တူပါတယ္။ အသက္ဇီဝိွန္နဲ႔ ထိေတြ႕ေနတဲ့ အခိုက္မွာ ပိုၿပီး ေပါ႔လည္း ေပါ႔တယ္။ ပိုၿပီး ေပ်ာ့လည္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေနတယ္။ ပိုၿပီး အျပဳအျပင္လည္း ခံတယ္။ အဲဒီလုိ မဟုတ္ဘဲ အသက္ဇီဝိွန္နဲ႔ ကင္းကြာေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ (ေသသြားတဲ့အခါ) ပိုၿပီး ေလးလည္းေလး၊ မာလည္းမာ၊ ျပဳျပင္ဖို႔လည္း မလြယ္ကူေတာ့ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကဲ ဒကာေတာ္၊ ဒီသံတံုးႀကီး ဥပမာကို ေထာက္ခ်င့္စဥ္းစားၿပီး သင္ရဲ႕ အယူဝါဒေဟာင္းကို စြန္႔ပယ္လုိက္ပါေတာ့လား ၿမိဳ႕စား။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္ရဲ႕ စကားမွာ အသံၾသဇာဟာ ပ်ားသကာလို ခ်ဳိျမေနေပမယ့္လည္း အႏွစ္သာရ အေနနဲ႔ေတာ့ ကြ်ႏု္ပ္အဖို႔ရာ ခါးသက္လြန္းေနပါတယ္။ ကြ်ႏု္ပ္ လက္မခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ အေထာက္အထား သာဓကတစ္ခု တင္ျပပါရေစဦး။</span><br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-5415157819153292701?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-71144404594083764672009-09-06T10:59:00.002+06:302009-09-06T11:05:28.996+06:30ေကာက္ခ်က္<div style="text-align: justify;">တစ္ခ်ိန္တုန္းက ပံုေျပာဆရာတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီ ပံုေျပာဆရာဟာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဒီပံုျပင္ အေဟာင္းေတြပဲ ေျပာၿပီး တစ္ဝဲဝဲလည္ေနေတာ့ စိတ္ပ်က္ ၿငီးေငြ႕လာတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ေထာင့္တစ္ည အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္ေတြကို ဆက္ေျပာေနမယ့္အစား တကယ့္ လက္ေတြ႕က်မယ့္ ဘဝရဲ႕ ဇာတ္လမ္း အစစ္အမွန္ေတြကို ရွာေဖြဖို႔ စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူရဲ႕ အရင္ေနတဲ့ အိမ္ကေန ထြက္လာၿပီး သူရဲ႕ ဇာတ္လမ္း ရွာပံုေတာ္ ခရီးစဥ္ႀကီး စတင္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ သူ ရြာတစ္ရြာကို ေရာက္သြားေတာ့ အဲဒီ ရြာမွာ တဲအိမ္ေလးတစ္လံုး ငွားေနေတာ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ရြာထဲကို ေမႊေႏွာက္ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ကုန္ၾကမ္းဇာတ္လမ္းေတြ ရလိုရငွား လွည့္ပတ္ေနေတာ့တယ္။ အခ်ိန္က လခ်ီၿပီး ၾကာလာေပမယ့္ သူလိုခ်င္တဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္းက မေတြ႕ေတာ့ စိတ္ပ်က္စ ျပဳလာၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ရွာမေတြ႕ေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ သူရဲ႕ ရွာပံုေတာ္လုပ္ငန္းစဥ္ႀကီးကို ရပ္တန္းက ရပ္လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာက္ေတာ့ သူရဲ႕ တဲအိမ္ထဲမွာ လက္မႈိင္ခ်ၿပီး ထုိင္ေနတုန္း ရုတ္တရက္ အသံတစ္သံ ၾကားလုိက္ရတယ္။ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္က တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အာျပဲလွ်ာျပဲနဲ႔ ဆူေငါက္ ေအာ္ဆဲေနတဲ့ အသံ။ အသံဟာ သူ႕အိမ္ အေနာက္ဘက္ ဝင္းထရံ ဟိုဘက္ကလာမွန္း သိလုိက္ေတာ့ သူ ဝင္းထရံနား ကပ္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ေျပာစကားေတြကို အေသအခ်ာ နားေထာင္ေနေတာ့တယ္။ စကား အသြားအလာကို ခန္႔မွန္း ၾကည့္ရတာေတာ့ ေခြ်းမတစ္ေယာက္ကို ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ ေလသံပဲ။ ဘယ္လုိမွ နားမခံသာေပမယ့္ သူ႔အတြက္ ဇာတ္တစ္ပုဒ္ ရၿပီဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနမိတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ဒီလိုနဲ႔ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း သူတို႔ရဲ႕ စကား အေျပာအဆိုေတြကို အကဲခတ္ ေလ့လာၿပီး သူရဲ႕ ဇာတ္ကြက္ထဲမွာ ျဖည့္ျဖည့္ၿပီး ေရးသြားလိုက္တယ္။ ကာယကံရွင္ေတြကို လံုးဝ မျမင္ဖူးေပမယ့္ ဟို ေယာက္ခမ ဆိုတဲ့ မိန္းမႀကီးကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မုန္းတီးလာတယ္။ အဲဒီ မိန္းမႀကီးက အျမဲတမ္း ႏိုင္ထက္စီးနင္းနဲ႔ ေမာက္ေမာက္မာမာ ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆို ႀကိမ္းေမာင္းေနေပမယ့္ ေခြ်းမလုပ္သူခမ်ာ ဘာအသံမွ မထြက္ရွာဘူး။ ဒီလို တစ္ဖက္သတ္ အႏိုင္က်င့္ရာေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာမျမင္ရဘဲ အသံၾကားရရံုနဲ႔ မိန္းမႀကီးကို မုန္းတီးတဲ့စိတ္၊ ၾကည့္မရတဲ့စိတ္က တစ္ေန႔တျခား တိုးပြားေနတယ္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ဇာတ္ကြက္ေတြ ေရးၿပီး ဇာတ္လမ္းကို အဆံုးသတ္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေယာက္ခမ လုပ္တဲ့သူကေတာ့ မုဆိုးတစ္ပိုင္း မိန္းမရိုင္းႀကီးေပါ႔။ အႏွိပ္စက္ခံ ဘဝနဲ႔ အင္မတန္မွ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ ဘဝကို ဇာတ္နာေအာင္ ေရးထားမယ့္ အိမ္တြင္းေရး ဇာတ္လမ္းႀကီးတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေတာ့မွာပါ။ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အဆံုးသတ္ကို ခ်ေရးၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႕ဇာတ္အိမ္မွာ ပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ဖူးလိုက္ခ်င္တယ္ ဆိုတဲ့ အာသာတ ေပၚလာတယ္။ ဒါနဲ႔ သူဟာ ေနာက္ေဘး ဝင္းထရံကို ေက်ာ္ခြ တက္ၿပီး သူ႔ဇာတ္ေကာင္ေတြရဲ႕ အသြင္အျပင္ကို အကဲခတ္ေလေတာ့တယ္။<br /><br />လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ျမင္လိုက္ရတာက Wheelchair နဲ႔ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္။ ေလျဖတ္ထားလို႔ ကိုယ္လက္ မသန္မစြမ္းေတာ့တဲ့ ပံုစံနဲ႔။ သူနဲ႔ ခပ္ မနီးမေဝးမွာေတာ့ မိန္းမငယ္ တစ္ေယာက္ ထုိင္ေနတယ္။<br /><br />မိန္းမႀကီးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိတဲ့ စားပြဲေပၚက အစားအေသာက္ကို မမီမကမ္းနဲ႔ လွမ္းယူေနတဲ့ မိန္းမႀကီးကို အမူအရာေတြ အားလံုးကို ေသခ်ာ ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မသန္မစြမ္းနဲ႔မို႔ စားပဲြေပၚက စားေသာက္ပန္းကန္ကို ယူလို႔ မရဘဲ အခက္ေတြ႕ေနတဲ့ မိန္းမႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေနတဲ့ မိန္းမငယ္ရဲ႕ အမူအရာကိုလည္း သတိထားေနမိတယ္။ အခုလို မိန္းမႀကီး ခုိကိုးရာမဲ့ေနတာကို မိန္းမငယ္ေလး သေဘာက်ေနတယ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ထင္ရွားပါတယ္။<br /><br />မမီမကမ္းနဲ႔ လွမ္းအဆဲြမွာ ရုတ္တရက္ ထုိင္ခံုေပၚမွာ ျပဳတ္က်ေလရဲ႕။ အဲဒီေတာ့ မိန္းမႀကီးက မိန္းမငယ္ေလးကို ပတ္ပတ္စက္စက္ ဆဲပါေလေရာ။<br /><br />အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ျမင္လုိက္ရေတာ့ ပံုေျပာဆရာဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ တဲထဲ ေျပးဝင္ၿပီး သူရဲ႕ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ကြက္ အသြားအလာေတြကို ျပင္ဆင္ရပါေတာ့တယ္။ သူထင္ထားသလို ဇာတ္သိမ္းလို႔မွ မရေတာ့ဘဲ။ သူ နဂိုက ထင္ထားတဲ့ အယူအဆေတြနဲ႔ အေတာ္ႀကီးကုိ ကြာျခားသြားၿပီကိုး။ သူအေနနဲ႔ တကယ္ကို စစ္မွန္တဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ရလိုက္သလိုပဲ သင္ခန္းစာတစ္ပုဒ္လည္း ရလုိက္ပါတယ္။</div><br /><br /><div style="text-align: center;">အေၾကာင္းအခ်က္ေတြ အားလံုးကို ေသခ်ာ မသိေသးဘဲ အေျခအေနကို ေကာက္ခ်က္မခ်လိုက္ပါနဲ႔။<br />တစ္ခါတေလမွာ က်ေနာ္တို႔ အမွန္တရားနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ကြာေဝးေနေသးလဲ ဆိုတာ ခန္႔မွန္းၾကည့္လို႔ မသိႏိုင္ပါဘူး။</div><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-7114440459408376467?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-54576067423554024852009-09-04T09:52:00.002+06:302009-09-04T10:03:19.546+06:30ငါ ဘယ္သူလဲတခ်ဳိ႕ သိတယ္။<br />တခ်ဳိ႕ မသိဘူး။<br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္ သိမယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္မွလည္း သိမယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္မွ သိခ်င္မယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္မွလည္း သိခ်င္မယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိဘူး။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိတယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိခ်င္မယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိခ်င္မွ သိမယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား သိခ်င္မွလည္း သိမယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ မသိခ်င္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ မသိခ်င္ဘူးဆိုတာ သိခ်င္မွ သိမယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ မသိခ်င္ဘူးဆိုတာ သိခ်င္မွလည္း သိမယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား၊ မသိခ်င္လား ဆိုတာ သိတယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိခ်င္လား ဆိုတာ မသိဘူး။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိခ်င္လား ဆိုတာ သိခ်င္တယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္လား မသိခ်င္လား ဆိုတာ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္ခ်င္ မသိခ်င္ခ်င္ သိတယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္ခ်င္ မသိခ်င္ခ်င္ မသိဘူး။ <br />တခ်ဳိ႕ သိသိမသိသိ သိခ်င္တယ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိသိမသိသိ မသိခ်င္ဘူး။<br />တခ်ဳိ႕ သိတာလည္းမဟုတ္၊ မသိတာလည္းမဟုတ္။ <br />တခ်ဳိ႕ သိခ်င္တာလည္းမဟုတ္၊ မသိခ်င္တာလည္း မဟုတ္။ <br />တခ်ဳိ႕ေတာ့ ဒီစာေတြ ဖတ္ၿပီး ဘာမွကို သိခ်င္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။<br />သိလား မသိလား မသိခ်င္ေတာ့သလို၊ သိခ်င္လား မသိခ်င္လားလည္း မသိေတာ့ဘူး။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-5457606742355402485?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-41551724157186004832009-06-25T15:56:00.000+06:302009-06-25T16:00:44.356+06:30ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္ (၃)<div style="text-align: justify;">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီလိုပါ အရွင္ ...</span>"<br />ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ အသံ ထြက္လာတာနဲ႔ ကၽြတ္စိကၽြတ္စိ ျဖစ္ေနတဲ့ ပရိသတ္ရဲ႕ အသံဟာ အလိုအေလ်ာက္ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဒီလူႀကီး ဘယ္လုိမ်ား ကပ္ဦးမွာလဲမသိ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ မလိုသူ ရြာသားေတြရဲ႕ အၾကည့္၊ ငါတို႔ ၿမိဳ႕စားႀကီး ဘယ္လိုမ်ား အပိုင္ဂိုးကို ရွဴးဦးမလဲဟ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ အလုိေတာ္ရိေတြက တစ္မ်ဳိးေပါ႔။ အားလံုးရဲ႕ အျမင္အာရံုဟာ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေလးမွာ က်က္စားေနၾကတယ္။ တည္ၿငိမ္တဲ့ အသြင္၊ ေအးခ်မ္းတဲ့ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ကုမာရ ကႆပ မေထရ္ကေတာ့ မ်က္လႊာေလး အသာခ်ၿပီး ေနာက္ထပ္ ထြက္က်လာမယ့္ စကားလံုးေတြကို အိေႁႏၵရရ ငံ့လင့္ေနေလရဲ႕။ အားလံုးရဲ႕ အၾကည့္ေတြကို ထိုးေဖာက္ၿပီး ထြက္လာတာကေတာ့<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">သီလ၊ သမာဓိ၊ အက်င့္သိကၡာနဲ႔ ျပည့္စံုၾကတဲ့ သူေတာ္စင္ ရဟန္း၊ ရေသ့ စတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုလည္း အကၽြႏု္ပ္ ျမင္ဖူးပါတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာ၊ အက်င့္စာရိတၱနဲ႔ ျပည့္စံုၾကတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြကိုလည္း ျမင္ဖူးတာ မနည္းလွပါဘူး။ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အားလံုးဟာ ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္ၾကရမွာလည္း ထိတ္လန္႔ၾကတယ္။ မမာမက်န္း ျဖစ္မွာကိုလည္း စိုးရိမ္ၾကတယ္။ အိုရမွာကိုလည္း ေၾကာက္ၾကတယ္။ ေသရမွာကိုလည္း ေတြးၿပီး လန္႔ၾကတယ္။ အားလံုးက က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာနဲ႔ အသက္ရွည္ရွည္ ေနခ်င္ၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ သူတို႔ အဲဒီလို ေနခ်င္ၾကမယ္ ဆိုတာကိုလည္း အကၽြႏု္ပ္ ရိပ္စား သတိထားမိပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္၊ သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး အကၽြႏု္ပ္မွာ ဒီလို အၾကံျဖစ္မိပါတယ္။ ငါတို႔ဟာ ဒီဘဝကေန ေသခဲ့ရင္ ဒီထက္ ျမတ္တဲ့ ဘံုဘဝမွာ ျဖစ္မယ္၊ နတ္ျပည္ နတ္ရြာမွာ နတ္စည္းစိမ္အျပည့္ ခံစား စံစားရမယ္ဆိုတာကုိ သူတို႔ တကယ္တမ္း သိခဲ့မယ္ဆိုရင္ လက္ရွိ ခက္ခဲ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဘဝကို ဘာတပ္မက္စရာ လိုပါေတာ့မလဲ။ တမလြန္ေလာကရဲ႕ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ လက္ရွိဘဝ လက္ရွိအသက္ကို အဆိပ္ခက္ၿပီးေတာ့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႀကိဳးဆြဲခ်ၿပီးေတာ့ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေရထဲ ဆင္းၿပီးေတာ့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကေန ခုန္ခ်ၿပီးေတာ့ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေသနည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သက္ဆံုးစီရင္ၾကေတာ့မွာပါ။ လက္ေတြ႕မွာက် အဲဒီလိုမ်ဳိး ဘယ္သူမွ မလုပ္ၾကဘဲ လက္ရွိ သူ႕ဘဝကိုပဲ တြယ္ကပ္ၿပီး ေနေနၾကတာကို တပည့္ေတာ္ ေတြ႕ရပါတယ္။</span></div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အို .. အရွင္၊ ဒီလို လက္ရွိဘဝမွာ ဖက္တြယ္ေနၾကတာကို ၾကည့္ရင္ တမလြန္ေလာက ဆိုတာ မရွိ။ ေသျခင္းရဲ႕ အျခားမဲ့မွာ သတၱဝါေတြ ျပန္ၿပီး မျဖစ္။ ကုသိုလ္ကံ၊ အကုသိုလ္ကံရဲ႕ အက်ဳိးဝိပါက္ ေတြလည္း လံုးဝ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး ဆုိတာ ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ အယူဝါဒသာ အမွန္ျဖစ္ပါတယ္</span>" လို႔ မဆုတ္မနစ္ ေလွ်ာက္ပါေတာ့တယ္။<br /><br />ဝါဒလြန္ဆဲြပြဲဟာ အေတာ္ေလးကို အက်ိတ္အနယ္ ျဖစ္လာပါၿပီ။ ကပ္သီးကပ္ဖဲ့ ေတြးတဲ့၊ ေျပာတဲ့ေနရာမွာ အေတာ္ ပိုင္ႏိုင္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ပါယာသိၿမိဳ႕စားကလည္း မေလွ်ာ့စတမ္း။ စကားအရာ ပရိယာယ္ ၾကြယ္ၾကြယ္ဝဝနဲ႔ ေျပာတဲ့ ေဟာတဲ့ေနရာမွာ ဧတဒဂ္ရထားတဲ့ ကုမာရကႆပ မေထရ္ကလည္း ဘယ္မွာ လက္ေလွ်ာ့ပါလိမ့္မလဲ။ အိေႁႏၵတစ္ခ်က္မွ မၿငိမစြန္းဘဲ တည္ၾကည္ ျပတ္သားလွတဲ့ အသံနဲ႔ ပရိသတ္အားလံုးကို ဖမ္းစားလိုက္တယ္။<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာၿမိဳ႕စား၊ သင့္ကို ဥပမာတစ္ခု ငါ ျပပါဦးမယ္။ ဒီဥပမာဟာ အက်ဳိးမ်ားလွပါတယ္။ အသိဓါတ္ခံ ေကာင္းသူေတြအေနနဲ႔ ဒီဥပမာကို ၾကား႐ံု၊ နာ႐ံုနဲ႔ ဆိုလိုခ်က္ အဓိပၸာယ္ကို သိလြယ္၊ နားလည္လြယ္ပါလိမ့္မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေရွးတုန္းက ပုဏၰားတစ္ေယာက္မွာ မယားႏွစ္ေယာက္ ရွိေလသတဲ့။ မယားတစ္ေယာက္မွာ (၁၂) ႏွစ္အရြယ္ သားတစ္ေယာက္ ရွိၿပီး ေနာက္ မယားတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ္ေလးလက္ဝန္နဲ႔ မီးဖြားခါနီးအခ်ိန္မွာပါ။ တစ္ေန႔ေတာ့ အဲဒီ မယားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခင္ပြန္းေယာက်္ားျဖစ္တဲ့ ပုဏၰားႀကီး ႐ုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားတယ္။ ဒီေတာ့ (၁၂) ႏွစ္အရြယ္ သားဟာ သူရဲ႕ မိေထြးေတာ္စပ္တဲ့ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ မယားနဲ႔ အေမြလုပါေလေရာ။<br />' <span style="font-style: italic;">အို အမိ၊ ဖခင္ ခ်န္သြားတဲ့ ပစၥည္းမွန္သမွ် အားလံုးဟာ အကၽြႏု္ပ္နဲ႔သာ သက္ဆုိင္ပါတယ္။ သင္နဲ႔ ဘယ္လုိနည္းနဲ႔မွ မဆုိင္။ ဒီေတာ့ သင့္လက္ဝယ္မွာ ရွိေနတဲ့ ပစၥည္းအားလံုး ကၽြႏု္ပ္ကို အပ္ပါ</span> '<br />လို႔ ေျပာလာတယ္။ အဲဒီအခါ မိေထြးက<br />' <span style="font-style: italic;">အေမာင္၊ ငါ ေမြးဖြားၿပီးေအာင္ ေစာင့္ပါဦး။ တကယ္လို႔ သားေယာက်္ားေလး ေမြးမယ္ဆုိရင္ က်န္ရွိပစၥည္းရဲ႕ တစ္ဝက္ကို ငါ႔သားအေနနဲ႔ ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရွိပါတယ္။ တကယ္လို႔ သမီးေမြးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင္ရဲ႕ အလုပ္အေကၽြး ျဖစ္ပါေစ</span> '<br />လုိ႔ ျပန္ေတာင္းဆုိတယ္။ သံုးခါတိတိ ေတာင္းၿပီး ေတာင္းတဲ့အခါတိုင္း သံုးခါလံုး ဒီအတုိင္းပဲ ေျပာလႊတ္လိုက္တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဘယ္လို ေျပာေျပာ မရပါဘူး။ အဲဒီသားက ခဏခဏ ေတာင္းေနေတာ့တာပဲ။ မိေထြးလုပ္သူက ၾကံရာမရ ျဖစ္ေနတယ္။ ပစၥည္းေတြကိုလည္း မေပးရက္၊ လက္လြတ္မခံႏိုင္။ ကေလးကလည္း မေမြးေသးေတာ့ ခက္ပါဘိသနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ '<span style="font-style: italic;"> ငါ႔လင္ပစၥည္း ဒင္းလက္ထဲ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မအပ္ႏိုင္ဘူး</span> 'လို႔ ႀကိမ္းဝါးၿပီး အခန္းထဲကို ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဝင္သြားေလရဲ႕။ ' <span style="font-style: italic;">သားေမြးေမြး၊ သမီးေမြးေမြး၊ ငါ႔အတြက္ေတာ့ အျမတ္ခ်ည္းပဲ</span> ' ဆိုၿပီး သူ႔ဗိုက္ႀကီးကို ဓါးနဲ႔ထိုးစိုက္ၿပီး ခြဲခ်လိုက္တယ္။ ပစၥည္းအတြက္ ေလာဘရမၼက္ အားႀကီးလြန္းလွတဲ့ မိန္းမမိုက္ဟာ ကိုယ့္လက္ခ်က္နဲ႔ ကုိယ္ပဲ အသက္လည္းေသ၊ သားသေႏၶလည္း ေသ၊ ပစၥည္းလည္းဆံုးၿပီး အလံုးစံု ပ်က္စီးျခင္းကို စိုက္ေရာက္ရေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာၿမိဳ႕စား၊ ဒီလိုပါပဲ။ ဆင္ျခင္တံုတရား နည္းနည္းမွ မရွိဘဲ ပရေလာကကုိ ရွာေဖြေနတဲ့ အသင္ဟာလည္း ရွာရင္းနဲ႔ပဲ အဲဒီ မိန္းမလို ပ်က္စီးျခင္း ေရာက္ရလိမ့္မယ္။ အခု ငါဆိုခဲ့တဲ့ ဥပမာကို ေထာက္ထားၿပီး ရဲြ႕ေစာင္းေနတဲ့ သင္ရဲ႕ အယူဝါဒေဟာင္းကို စြန္႔ပယ္လိုက္ပါ။ '<span style="font-weight: bold;">တမလြန္ေလာကဆိုတာ ရွိတယ္။ သတၱဝါေတြ ေသၿပီးေနာက္မွာ ဘဝသစ္ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ျဖစ္တယ္။ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ေတြရဲ႕ အက်ဳိးဝိပါက္ဆုိတာလည္း အမွန္စင္စစ္ ရွိတယ္</span>' ဆိုတဲ့ ဝါဒအသစ္ကို လက္ခံပါေတာ့လား ဒကာ။</span>"<br /><br />ကုမာရကႆပ မေထရ္ဟာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ပါယာသိၿမိဳ႕စားကို အျမင္မွန္ ဝါဒေဟာင္းကို စြန္႔ႏိုင္ဖုိ႔ ဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ၿမိဳ႕စားႀကီးကေတာ့ ေပကပ္ကပ္နဲ႔ အေက်ာက္အကန္ ျငင္းဆန္ ႐ုန္းကန္ေနတုန္းပါပဲ။<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အို .. အရွင္၊ သင့္စကားေတြက နားေထာင္လို႔ေတာ့ အေတာ္ေကာင္းသား။ ဒါေပမယ့္ အကၽြႏ္ုပ္ကို သာယာေအာင္၊ ေက်နပ္ေအာင္ေတာ့ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ ဒီေလာက္ေလး ေျပာ႐ံု ဆုိ႐ံုေလာက္နဲ႔ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ ဝါဒကို ခ်ဳိးႏွိမ္လို႔ မရပါဘူး။ ဒီေလာက္နဲ႔ေတာ့ အသင့္ရဲ႕ေအာက္ကို တုိးလွ်ဳိးလာလိမ့္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ ကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ ဝါဒဟာ သံမႈိနဲ႔ ဆဲြတာထက္ကို ျမဲပါတယ္။ အင္မတန္ ခုိင္မာတဲ့ လက္ေတြ႕ သာဓကေတြလည္း ကၽြႏ္ုပ္မွာ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္။ သင့္မွာ ဥပမာေတြ ေပါမ်ားသလိုပဲ အကၽြႏု္ပ္မွာလည္း ယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အကိုးအေထာက္ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အရွင္ ဝန္မေလးဘူး ဆုိရင္ အကၽြႏု္ပ္ တင္ျပလိုပါေသးတယ္။ ဘယ္လို သေဘာရပါသလဲ အရွင္</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို .. ဒကာၿမိဳ႕စား၊ ငါ႔မွာ နည္းနည္းေလးမွ ဝန္မေလးပါဘူး။ သင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ငါ႔ကို တင္ျပပါေတာ့။</span>"</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-4155172415718600483?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-46996862358724398272009-04-30T18:08:00.000+06:302009-04-30T18:54:58.704+06:30ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္ (၂)<div style="text-align: justify;">အဲဒီေန႔မွာ ေသတဗ်ၿမိဳ႕ တစ္ၿမိဳ႕လံုး နံနက္ မိုးေလး လင္းတာနဲ႔ ကၽြက္ကၽြက္ညံေနေလရဲ႕။ ဟုိေနရာလည္း ႐ံုးစု႐ံုးစု ဒီေနရာလည္း ႐ံုးစု႐ံုးစုနဲ႔ လူေတြ ဟိုနားတစ္အုပ္၊ ဒီနားတစ္အုပ္ စုၿပီး ကၽြတ္ထုိးေနၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူစုလိုက္ႀကီး ေျမာက္စူးစူးကို အကုန္ ဦးတည္သြားေနၾကတယ္။ ဦးတည္ဆို ေျမာက္ဘက္စူးစူးက ယင္းတိုက္ေတာထဲမွာ ရဟႏၲာတစ္ပါးဟာ ေနာက္ပါ ရဟန္း (၅၀၀) နဲ႔အတူ ေရာက္ရွိေနတယ္လို႔ သတင္းၾကားၾကလို႔ပါပဲ။ မဇၩိမေဒသမွာ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူၿပီလို႔ သတင္းၾကားကတည္းက နာမည္သတင္း ေမႊးလာခဲ့တဲ့ ဗုဒၶသားေတာ္ ရဟန္းသံဃာေတြရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ရြာအသီးသီးက လူေတြဟာ ဖူးခ်င္ ေတြ႕ခ်င္ ျမင္ခ်င္ေနၾကတာ တစ္ပုိင္းကို ေသလို႔။ အခု တကယ္ ႂကြလာၿပီ ဆိုေတာ့ ရတဲ့အခြင့္အေရး ဘယ္လက္လႊတ္ခံၾကမလဲ။ အေျပးအလႊားကို သြားဖူးဖို႔ စု႐ံုးေနၾကၿပီေလ။ ႂကြမယ့္ ႂကြလာေတာ့လည္း မယ္မယ္ရရ ပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ စကားအရာမွာ၊ စာအရာမွာ၊ ပရိယာယ္အရာမွာ အင္မတန္မွ ကၽြမ္းက်င္ လိမၼာတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကုမာရကႆပ မေထရ္ပါပဲ။<br /><br />နံနက္ေစာေစာ ပါယာသိၿမိဳ႕စားႀကီး ေလသာေဆာင္ ျပတင္းကေန လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ႐ုတ္႐ုတ္ကၽြက္ကၽြက္ ျဖစ္ေနတာ ေတြ႕သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူရဲ႕ မင္းေစ (စေကရီတယ္ရီ) ကို ေခၚေမးတယ္။ ဒီေတာ့ မင္းေစကလည္း သူသိသေလာက္ မခၽြင္းမခ်န္ ေလွ်ာက္ေတာ့တာေပါ႔။ ဒီေတာ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးက စဥ္းစားတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အင္း ... ငါ႔ေကာင္ေတြေတာ့ ဒုကၡပဲ။ ဟိုဘုန္းႀကီးက စကားတတ္မွတတ္နဲ႔။ ငါ႔လူေတြကလည္း ေဝးေလးဝါးလားဆို သိပ္ျဖစ္။ အခုလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ လူစည္ေတာ့ ေပ်ာ္ၿပီး လုိက္ကုန္ၾကၿပီ။ ဟုိဘုန္းႀကီး တစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္း ေျပာလိုက္တာနဲ႔ ငါ႔လူေတြက ေႂကြၿပီး အယူဝါဒေတြ လြဲမွားကုန္ေတာ့မယ္။ အစကတည္းက ဝါဒက မခိုင့္တခိုင္။ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ငါမွ မကယ္ရင္ အားလံုး အယူေတြ တလြဲေရာက္ကုန္ၿပီး ဒုကၡေတြ႕ကုန္ေတာ့မယ္။</span>"<br />ပထမ သူ႔ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြ အေပၚ က႐ုဏာ သက္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဟို ဘုန္းႀကီးကို ေဒါသ ထြက္မိတယ္။ သူ အေသအခ်ာ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ေဒါသရဲ႕ အရင္းခံက မနာလိုမႈ ဣႆာ ျဖစ္ေနတာ သူ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေလ "<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါ တားမွ ေတာ္ရာ က်ေတာ့မယ္</span>" ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ထဲက လူေတြကို မင္းေစကေနတဆင့္ စကား သြားပါးခုိင္းလိုက္တယ္။ ၿမိဳ႕စားႀကီးလည္း အတူတကြ လုိက္မွာမို႔ အားလံုး မသြားၾကေသးဘဲ ၿမိဳ႕စားအလာကို ေစာင့္ေပးၾကပါလို႔ သြားေျပာခုိင္းလိုက္တယ္။ မသြားနဲ႔ ဆိုၿပီး တားလို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ဆြဲ႐ံုပဲ ရွိမွာေပါ႔။ လူေတြ ယင္းတုိက္ေတာထဲ မသြားခင္ ၿမိဳ႕စားႀကီးက ေဖ်ာင္းဖ်ၿပီး အိမ္ျပန္ခုိင္းမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ေပါ႔။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ၿမိဳ႕စားႀကီးပါ လိုက္မယ္ဆိုေတာ့ အားလံုးက ေစာင့္ေနၾကရၿပီေပါ႔။ အေမာတေကာနဲ႔ ေျပးလာတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးကို အားလံုးက အံ့အား သင့္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အယူဝါဒတစ္ခုနဲ႔ မာန္တက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္က တျခား ဝါဒရွင္တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဖို႔ အဲဒီေလာက္ပဲ စုိင္းျပင္းေနရသလား ဆုိတဲ့ အေတြးေတြကို သူ႔ကို ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ၿမိဳ႕စားႀကီးကလည္း သူ႔အၾကံနဲ႔ သူကုိး။ အားလံုးကို စည္း႐ံုးၿပီး အိမ္ျပန္ခုိင္းမယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အေတြးက လမ္းမွာ ေျပးလာရင္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေျပေလ်ာ့လာတယ္။ ဟုိအရင္ကတည္းက ဗုဒၶရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းနဲ႔ အရွိန္အဝါ၊ တရားေတာ္ရဲ႕ ခုိင္မာမႈ နဲ႔ ျပတ္သားမႈ ေတြကို ၾကားသိဖူးၿပီးသား ျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီး အေနနဲ႔ အခုလို ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခုိက္မွာ ဟိုဘုန္းႀကီးရဲ႕ အျမင္နဲ႔ ဖလွယ္ရရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြ တဖြားဖြား ေပၚလာေနတယ္။ "<span style="color: rgb(153, 51, 153);">ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတို႔ ဗုဒၶရဲ႕ သားေတာ္ ကုမာရကႆပ မေထရ္ကို ဖူးခ်င္လို႔ ေစာင့္ေနတာ ၾကာပါၿပီ ၿမိဳ႕စားႀကီး။ ၿမိဳ႕စားႀကီးလည္း လုိက္မယ္ဆိုေတာ့ အေရွ႕ကေန ဦးေဆာင္ၿပီး ႂကြေတာ္မူပါ</span>" ဆိုတဲ့ ဖိတ္ေခၚသံကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကားလိုက္ရေတာ့ ဘာမွေတာင္ မေျပာလိုက္ရေတာ့ဘဲ ေရွ႕ဆံုးကေန ဦးေဆာင္ၿပီး ယင္းတုိက္ေတာဆီကို လူစုလိုက္ ခ်ီတက္ၾကပါေတာ့တယ္။<br /><br />ကုမာရကႆပ မေထရ္ရဲ႕ ၾကည္ညိဳဖြယ္ ႐ုပ္အဆင္းနဲ႔ သပၸာယ္လွတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ေၾကာင့္ ျမင္လိုက္႐ံုနဲ႔ပဲ အားလံုးလိုလိုဟာ ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားၿပီး ထုိင္ရွိခုိးၾကေတာ့တယ္။ ပါယာသိၿမိဳ႕စားကေတာ့ အေရွ႕ဆံုး သင့္ေလ်ာ္တဲ့ တစ္ေနရာမွာ ထိုင္ေနရင္း ႏႈတ္ဆက္စကားနဲ႔ အတူ အလႅာပ၊ သလႅပ စကားတခ်ဳိ႕ ေျပာၿပီး သံဃာေတြကို ၾကည့္လိုက္၊ သူ႔ ပရိသတ္ကို အကဲခတ္လိုက္နဲ႔ပဲ ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ပရိသတ္က ကိုယ္ရဲ႕ အမည္နာမ၊ မ်ဳိး႐ိုးဇာတိကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၿပီး ကိုယ့္ဖာသာ မိတ္ဆပ္ရင္း စကားစျမည္ ေျပာေနၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေအးေအးသာၾကည္ သူမ်ား ေျပာတဲ့ စကားကိုပဲ နားေထာင္ေနၾကတယ္။ ၿမိဳ႕စားႀကီးမွာေတာ့ "<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါ႔ေကာင္ေတြေတာ့ ပါသြားေတာ့မွာပဲ</span>" ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ စကားေျပာေနၾကတဲ့ သူေတြကို စိတ္ထဲကေန ျငဴစူေနမိတယ္။ စိတ္ထဲက စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ ၾကားထဲက ဝါဒၿပိဳင္ခ်င္တဲ့ မာနေလးက ေထာင္ေထာင္ၿပီး ထြက္လာတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီကိုယ္ေတာ္ နာမည္ကေတာ့ ႀကီးပါ႔။ တကယ္ေကာ ေတာ္မွာမို႔လား။ တကယ္ေတာ္မေတာ္၊ တတ္မတတ္ စမ္းၾကည့္မွ သိမယ္။ ဟုတ္တိုင္းေက်ာ္၊ ေက်ာ္တုိင္းဟုတ္ မဟုတ္ ငါ႔ဝါဒကို တင္ျပၿပီး ဆန္းစစ္ၾကည့္မယ္။ အသားလြတ္ နာမည္ႀကီးတာ ဆိုရင္လည္း ငါ႔ဝါဒဟာ ခုိင္မာသထက္ ခုိင္မာလာၿပီး ယံုၾကည္သူလည္း တုိးလာတာေပါ</span>႔"<br />ဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ႏႈတ္က စကားလံုးေတြ ပြင့္အန္ ထြက္လာတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္၊ အရွင္ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ စကားနည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။</span>"<br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာ ၿမိဳ႕စား၊ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေျပာပါ။</span>"<br /><br />ဘုန္းႀကီးဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ ရတယ္ ဆိုရင္ပဲ ၿမိဳ႕စားႀကီးဟာ သူရဲ႕ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြ၊ ယံုၾကည္မႈေတြ၊ အယူဝါဒေတြကို တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ခင္းက်င္းျပသပါေတာ့တယ္။ ၿမိဳ႕စားရဲ႕ စကား အဆံုးမွာ ေျပာလိုက္တဲ့ မေထရ္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ၿမိဳ႕စားႀကီးက ေၾကာင္စီစီနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာ ၿမိဳ႕စား၊ အဲဒီလို ေျပာေလ့ရွိတဲ့ လူကို ငါ ျမင္လည္း မျမင္ဖူးဘူး။ ၾကားလည္း မၾကားဖူးပါဘူး။ အသင္ ေျပာလို႔သာ ဒါ ပထမဆံုး ၾကားဖူးျခင္းပါ။ အသင္ရဲ႕ အယူဝါဒက ထူးဆန္းလိုက္တာ</span>"<br />မေထရ္ရဲ႕ စကားကို ၾကားၿပီး ေၾကာင္အန္းအန္း ျဖစ္ေနတုန္းမွာပဲ မေထရ္က ဆက္ေျပာပါတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာ ၿမိဳ႕စား၊ တမလြန္ေလာက မရွိဘူးလို႔ သင္ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီ အယူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ခုိင္မာၿပီး အားကိုးေလာက္တဲ့ အေထာက္အထားမ်ား ရွိပါရဲ႕လား</span>"<br />ဒီလိုမ်ား ေမးမွ ေမးလာပါ႔မလားလို႔ ေတြးေနမိတဲ့ ၿမိဳ႕စားတစ္ေယာက္ မ်က္လံုးေတြ လက္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ သူရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ သုေတသနေတြနဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ကို မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ ဖိပစ္လိုက္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးပီတိနဲ႔<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ သိပ္ရွိတာေပါ႔</span>" လို႔ အားရပါးရ ေျဖလိုက္တယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကဲ ရွိရင္ ေလွ်ာက္စမ္းပါဦး။ တကယ္ပဲ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခုိင္မာသလဲဆိုတာ ငါ သိခ်င္တယ္</span>"<br />မေထရ္ရဲ႕ ဖိတ္ေခၚမႈေၾကာင့္ ဝမ္းပမ္းတသာ ရွိလွတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးဟာ သူရဲ႕ သုေတသန တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို စၿပီး ေျပာျပပါေတာ့တယ္။ ငရဲကို အမွန္တကယ္ ေရာက္ႏိုင္မယ့္ ငမိုက္သား လူရမ္းကားေတြကို ငရဲေရာက္ရင္ သူ႕ကို အေၾကာင္းၾကားဖို႔ မွာလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔ ငရဲျပည္က သတင္းတစ္စြန္းတစ္စ ရလိမ့္ႏိုးႏိုး အေမွ်ာ္ႀကီး ေမွ်ာ္ခဲ့ရပံုေတြကို ေလွ်ာက္တင္လုိက္ၿပီး<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္၊ အခုလို ငရဲသားေတြဆီကေန နည္းနည္းေလးေတာင္မွ သတင္း ျပန္မၾကားရတာကို ၾကည့္လုိက္ရင္ကိုပဲ ပရေလာက ဆိုတာ တကယ္ မရွိေၾကာင္း၊ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာမွ ျပန္မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ထင္ရွားေနပါၿပီ။ ဒီေလာက္ ခိုင္မာေနတဲ့ အေထာက္အထားေတြ ရွိေနပါလ်က္နဲ႔ ဘယ္လုိအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ လက္ရွိ အယူဝါဒကို စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ပါ႔မလဲ ဘုရား</span>"<br /><br />ေလွ်ာက္ထားအၿပီးမွာ ငါကြ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ခန္႔ခန္႔ႀကီး ထုိင္ေနလိုက္တယ္။ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ အလုိေတာ္ရိေတြကေတာ့ အားရေက်နပ္လွတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေထာက္ခံတဲ့ သေဘာေဆာင္ၿပီး ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္ေနၾကတယ္။ အယူႏုံ႔ရွာတဲ့ သူေတြကေတာ့ ရဟႏၲာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ကို ၾကည့္လိုက္၊ သူတို႔ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ အမူအရာကို ၾကည့္လိုက္နဲ႔ပဲ ထုိင္ေနၾကတယ္။ ၾကားေန သမားေတြကေတာ့ ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ ဘာေတြ ျဖစ္လာဦးမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ မေထရ္ရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္စကားကို ငံ့လင့္ေနၾကတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို ဒကာ</span> ....."<br />ဆိုတဲ့ ၾကည္လင္ေအးျမၿပီး ပရိသတ္ကို လႊမ္းမိုးႏိုင္စြမ္းတဲ့ အသံထြက္လာေတာ့ အားလံုးရဲ႕ အၾကည့္ဟာ အသံရွင္ မေထရ္ျမတ္ႀကီးဆီမွာ ဆံုဆည္းသြားၾကတယ္။<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အို ဒကာၿမိဳ႕စား၊ ဒါဆို သင့္ကို ငါ ျပန္ၿပီး ေမးရပါဦးမယ္။ သင္ သိသလို၊ အဆင္ေျပသလို ေျဖႏုိင္ပါတယ္။ သူခိုးတစ္ေယာက္ကို ဖမ္းမိလို႔ မင္းခ်င္းေတြက သင့္ကို လာဆက္သၾကၿပီ။ ခိုးသူကုိ ျပစ္ဒါဏ္ ဘယ္လို စီရင္မလဲလို႔ သင့္ကို အမိန္႔ ေတာင္းခံလာရင္ သင္က ဒီလို အမိန္႔ထုတ္ျပန္လိမ့္မယ္။ အဲဒီ သူခိုးကို ေခါင္းတံုးရိတ္၊ လက္ျပန္ႀကိဳး တုပ္ၾကၿပီး "ဒီလူဟာ သူခိုးပါ" လို႔ လမ္းဆံုလမ္းဂြ တိုင္းမွာ ေမာင္းခတ္ေၾကျငာရမယ္။ ဒီေနာက္ သခ်ႋဳင္းထုတ္ၿပီး ေခါင္းျဖတ္ သတ္လိုက္ၾကေတာ့လို႔ အသင့္အေနနဲ႔ ျပစ္ဒါဏ္ကို ဒီလို စီရင္လိမ့္မယ္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">အာဏာသားေတြ အေနနဲ႔လည္း ခ်မွတ္ထားတဲ့ အမိန္႔ေတာ္အတိုင္း လုပ္ေဆာင္ဖို႔ သုသာန္ကို အေခၚအထုတ္ သခ်ႋဳင္းအေရာက္မွာ သူခိုးက ဒီလို ေတာင္းပန္လိမ့္မယ္။</span>"<br /><br />""<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အကုိႀကီးတုိ႔ရယ္၊ က်ေနာ္က ေသရေတာ့မယ့္သူပါ။ မသင္ခင္ေလး က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကို မိဘ၊ သားမယားကို သြားျပပါရေစလား။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ဖြက္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြရဲ႕ ေနရာကိုလည္း သူတို႔ကို ေျပာျပခဲ့ခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ မွာစရာ ရွိတာေတြ မွာၿပီးၿပီးခ်င္း ဆက္ဆက္ျပန္လာခဲ့ပါ႔မယ္။ က်ေနာ့္ကို သနားေသာအားျဖင့္ ဒီ ေနာက္ဆံုး ဆႏၵေလးကို ခြင့္ျပဳေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္။" လို႔ ေတာင္းပန္လာခဲ့ရင္ အဲဒီ သူခိုးကို ၿမိဳ႕စားအေနနဲ႔ သြားခြင့္ေပးမလား။ ဒါမွမဟုတ္ တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ဟစ္ေတာင္းခံေနတာကို လစ္လ်ဴ႐ႈၿပီး သူခိုးကို သတ္ပစ္လိုက္ၾကမလား။ ဘယ္လို သေဘာရသလဲ ဒကာၿမိဳ႕စား။</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အို အရွင္၊ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ထားတဲ့ အဲဒီ သူခိုးကို ဘာေၾကာင့္ သြားခြင့္ျပဳႏုိင္မလဲ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ခြင့္ျပဳစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး အရွင္။ သတ္ပစ္ဖို႔သာ ရွိပါတယ္ ဘုရား။</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာၿမိဳ႕စား၊ သင္ အေသအခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ သူခိုးဟာ လူသားတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႔ကို သတ္မယ္ဆိုတဲ့ အာဏာသားဟာလည္း လူသားတစ္ေယာက္ပါပဲ။ လူသားအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ျပစ္မႈအရ က်ခံေနရတဲ့ ဒီ ရာဇဝတ္ေကာင္ သူခုိးကို သြားခြင့္ မျပဳႏိုင္တာကို ေထာက္ခ်င့္ၿပီး သင္ရဲ႕ ဒုစ႐ိုက္ ငမိုက္သားေတြဟာ သင့္ဆီ ျပန္လာၿပီး အေၾကာင္းၾကားဖို႔ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရႏိုင္ပါ႔မလဲ။</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒကာၿမိဳ႕စား၊ သင့္ ငရဲသား ဥပမာတစ္ခုတည္းနဲ႔ သင္ရဲ႕ အယူအဆျဖစ္တဲ့ တမလြန္ဘဝ မရွိဆိုတဲ့ ဝါဒကို စြန္႔လႊတ္သင့္ပါၿပီ။ စြန္႔လႊတ္ပါေတာ့။</span>"<br /><br />အင္မတန္မွ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ ဥပမာေၾကာင့္ မေထရ္ျမတ္ရဲ႕ အေမးကို ပါယာသိၿမိဳ႕စား ဘယ္လုိမ်ား ျပန္ေျဖမလဲ ဆိုၿပီး ပရိသတ္ အားလံုးက စိတ္ဝင္တစား ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။ ၿမိဳ႕စားရဲ႕ အလိုေတာ္ရိတခ်ဳိ႕က မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕စားရဲ႕ ေခ်ပခ်က္ ႏႈတ္ထြက္စကားကို ေမွ်ာ္လင့္လင့္နဲ႔ ၿမိဳ႕စားႀကီးကို ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပါးျပင္းေထာင္ေနတဲ့ ေႁမြေဟာက္တစ္ေကာင္လို မာန္နည္းနည္းမွ မေလွ်ာ့ဘဲ ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ ျပန္လည္ ေျဖၾကားလိုက္တယ္။<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အရွင္၊ အရွင္ရဲ႕ ဥပမာဟာ သိပ္ကို ပိရိလြန္းပါတယ္။ အရမ္းကို သင့္ေလ်ာ္လြန္းလွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ အယူဝါဒဟာ မွန္ျမဲ မွန္ေနတုန္းပါ။ ဘယ္ေလာက္မွန္သလဲ ဆိုတာလည္း အေထာက္အထား အခုိင္အမာ တည္ရွိေနၿပီးသားပါ။</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဘာ အေထာက္အထားပါလိမ့္။ ေျပာပါဦး ဒကာ။</span>"<br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-4699686235872439827?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-81451491336116651632009-04-28T09:44:00.003+06:302009-04-28T10:41:23.327+06:30လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ ဖတ္လို႔ရေအာင္ (Mobile Blogging)<div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ဂင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပို႔စ္ေတြ မေရးျဖစ္တာလည္း အေတာ္ေလးကုိ ၾကာသြားပါၿပီ။ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ က်ေနာ္ စာမဖတ္ႏိုင္တဲ့ ျပႆနာပါ။ ဒီမနက္ နည္းနည္း အားေနတာနဲ႔ ႏိုင္ငံျခား ဘေလာ့ဂ္ေတြ လုိက္ဖတ္ လိုက္ေလ့လာရင္း လုပ္ခ်င္တာေလး တစ္ခု သြားေတြ႕လို႔ စမ္းသပ္ရင္း ပို႔စ္တင္မယ္လို႔ စိတ္ကူးရသြားပါတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို လက္ကိုင္ဖုန္းကေန ဖတ္လို႔ ရေအာင္ လုပ္ျခင္းပါ။ လက္ရွိ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာအတုိင္း ဆိုရင္ လက္ကိုင္ဖုန္းကေန ဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မ်က္ႏွာျပင္က်ဥ္းတဲ့ လက္ကုိင္ဖုန္းကေန ဖတ္လို႔ရေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ဟို အရင္ကေတာ့ အဲဒီလို လုပ္ဖို႔အတြက္ သီးသန္႔ တစ္ခုခ်င္းစီ ျပန္ျပင္ရမယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့တာပါ။ ဒီေန႔ <a href="http://www.techdreams.org/" target="_blank">Tech Dreams</a> ရဲ႕ ပုိ႔စ္တစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီးမွ အေတာ္ေလး လြယ္ကူမွန္း သိလုိက္ရတယ္။ က်ေနာ္ အေနနဲ႔ အရင္တုန္းက အေျခအေနနဲ႔ဆို အခုလို Mobile Blog လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူး ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ Zawgyi နဲ႔ တျခား Unicode Font တခ်ဳိ႕ကို လက္ကုိင္ဖုန္းေတြမွာ ထည့္သြင္းလို႔ ရလာတာ ေတြ႕ရေတာ့ ကိုယ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ဖတ္လို႔ရရင္ ေကာင္းေလစြလို႔ ဆႏၵ ျဖစ္မိတာေၾကာင့္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းဆို က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံကေန လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ သံုးလို႔ မရေသးတာေၾကာင့္ အခုလို Mobile Blog က အသံုးမတည့္ေပမယ့္ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ လြယ္လင့္တကူ ဖတ္႐ႈႏုိင္ေအာင္ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အခုလို Mobile friendly Blog လုပ္နည္းကို တင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ကဲဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ စၿပီး ေလ့လာလုိက္ရေအာင္။<br /><br /><span style=";font-size:130%;color:purple;" >Mofuse အေၾကာင္း</span><br />Mofuse ဆုိတာ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ (သို႔မဟုတ္) တျခား ဝက္ဆိုဒ္ေတြကို လက္ကိုင္ဖုန္းမွာ အဆင္ေျပေျပ ဖတ္လို႔ရေအာင္ ျပဳျပင္ေပးတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈကို အခမဲ့ လုပ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ Web service တစ္ခုပါ။ Mofuse ကို အသံုးျပဳၿပီး iPhone (သို႔) တျခား လက္ကိုင္ဖုန္းမွာ အဆင္ေျပေျပ ဖတ္ႏိုင္မယ့္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာအျဖစ္ ေျပာင္းလဲေပးပါတယ္။ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ Digital Inspiration, LiveSide နဲ႔ ReadWriteWeb တို႔လို ဘေလာ့ဂ္ေတြကေတာင္ ဒီဝန္ေဆာင္မႈကို သံုးၿပီး သူတို႔ကိုယ္တုိင္ ၫႊန္းထားတာဆိုေတာ့ မေကာင္းဘဲ ဘယ္ေနမလဲဗ်ာ။ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ အလကားရလို႔ဗ်။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;"><span style=";font-size:130%;color:purple;" >Mobile Blog ဖန္တီးျခင္း</span><br />လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ လုပ္ငန္းစဥ္ကို အဆင့္ေတြနဲ႔ ခြဲျခား တင္ျပသြားပါ႔မယ္။<br /><br />၁။ <a href="http://www.mofuse.com/" target="_blank">www.mofuse.com</a> ကို ဝင္ၿပီး Account အသစ္တစ္ခု ဖန္တီးလိုက္ပါ။ အီးေမးလ္ လိပ္စာနဲ႔ စကားဝွက္တစ္ခု ေတာင္းၿပီး အလြယ္တကူနဲ႔ ၿပီးစီးသြားပါလိမ့္မယ္။ အေကာင့္အသစ္ လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္တည္း Login အလုိအေလ်ာက္ လုပ္သြားပါလိမ့္မယ္။<br /><br />၂။ စာမ်က္ႏွာရဲ႕ ဘယ္ဘက္ Sidebar မွာ Launch a Mobile Site ဆိုတဲ့ လင့္ခ္ကို ကလစ္ႏွိပ္ေပးပါ။ Launch a New Mobile Site ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာမ်က္ႏွာ တက္လာပါလိမ့္မယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 541px; height: 191px;" src="http://img90.imageshack.us/img90/888/creatingamobilefriendly.png" alt="" border="0" /></a><br />၃။ အထက္ပံုကအတုိင္း အဆင့္ (၁) မွာ ဆုိရင္<br />Site Name =&gt; ကိုယ္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ နာမည္ကို ေပးလို႔ရပါတယ္။<br />Site ID (URL) =&gt; ကိုယ္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ လိပ္စာ တစ္ခု ေရြးေပးပါ။ ကိုယ္ေပးတဲ့ လိပ္စာ လုပ္ထားၿပီးသား မရွိရင္ Site ID is good ဆိုတာ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႔ မေပၚရင္ အသစ္ျပန္ေရြးရမွာေပါ႔။<br />Category မွာေတာ့ ဘေလာ့ဂ္အမ်ဳိးအစား ေရြးေပး႐ံုပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 543px; height: 220px;" src="http://img90.imageshack.us/img90/7624/creatingamobilefriendlyz.png" alt="" border="0" /></a><br />၄။ အထက္ပံုက အတုိင္း အဆင့္ (၂) မွာ ဆိုရင္<br />RSS Feed Title =&gt; ဒါကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း နာမည္တစ္ခု ေပး႐ံုပါ။<br />RSS Feed URL =&gt; ကိုယ့္ ဘေလာ့ဂ္ရဲ႕ RSS feed လိပ္စာကို ထည့္ေပးရမယ္။ က်ေနာ္ နမူနာထည့္ျပထားတာက က်ေနာ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ Feed ပါ။ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://pikay.myanmarbloggers.org/feeds/posts/default</span> ဆိုတဲ့ အထဲက <span style="color: rgb(0, 0, 153);">pikay.myanmarbloggers.org</span> မွာ ကိုယ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ လိပ္စာ ထည့္လိုက္ရင္ကို အဆင္ေျပပါၿပီ။ လိပ္စာ မွန္ရင္ RSS Feed URL is Valid လို႔ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။ မေပၚရင္ေတာ့ တစ္ခုခု မွားေနၿပီေပါ႔။ တခ်ဳိ႕က် FeedBurner လို ဝန္ေဆာင္မႈမ်ဳိး သံုးၿပီး Feeding လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒါဆိုလည္း သူေပးထားတဲ့ လိပ္စာကို ထည့္လို႔ရပါတယ္။<br /><br />၅။ အဆင့္ (၃) မွာ သူတုိ႔ရဲ႕ သေဘာတူညီခ်က္ကို ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ အမွန္ျခစ္ ျခစ္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ Launch Your Mobile Site ဆိုတဲ့ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ အားလံုး ၿပီးဆံုး သြားပါၿပီ။ ဘယ္လို ပံုစံ ေပၚမလဲဆိုတာ နမူနာ ၾကည့္ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့ အဆင့္ (၁) မွာ တုန္းက ေပးထားတဲ့ လိပ္စာ (ဥပမာ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://pkmobile.mofuse.mobi</span>) ကို Browser မွာ ႐ိုက္ထည့္ၿပီး စမ္းၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153);font-size:130%;" >ကိုယ္ပိုင္ ဒိုမိန္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲျခင္း</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >အခုဆုိရင္ လက္ကုိင္ဖုန္းကေန က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို ေခၚၿပီး ဖတ္႐ႈလို႔ရပါၿပီ။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ သူက အင္တာနက္ လိပ္စာ အျဖစ္ အဆင့္ (၁) မွာ ကိုယ့္ဖာသာ ျဖည့္ထည့္ထားတဲ့ လိပ္စာ (ဥပမာ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://pkmobile.mofuse.mobi</span>) နဲ႔ ဖတ္လို႔ ရပါၿပီ။ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">mofuse.mobi</span> ဆုိတဲ့ ဒိုမိန္းက Mofuse ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ဒိုမိန္းပါ။ တကယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္ ဒိုမိန္းတစ္ခု ရွိရင္ လိပ္စာကုိလည္း ကိုယ္ပိုင္ ဒိုမိန္းနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္သပါ႔ ဆုိရင္လည္း လုပ္လုိ႔ရေအာင္ Mofuse ရဲ႕ ဝန္ေဆာင္မႈ အျဖစ္ ထည့္ေပးထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း လြယ္လင့္တကူ ကိုယ္ပိုင္ ဒိုမိန္းနဲ႔ လိပ္စာကို ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >အဆင့္ ၂ ဆင့္တည္းနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ေျပာင္းလို႔ ရပါတယ္။ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >ဥပမာ က်ေနာ္အေနနဲ႔ လိပ္စာကို <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://pkmobile.mofuse.mobi</span> အစား <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://mobi.pikay.org</span> ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုၾကပါစို႔။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >၁။ MoFuse.com စာမ်က္ႏွာရဲ႕ ညာဘက္မွာ Custom Domain ဆိုတဲ့ လင့္ခ္ ရွိပါတယ္။ အဲဒါကုိ ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ လိုခ်င္တဲ့ ဒိုမိန္းလိပ္စာ ေျပာင္းၾကရေအာင္။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 504px; height: 190px;" src="http://img90.imageshack.us/img90/6306/creatingamobilefriendlyj.png" alt="" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >အထက္က ပံုအတုိင္း ေပၚလာၿပီ ဆုိရင္ ကြက္လပ္ ေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔ လုိခ်င္တဲ့ ေျပာင္းခ်င္တဲ့ လိပ္စာေလး </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >( ဥပမာ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">mobi.pikay.org</span> ) </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >႐ိုက္ထည့္ေပးပါ။ ၿပီးရင္ Save ခလုတ္ ႏွိပ္လိုက္ရင္ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">pkmobile.mofuse.mobi </span>ကေန <span style="color: rgb(0, 0, 153);">mobi.pikay.org</span> အျဖစ္ ေျပာင္းလဲသြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ ဒုတိယအဆင့္ကိုလည္း ဆက္လုပ္ရပါဦးမယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >၂။ ဒီအဆင့္မွာက က်ေနာ္တို႔ လုိခ်င္တဲ့ ဒိုမိန္းရဲ႕ DNS Setting ကို ဝင္ျပင္ေပးရပါမယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒိုမိန္းကို ဝယ္တဲ့ေနရာ မတူတာေၾကာင့္ ဘယ္ပံု ဘယ္နည္း သြင္းရမလဲဆိုတာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု မတူႏုိင္ပါဘူး။ Domain Controller Service ေတြျဖစ္တဲ့ Enom, GoDaddy, Dreamhost စတာေတြရဲ႕ WebSite အျပင္အဆင္ေပၚ မူတည္ၿပီး ကြဲျပား သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထည့္သြင္းရမွာကေတာ့ CName Record တစ္ခု အသစ္ထည့္ေပးဖို႔ပါပဲ။ က်ေနာ္ရဲ႕ ဒိုမိန္းက <span style="color: rgb(0, 0, 153);">pikay.org</span> ပါ။ ဝယ္ထားတာ Enom ဆီက။ က်ေနာ္ အသစ္ထည့္ခ်င္တဲ့ subdomain နာမည္က <span style="color: rgb(0, 0, 153);">mobi</span> ပါ။ ဒါေၾကာင့္ CName Record အသစ္တစ္ခု တည္ေဆာက္ၿပီး <span style="color: rgb(0, 0, 153);">mobi</span> နာမည္နဲ႔ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">pkmobile.mofuse.mobi.</span> ဆီကို ၫႊန္လိုက္ရင္ အိုေကပါၿပီ။</span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">mobi <===> CNAME <===> pkmobile.mofuse.mobi.</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ကုိယ္ပုိင္ ဒိုမိန္းကို Setting မျပင္ဖူးတဲ့ သူအေနနဲ႔ အေတာ္ေလး အခက္ေတြ႕မယ္ ထင္ပါတယ္။ မျမင္ဖူးလို႔ မူးျမစ္ထင္တာပါ။ တကယ္တမ္း လုပ္ၾကည့္လိုက္ရင္ လြယ္လြယ္ေလး ဆိုတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ မလုပ္တတ္ရင္လည္း ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ သူ နဂိုေပးထားတဲ့ လိပ္စာ ျဖစ္တဲ့ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://pkmobile.mofuse.mobi </span>နဲ႔ သံုးလည္း အဆင္ေျပေနတာပါပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ ဒိုမိန္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ ၾကည့္ရတာ ပသာဒ ျဖစ္တာေပါ႔။ ဒါပါပဲ။ သူမ်ားကို လိပ္စာေပးရင္ အဆင္ေျပတာေပါ႔။ <span style="color: rgb(0, 0, 153);">http://mobi.pikay.org</span> ဆိုေတာ့ မွတ္လို႔ လြယ္သလားပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ ဒိုမိန္းအျဖစ္နဲ႔ ေျပာင္းတာ နာမည္ေလး ေျပာင္းသြား႐ံုထက္ ဘာမွ မပိုပါဘူး။<br /><br />အိုေကဗ်ာ။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ ကိုယ္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကို လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ အဆင္ေျပေျပ ဖတ္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္တဲ့ အဆင့္ေတြ ၿပီးသြားပါၿပီ။ ဒီမွာ ေျပာစရာ နည္းနည္း ရွိလာပါတယ္။<br /><br />၁။ အပြင့္လင္းဆံုး ေျပာရရင္ က်ေနာ္ လုပ္တာ လုပ္ထားၾကည့္တယ္။ တကယ္တမ္း ဖုန္းနဲ႔ ဖတ္လို႔ ရမရ ကိုယ္တိုင္ မစမ္းၾကည့္ရေသးပါဘူး။ အဆင္ေျပမယ္လို႔ ယူဆလို႔ တင္ျပလိုက္တာပါ။<br />၂။ လက္ကိုင္ဖုန္းမွာ ဖတ္လို႔ရတယ္ ဆုိေပမယ့္ ဖုန္းေပၚမွာ ေပၚတဲ့ အျပင္အဆင္ကိုေတာ့ ခံတြင္းမေတြ႕ပါဘူး။ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီထက္ အျပင္အဆင္ ေကာင္းတဲ့ လုပ္နည္း ေတြ႕လာရင္ ထပ္ၿပီး ေဝမွ် ေပးပါဦးမယ္။<br />၃။ အခု MoFuse.com ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မွာ အခရာ က်တာက RSS Feeds ပါ။ ဒါေၾကာင့္ RSS Feeds ထြက္တဲ့ ဘယ္လို WebSite မ်ဳိးမဆို MoFuse ကုိ သံုးၿပီး ေျပာင္းလုိ႔ ရပါတယ္။ RSS Feeds က အခရာ က်တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လည္း တကယ္လို႔ တခ်ဳိ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ RSS ကို ပိတ္ထားမယ္ဆိုရင္ ေျပာင္းလို႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ Blogger.com မွာ Site Feed ကို သံုးမ်ဳိးေရြးခ်ယ္လို႔ ရပါတယ္။ None, Short, Full ဆုိၿပီး သံုးမ်ဳိး ရွိတဲ့ အထဲကမွ Site Feed => Full ကို ေရြးထားတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ေတြမွ လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ စာအကုန္ ဖတ္လို႔ရပါလိမ့္မယ္။<br />၄။ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ေရးၾကတဲ့ အခါမွာ Blogger.com နဲ႔ Wordpress.org အသံုးမ်ားတာ လူတိုင္း သိၿပီးမွာပါ။ အဲဒီ ႏွစ္ခုမွာ Wordpress.org အားသာတဲ့ အခ်က္ တစ္ခ်က္ ရွိပါတယ္။ ကြန္ျပဴတာနဲ႔ ဖတ္ေနၾက ဘေလာ့ဂ္ လိပ္စာကို လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔ ေခၚၾကည့္မယ္ဆိုရင္ Blogger.com သမားေတြအတြက္ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အထက္က နည္းအတုိင္း ေျပာင္းထားတဲ့ လိပ္စာနဲ႔ ေခၚမွ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ Wordpress သမားေတြ အတြက္ေတာ့ လိပ္စာကို အေဟာင္းနဲ႔ပဲ ေခၚေပမယ့္ PC နဲ႔ ၾကည့္ရင္ PC Version ဖြင့္ေပးၿပီး Mobile နဲ႔ ဆိုရင္ Mobile Version အေနနဲ႔ သူ႔ အလိုအေလ်ာက္ သင့္ေလ်ာ္ရာ Web Site ကို ေျပာင္းလဲေပးပါတယ္။<br /><br />အဆင္ေျပၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ မရွင္းတာရွိလဲ အားမနာတမ္း မန္႔ခဲ့ၾကပါဦး။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-8145149133611665163?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-19238286741103982572009-04-26T08:18:00.001+06:302009-04-26T10:25:07.137+06:30ကပ္ပါေပ့ ၿမိဳ႕စားရယ္<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တို႔ေတြ အားလံုးဟာ အယူသီးတဲ့လူ၊ တစ္ယူသန္တဲ့ လူေတြခ်ည္းပါပဲ။ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းေပါ႔။ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆိုသလိုပါ။ ကိုယ္ခံယူထားတာ မွန္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားတာေၾကာင့္ တစ္ယူသန္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း အတင္းကို မ်က္စိမွိတ္ၿပီး မွန္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ကိုယ့္အယူအဆနဲ႔ ကိုယ့္ဖာသာ သက္ေသတည္ၿပီး မွန္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ရဲ႕ အယူအဆကို အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ထားတဲ့ လူတုိင္းကုိေတာ့ တယူသန္တယ္လို႔ မေခၚပါဘူး။ မတူညီတဲ့ အယူဝါဒႏွစ္ခု အားၿပိဳင္လာတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ကုိ မယိုင္လဲေအာင္၊ မဖံုးလႊမ္းႏိုင္ေအာင္ အတင္းကို မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး အကာအကြယ္ယူတဲ့အျပင္ တစ္ဖက္လူရဲ႕ အယူဝါဒကို မွန္ေလမလားလို႔ မဆန္းစစ္တတ္တဲ့ သူကုိ တစ္ယူသန္တဲ့သူလို႔ ေခၚပါတယ္။ ပညာမတတ္တဲ့သူနဲ႔ ပညာတတ္တဲ့သူနဲ႔ ဘယ္သူက ပို တစ္ယူသန္သလဲလို႔ ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ ပညာတတ္တဲ့သူက ပိုၿပီး တစ္ယူသန္ပါတယ္။ ဒီထက္ ပို တိတိက်က် ေျပာရရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပညာတတ္လုိ႔ ခံယူထားတဲ့ သူေတြက ပိုၿပီး တစ္ယူသန္တယ္။ ဒီထက္ကို ပိုၿပီး တိတိက်က် ေျပာရရင္ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ ပညာတတ္ေတြက ပုိၿပီး တစ္ယူသန္ပါတယ္။ ဒီထက္ ပုိ တစ္ယူသန္တာက စကားကို ကပ္ဖဲ့ ေျပာတတ္တဲ့သူေပါ႔။ က်ေနာ္ အခု ေျပာျပခ်င္တာက အထက္က အဂၤါရပ္ေတြနဲ႔ ညီၫြတ္တဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ၿမိဳ႕စားတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။<br /><br />အိႏၵိယႏိုင္ငံ ေကာသလတိုင္း ေသတဗ်ၿမိဳ႕ကို အပုိင္စားတဲ့ ပါယာသိ ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕စားတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေကာသလမင္းႀကီးက ဘာသာေရး လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးထားေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့ဘာသာကို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ ပိုင္ခြင့္ရွိသလို စြမ္းတဲ့သူက စြမ္းသလို၊ တတ္တဲ့သူက တတ္သလို ဘာသာအသစ္ေတြ၊ အယူဝါဒ အသစ္ေတြ၊ ဂိုဏ္းဂဏ အသစ္ေတြ ဖြဲ႕စည္းလည္း မင္းႀကီး သတိရွိရွိ ေလ့လာတာက လြဲလို႔ ဘာမွ မေျပာဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ပါယာသိ ဟာ သူကုိယ္တုိင္လည္း လက္ခံႏိုင္ေအာင္၊ သူ႔ ေနာက္လိုက္ေတြလည္း လက္ခံလာႏိုင္ေအာင္ သူရဲ႕ ကိုယ္ပုိင္ ခံယူခ်က္၊ ယံုၾကည္ခ်က္ကို သက္ေသမ်ားစြာ စိုက္ထူခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ ခံယူခ်က္ဟာ ခုိင္မာလြန္းအားႀကီးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔လို စကားတတ္သူ ရွားပါးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ လက္ေတြ႕က်က် ေလ့လာထားတာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ အဲဒီ ေဒသ တစ္ဝုိက္မွာ ဝါဒသစ္ တီထြင္ ဖန္တီးရွင္ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကို နာမည္ႀကီးလာတယ္။ ၿမိဳ႕စားႀကီး ဆုိတာထက္ ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ကို ထင္ရွားတယ္။ သူ႔အယူအဆကို လက္ခံလို႔ မရေပမယ့္ သူ႔ေလာက္ စကားမတတ္တဲ့သူက် ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေနေနၾကရတယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔နယ္တစ္ဝိုက္မွာ သူ႕ကို တြန္းလွန္ႏိုင္သူ မရွိ ျဖစ္လာေတာ့ ပိုၿပီး ပိုၿပီး ေထာင္လႊားလာတာေပါ႔။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ပါယာသိၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ ထူးျခားခ်က္က သူရဲ႕ အယူဝါဒကို ေပါ႔ေပါ႔တန္တန္ လက္ခံခဲ့တာ မဟုတ္ဘဲ သူကိုယ္တုိင္ ဆန္းစစ္မႈေတြ၊ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြ မ်ဳိးစံု လုပ္ၿပီးမွ ေနာက္ဆံုး ေကာက္ခ်က္ကို ဆြဲခဲ့တာပါ။ လုပ္ခဲ့သမွ်ကလည္း သူ ဉာဏ္မီသေလာက္ေပါ႔။ သူရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္ေတြေၾကာင့္ သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ သိပ္အထင္ႀကီးတာေပါ႔။ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက သိပ္ကို ျငင္းလို႔ ခုန္လို႔ ေကာင္းတဲ့ ဘာသာေရး ျပႆနာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြက<br /></div><ol style="text-align: justify;"><li>တမလြန္ေလာက ရွိ၊ မရွိ။ သတၱဝါေတြ ေသၿပီးေနာက္ ျပန္ ျဖစ္၊ မျဖစ္။</li><li>ကုသိုလ္လုပ္၍ ေကာင္းက်ဳိး ရ၊ မရ။</li><li>အကုသိုလ္လုပ္၍ အျပစ္ဒါဏ္ သင့္၊ မသင့္။</li><li>ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ကို လုပ္လုပ္၊ မလုပ္လုပ္ ဘာမွမျဖစ္။</li></ol><div style="text-align: justify;">အဲဒီေခတ္မွာ ဝါဒရွင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးက အယူအဆ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျဖန္႔ခ်ီေနေတာ့ ဘယ္သူ႔ကို ယုံလို ယံုရမွန္း မသိေအာင္ကို ျဖစ္ၾကရတယ္။ အမ်ားစုလို ပါးစပ္ေျပာနဲ႔တင္ ဒါက ဒီလိုရွိတယ္လို႔ ေျပာေနမယ့္အစား ၿမိဳ႕စားႀကီးကေတာ့ သူ ကုိယ္တုိင္ သုေသတနေတြ လုပ္ၿပီး လက္ေတြ႕က်က် ေလ့လာႏိုင္ခဲ့တာေၾကာင့္ နာမည္ႀကီးရတာပါ။ အထက္ေမးခြန္းေတြက အေတာ္ကို ေရပန္းစားတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ေသၿပီးေနာက္ ဘာျဖစ္သလဲ။ ဒါ လူတိုင္း သိခ်င္ၾကမယ္။ တခ်ဳိ႕က လူပဲ ျပန္ျဖစ္တယ္ ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕က ဘာမွကို မျဖစ္ဘူးလို႔ ေဟာတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ျပန္ေတာ့ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ နတ္ျပည္ေရာက္မယ္၊ မေကာင္းတာ လုပ္ရင္ ငရဲျပည္ ေရာက္မယ္လို႔ ယံုၾကျပန္တယ္။ ဒီယူဆခ်က္ကို အမ်ားစုက လက္ခံထားၾကတယ္။ အေျဖမွန္ကို သိပ္သိခ်င္တဲ့ သူေတြထဲမွာ ၿမိဳ႕စားႀကီးက တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ေပါ႔။ ၿမိဳ႕စားႀကီး အေနနဲ႔ သူမ်ား ေျပာသမွ်ကို အလြတ္ယံုလိုက္မယ့္အစား သူကိုယ္တုိင္ လက္ေတြ႕ မွန္မမွန္ စမ္းသပ္ၾကည့္ေသးတာ။ ဒါ သူရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈ အေကာင္းဆံုး အဓိက အခ်က္ ျဖစ္သြားတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">လူတစ္ေယာက္ဟာ ကံငါးပါး (ငါးပါးသီလ) ကို လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္စည္းၿပီး ဒါန၊ သီလ စတဲ့ ေကာင္းမႈ ကုသုိလ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္မယ္။ ဒီလူဟာ ေသသြားတဲ့အခါ နတ္ရြာသုဂတိကို လားေရာက္ရမယ္။</span><br />ဒါမွမဟုတ္<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0); font-weight: bold;">လူတစ္ေယာက္ဟာ ကံငါးပါးကို က်ဴးလြန္မယ္။ ဒါန၊ သီလ စတဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို မျပဳလုပ္ဘူး ဆိုရင္ သူ ေသသြားတဲ့အခါ အပါယ္ေလးပါး က်ေရာက္ရမယ္။</span><br />ဒါဟာ ေရွးေရွးကတည္းက ဆရာႀကီးေတြ ေဟာေျပာ ဆံုးမခဲ့တဲ့ ၾသဝါဒေတြပါ။ ဒါကို လက္ခံသင့္ မခံသင့္ သူကိုယ္တုိင္ သုေသတန လုပ္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီလို သုေသတန လုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အင္မတန္မွ မိုက္ေပ့ ဆိုးေပ့ ဆိုတဲ့ ဒုစ႐ိုက္ေကာင္ေတြနဲ႔ အမ်ား ေလးစားရတဲ့ သုစ႐ိုက္ ကုသုိလ္ရွင္ေတြကို သူရဲ႕ လက္ေတြ႕ အစမ္းသပ္ခံ ဇာတ္ေကာင္အျဖစ္နဲ႔ ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ အထက္က ဝါဒအရ ဆိုရင္ အကုသိုလ္ရွင္ (လူမိုက္) ေတြဟာ အပါယ္ေလးဘံုကို က်ကို က်ရမွာ ျဖစ္ၿပီး၊ ကုသိုလ္ရွင္ (လူလိမၼာ) ေတြဟာ နတ္ျပည္ကို တက္ကို တက္ရမယ့္ သူေတြေပါ႔။ သူတို႔ကို မူတည္ၿပီး ေလ့လာမယ္ဆိုရင္ ေသၿပီး ျဖစ္မျဖစ္၊ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ဳိး စတာေတြကို သိႏုိင္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးဟာ သူရဲ႕ သုေသတန လုပ္ငန္းကို စတင္ပါေတာ့တယ္။ သူရဲ႕ သုေသတန လုပ္ထံုးက ႐ိုး႐ိုးေလးရဲ႕ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းလွပါတယ္။<br /><br />ပထမဆံုး အေနနဲ႔ သူေလ့လာမယ့္ လူလိမၼာ နဲ႔ လူမိုက္ စာရင္းကုိ အရင္ ထုတ္ပါတယ္။ ေရွးအဆိုအမိန္႔ အရဆိုရင္ နတ္ျပည္၊ ငရဲျပည္ ေရာက္ကုိ ေရာက္ႏုိင္မယ့္ လူမ်ဳိးေတြေပါ႔။ အဲဒီ လူေတြ ေသခါနီး အခ်ိန္မွာ သူ ကိုယ္တိုင္ သြားၿပီး အမွာစကား ပါးေလ့ရွိတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အထပ္ထပ္ လုပ္ေနတဲ့ လူေတြကို ပါးလုိက္တဲ့ သူရဲ႕ အမွာက ဒီလုိပါ။<br /><blockquote><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အသင္တို႔ ကြယ္လြန္သြားတဲ့အခါ သမဏ၊ ျဗဟၼဏ၊ ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ အဆိုအရ နတ္ရြာသုဂတိကို လားရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ နတ္ျပည္ ေရာက္သြားၿပီ ဆိုရင္ က်ေနာ္၊ က်မ ျဖင့္ ဘယ္နတ္ဘံုမွာ၊ ဘယ္လို နာမည္ရွိတဲ့ နတ္သား၊ နတ္သမီး ျဖစ္ေနပါတယ္လို႔ က်ေနာ္ကို လာေျပာေပးလွည့္ပါဦး။</span><br /></blockquote>အကုသိုလ္ မေကာင္းမႈေတြကို မဟားဒယား အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ လူမိုက္ေတြကို ပါးလုိက္တဲ့ သူရဲ႕ အမွာက ဒီလုိပါ။<br /><blockquote style="color: rgb(0, 0, 153);">မင္းတို႔ ေသသြားတဲ့အခါမွာ အပါယ္ေလးပါး အစာျဖစ္ၿပီး ငရဲရဲ႕ ေဘး လြတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ငရဲျပည္ေရာက္သြားရင္ ဘယ္ငရဲမွာ ဘယ္လို ဒုကၡမ်ဳိးေတြ ခံစားေနရတယ္ဆိုတာ အကၽြႏုပ္ကို လာေလွ်ာက္လွည့္ပါဦး။</blockquote>သူရဲ႕ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေသရင္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာျဖစ္ေနသလဲဆိုတာ လာေျပာလွည့္ပါဦးလို႔ အကူအညီ ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ ေတာင္းထားေလရဲ႕။ အဲဒီလူေတြကလည္း "ဟုတ္ကဲ့ပါ၊ လာေရာက္ အေၾကာင္းျပန္ပါမယ္၊ သတင္းပို႔ပါမယ္လို႔ အားလံုးက တ႐ိုတေသပဲ ကတိခံၾကတယ္။"<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးလာေပမယ့္ ဟိုလူဆီက သတင္း ၾကားရႏိုးႏိုး၊ ဒီလူဆီက ၾကားရႏိုးႏိုးနဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနလာလိုက္တာ သူ ထင္သလို ဘယ္သူကမွ လာမေျပာၾကဘူး။ နတ္ျပည္ကလည္း သတင္းမေရာက္၊ ငရဲျပည္ကလည္း သတင္းမေရာက္။ ဘယ္သူဆို ဘယ္သူကမွ သတင္းလာမပို႔ေတာ့ သူရဲ႕ သုေသတနဟာ အေျဖတစ္ခု ေကာက္ခ်က္တစ္ခု ရလာတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေသၿပီးေနာက္ တစ္ေနရာရာသာ ေရာက္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အနည္းနည္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔ဆီ အေၾကာင္းျပန္သင့္တာေပါ႔။ လူမွာလိုက္တဲ့ လူေတြ အဲေလာက္ အမ်ားႀကီးထဲကမွ တစ္ေယာက္တေလေတာ့ လာေျပာသင့္တယ္လုိ႔ သူ ယူဆတယ္။ လာေျပာဖို႔ အဆင္မေျပဘူးပဲ ထားဦး။ တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာ့ အဆင္ေျပသင့္တာေပါ႔ လုိ႔လည္း သူ ခံယူထားတယ္။ အခု ဘယ္သူမွ လာမေျပာပံုေထာက္ေတာ့ ေသၿပီးေနာက္ ဘာမွ မျဖစ္လို႔ပဲ ဆိုတဲ့ ေကာက္ခ်က္က ဘြားခနဲ ေပၚလာတယ္။ ဒါမွ သူရဲ႕ သုေတသန အမ်ားႀကီးထဲက တစ္ခုပါ။ ေနာက္ပိုင္း အလ်င္းသင့္သလို တင္ျပသြားပါ႔မယ္။ ဒါနဲ႔ သူရဲ႕ သုေတသန လုပ္သမွ် အားလံုးဟာ တူညီတဲ့ အေျဖတစ္ခုတည္းကိုပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ အတည္ျပဳရာ ေရာက္ေနတဲ့အဆံုး သူရဲ႕ အယူဝါဒဟာ ျပတ္သားသထက္ ျပတ္သားလာတယ္။ ခုိင္မာသတဲ့ ခိုင္မာလာေတာ့တယ္။ သူရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ သုေတသနေတြေၾကာင့္ ေနာက္လိုက္ အျခံအရံကလည္း မ်ားသတဲ့ မ်ားလာေတာ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူဟာ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ဝါဒရွင္ ၿမိဳ႕စားႀကီး အေနနဲ႔ ထင္ေပၚလာတယ္။<br /><br />သူရဲ႕ ဝါဒလမ္းစဥ္က ဒီလိုပါ။<br />"<span style="color: rgb(153, 0, 0);">တမလြန္ေလာက တကယ္ရွိတယ္ဆိုတာ မဟုတ္ပါ။ လုပ္ၾကံ ဇာတ္ခင္း သက္သက္မွ်ပဲ။ အမွန္တကယ္ ရွိမယ္ဆိုရင္ အကၽြႏုပ္ဆီ တစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေတာ့ အေၾကာင္းျပန္သင့္တာေပါ႔။ သတၱဝါေတြ အေနနဲ႔ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာမွ ထပ္မျဖစ္ေတာ့လို႔သာ မလာတာ ျဖစ္မယ္။ ကုသုိလ္၊ အကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ဳိးေပး ဆိုတာလည္း တကယ္တမ္းေတာ့ အာပလာပဲ။ လက္ေတြ႕ စစ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေျပာသက္သက္ပဲ။ ေကာင္းတာကိုပဲ လုပ္လုပ္၊ မေကာင္းတာကိုပဲ လုပ္လုပ္ လုပ္လုိက္တဲ့အတြက္ အက်ဳိးလည္း မျဖစ္၊ အျပစ္လည္း မျဖစ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းက်ဳိးကို ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလည္း လုပ္စရာ မလိုေတာ့ၿပီ။ အပါယ္လားမွာ ေတြးေၾကာက္ၿပီး ဒုစ႐ိုက္ မေကာင္းမႈကို လုပ္ရမွာ ႐ႈိးတိုး ရွန္႔တန္႔လည္း ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့။</span>"<br /><br />ကဲ ... ဘယ္ေလာက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ဝါဒလဲ။ သူရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ တင္ျပခ်က္ေတြ၊ ဆန္းစစ္မႈေတြေၾကာင့္ ေနာက္လိုက္ေတြ၊ သူ႔ကို ယံုၾကည္သူေတြ မ်ားလာတာနဲ႔ အမွ် လက္မခံႏိုင္ေသးတဲ့ သူေတြကလည္း ဘာမွ မေျပာသာေတာ့ဘူး။ လူအင္အား ေတာင့္တင္းတာက တစ္ေၾကာင္း၊ သူနဲ႔ စကား ယွဥ္မေျပာႏိုင္တာက တစ္ေၾကာင္း၊ သူ႔ထက္သာတဲ့ သက္ေသ မတင္ျပႏုိင္တာက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ႔ကို ယွဥ္ရဲတဲ့သူ ဘယ္မွာလာ ရွိေတာ့မွာတုန္း။ တစ္ေတာင္ေပၚ တစ္ေတာင္ဆင့္ၿပီး ျမင့္သထက္ ျမင့္တဲ့ ေတာင္ဆိုတာေတာ့ ရွိစျမဲပါ။ သုေတသန ေပါင္းစံု လုပ္ၿပီး ကိုယ့္ကုိယ္ကို ဟုတ္လွၿပီလို႔ အထင္ေရာက္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ အထင္ကေတာ့ သူလိုလူ ဇမၺဴမွာ ရွာမွရွားေပါ႔။ သူတို႔ေခတ္ သူတို႔ အခါကလည္း ဝါဒၿပိဳင္ပြဲေတြက မ်ားမွမ်ား။ တ႐ုတ္ကားေတြထဲမွာ သိုင္းလိုက္ၿပိဳင္သလို အိႏၵိယမွာလည္း ဝါဒလိုက္ၿပိဳင္တဲ့ သူေတြကလည္း ေပါပါဘိသနဲ႔။ ဘယ္သူ ၿပိဳင္ၿပိဳင္ မယိုင္မလဲ အျမဲပဲ ႏုိင္ေနတဲ့ ပါယာသိအေနနဲ႔ ဝါဒက ခုိင္ျမဲသထက္ ခိုင္ျမဲ လာၿပီေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ တစ္ေန႔ေတာ့ တုၿပိဳင္စံရွား ေထာင္လႊားေနတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီး အဖို႔ ဝါဒကိုအုတုၿပီး ရန္ျပဳဖို႔ ေရႊဧည့္သည္တစ္ေယာက္ ေသတဗ်ၿမိဳ႕ေပၚ ေရာက္လာေခ်ၿပီ။<br /><br />ရည္ရြယ္ခ်က္ ။ ။ စာဖတ္သူ အမ်ားစုဟာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ျဖစ္သလို အဲဒီအထဲက အမ်ားစုကလည္း မိ႐ိုးဖလာေတြပါ။ အဲဒီလို မိ႐ိုးဖလာ ဖာသိဖာသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အခုလို ၿမိဳ႕စားႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ဒုကၡေရာက္ၾကေတာ့မွာ အမွန္ပါ။ လက္ေတြ႕က်တဲ့ စမ္းသပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အေျခတည္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ သုေတသန လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕စားႀကီးကုိ ဘယ္လိုမ်ား စကားရည္လုၿပီး အမွန္တရားဘက္ စြဲေဆာင္ႏိုင္သလဲဆိုတာကိုလည္း သင္ခန္းစာ ယူေစခ်င္ပါတယ္။ ေလ့လာ မွတ္သားေစခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ အေနနဲ႔ ေနာက္ဆက္တြဲကို မဖတ္ခင္ အခုလို ၿမိဳ႕စားႀကီးရဲ႕ လက္ေတြ႕က်တဲ့ တင္ျပခ်က္ကို ဘယ္လိုမ်ား ေခ်ပရင္ ေကာင္းပါလိမ့္မလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ဒါမွလည္း အယူဝါဒတစ္ခုကို စံုမွိတ္ အဟုတ္ထင္တတ္တဲ့ ဉာဏ္ကန္းဗုဒၶဘာသာဝင္ မျဖစ္မွာပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 0);">ကိုးကား - ဒီဃနိကာယ္၊ သုတ္မဟာဝါပါဠိေတာ္၊ ပါရာသိရာဇသုတ္</span><br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-1923828674110398257?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-19487178467153366792009-04-23T10:25:00.002+06:302009-04-23T10:32:58.405+06:30လြယ္သလား၊ ခက္သလား<div style="text-align: justify;"><ul><li>သူတပါးရဲ႕ အမွားကုိ ျမင္ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ ကိုယ္ပုိင္အမွားကို သိဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>မစဥ္းစားဘဲ ေျပာဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ လွ်ာကို ထိန္းႏိုင္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>က်ေနာ္တုိ႔ ခ်စ္တဲ့ သူေတြကို ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ အဲဒီ ဒါဏ္ရာကို ေျဖေဖ်ာက္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>သူတပါးကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ လြယ္ေပမယ့္ ခြင့္လြတ္မႈကုိ ေတာင္းဆိုဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>စည္းမ်ဥ္းေတြက ခ်မွတ္ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ လိုက္နာဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ညတိုင္း အိပ္မက္မက္ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ ကိုယ့္အိပ္မက္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ေအာင္ျမင္မႈကို ထုတ္ျပဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ ႐ႈံးနိမ့္တယ္လို႔ လက္ခံဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>လျပည့္ညရဲ႕ လေရာင္ကို ခံစားဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ လရဲ႕ တျခားဘက္အျခမ္းကို ျမင္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ခလုတ္တိုက္ ေခ်ာ္လဲဖို႔ လြယ္ေပမယ့္ ျပန္ထႏိုင္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ေန႔စဥ္ဘဝမွာ ခံစားေပ်ာ္ပါးဖို႔ လြယ္ေပမယ့္ စစ္မွန္ တန္ဖုိးတစ္ခု ျဖစ္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>တစ္စံုတစ္ေယာက္ကုိ ကတိေပးဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ အဲဒီကတိကို ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ အခ်ိန္တုိင္း သက္ေသျပႏိုင္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ေဝဖန္႐ွဳံ႕ခ်ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ သူတစ္ဦးကို ျမႇင့္တင္ေပးဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>အမွားလုပ္ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ အမွားကေန သင္ခန္းစာယူဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ဆံုး႐ႈံးသြားတဲ့ အခ်စ္အတြက္ ေၾကကြဲဖို႔ လြယ္ေပမယ့္ လက္မလြတ္ရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ကိုယ့္ဘဝ တိုးတက္ဖို႔အတြက္ ေတြးေတာစဥ္းစားရတာ လြယ္ေပမယ့္ စိတ္ကူးယဥ္တာ အရွိန္သတ္ဖို႔နဲ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>လက္ခံဖို႔ လြယ္ေပမယ့္ ေပးဖုိ႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>ခင္မင္မႈ၊ အေပါင္းအသင္း ဆုိတာကို ေတာ္ကီနဲ႔ ပြားဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ သူရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကိုေတာ့ ထိန္းသိမ္းဖို႔က ခက္လိမ့္မယ္။</li><li>သူတပါးရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို ျမင္ဖုိ႔ လြယ္ေပမယ့္ ကိုယ့္မွာေကာ ရွိေလမလားလို႔ ေတြးၾကည့္မိဖို႔က ခက္ပါတယ္။</li><li>အေျပာလြယ္ေပမယ့္ အလုပ္ခက္ပါတယ္။</li><li>အျမင္လြယ္ေပမယ့္ အသိခက္ပါတယ္။</li><li>အသိလြယ္ေပမယ့္ အက်င့္ခက္ပါတယ္။</li><li>ဒီစာေတြ ဖတ္လိုက္တာေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးေနာ္။ လိုက္နာဖုိ႔ကေတာ့ အေတာ္ခက္သားဗ်။</li></ul></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-1948717846715336679?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-87463120921769175602009-03-21T07:02:00.001+06:302009-03-21T09:01:35.805+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား (၄)<div style="text-align: justify;">ဆရာဝန္နဲ႔ ေအးေဆး စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ (၇) ရက္ ေစာင့္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို ေမးၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ဆရာဝန္ကလည္း အေသအခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ကမၻာေပၚမွာ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ေရာဂါေတြ ထဲမွာ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါလည္း တစ္ခု ပါဝင္ေနလို႔ပါ။ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးဟာ အေရျပား အေပါက္အျပဲကေန တဆင့္ ခႏၶာကုိယ္ထဲကို ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ အဓိက သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ ၾကားခံဟာ ေခြးသြားေရပါ။ အဓိက ကူးစက္ေစတဲ့ သတၱဝါဟာ ေခြးျဖစ္တာမို႔ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါလို႔ ကင္းပြန္းတပ္တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရဆိုရင္ ေခြးတိုင္းမွာ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါပိုး ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ကာကြယ္ေဆး ထုိးမထားတဲ့ ေခြးတုိင္းမွာေပါ႔။ တစ္ခါတေလ အိမ္ေမြးေခြး တခ်ဳိ႕က ကိုယ္ရဲ႕ သခင္ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ လက္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခကိုျဖစ္ျဖစ္ ခဲထားတတ္ပါတယ္။ ေခြးသြားေရမွာ ပိုးပါဝင္ႏိုင္မႈဟာ ကစားသလို ေစာ့သလို ကိုက္တာထက္ ေၾကာက္အားလန္႔အား ကိုက္လိုက္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ေနာ္ သတိမထားမိတာ တစ္ခုက ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါဟာ ေၾကာင္ကုတ္တာ၊ ကိုက္တာ ခံရလို႔လည္း ကူးစက္တတ္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ကိုက္တဲ့ ေၾကာင္ ကိုယ္ႏႈိက္က ေခြးကိုက္ခံထားရလို႔ပါ။ အဲဒီလို ေခြးကိုက္ခံထားရတဲ့ ေၾကာင္က လူကို ကုတ္ရင္ ကိုက္ရင္လည္း ကူးစက္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါ သတိထားရမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ကုတ္တာ၊ ကိုက္တာအျပင္ အေရျပား အေပါက္အျပဲ တစ္ေနရာရာကုိ အဲဒီေၾကာင္က လွ်ာနဲ႔ လ်က္ရင္လည္း ကူးစက္ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါကို အင္မတန္မွ သတိထားသင့္ပါတယ္။ အိမ္ေမြးေၾကာင္ေတြကို ခ်စ္တယ္ဆိုၿပီး ပိုင္ရွင္ေတြက လွ်က္တာ ခံေလ့ရွိပါတယ္။ အေရျပား အေပါက္အျပဲဆိုတာ လူတိုင္းလိုလိုမွာ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာေတာ့ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ လက္နဲ႔ ကုတ္မိတယ္ ဆိုရင္ပဲ အေရျပားက ျခစ္ရာေၾကာင့္ ေပါက္သြားပါၿပီ။ အဲလို ေနရာမ်ဳိးကို ေခြးကိုက္ခံထားရတဲ့ ေၾကာင္က လွ်ာနဲ႔ လ်က္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတဲ့ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးဟာ လူဆီကို ကူးစက္သြားပါတယ္။ ဒါက လူသိနည္းၿပီး ကူးစက္ႏိုင္ေျခ အမ်ားဆံုး ကူးစက္နည္းပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ရဲ႕ အိမ္ေမြးတိရစၧာန္ ေခြးကိုက္ခံရၿပီ ဆိုရင္လည္း ကာကြယ္ေဆး အျမန္သြား ထုိးသင့္ပါတယ္။ သူ႔ကို ကာကြယ္ရင္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း ကာကြယ္ရာ ေရာက္ပါတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ေခြး႐ူး ေရာဂါပိုးဟာ အသက္အႏၲရာယ္ကို ေပးေစတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကုိ ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္သြားလို႔ပါ။ ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္ၿပီး (၇) ရက္အတြင္းမွာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အလုပ္ေတြ အားလံုးကို Shut down လုပ္ပစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သေဘာအရဆို ေခြး႐ူးျပန္ ေရာဂါမွန္ရင္ (၇) ရက္အတြင္း ေသပါတယ္။ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ေရာဂါ ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုပါ။ ေနာက္ၿပီး ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါပိုးဟာ ဦးေႏွာက္ကို မေရာက္မခ်င္း သူရဲ႕ လကၡဏာေတြကို ျပေလ့ မရွိပါဘူး။ ျပၿပီ ဆိုျပန္ေတာ့လည္း (၇) ရက္အတြင္း ေသပြဲဝင္ရေတာ့တယ္။ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါဟာ ျမံဳေနတတ္တာေၾကာင့္ ကိုက္ခံရၿပီး ဘယ္ႏွရက္အတြင္း ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္သလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ အတိအက် ေျပာလို႔ မရျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းက ကိုက္ခံရၿပီး ရွစ္လေလာက္ေနမွ ေရာဂါ ထတာပါ။ ကိုယ္ခံအား ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္မို႔ အသြင္ေျပာင္းဖုိ႔ အခြင့္မသာခဲ့တာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဆက္တုိက္ မိုးမိၿပီး အဖ်ားႀကီးတာဟာ ေရာဂါပိုးအတြက္ အႏၲရာယ္ေပးဖို႔ အခြင့္ေကာင္း ရသြားခဲ့တာပါ။ ေနာက္ထပ္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ အခ်က္တစ္ခုက အခုအခ်ိန္ထိ ကာကြယ္လို႔ပဲ ရပါတယ္။ ကုသလို႔ မရေသးပါဘူး။ သေဘာက ကာကြယ္ေဆးအေနနဲ႔ပဲ ရွိေနၿပီး ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ ကုသႏိုင္တဲ့ ေဆးဝါး အခုအခ်ိန္ထိ မေပၚေသးတာပါ။ က်ေနာ္သိသေလာက္ေပါ႔။ မွားရင္လည္း ေျပာေပးၾကပါ။ ကုသႏိုင္တဲ့ အေနအထား မရွိမွေတာ့ ေသရဖို႔ ေသခ်ာေနၿပီပဲ။ အေျခအေန ထူးမထူး (၇) ရက္ျပည့္ေအာင္ ဘာလို႔ ေစာင့္ေနရေသးတာလဲ လို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ဆရာဝန္ ေစာင့္ၾကည့္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက လူနာဟာ ေရာဂါလကၡဏာကို အံတုေနႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။ လံုးဝ အံတုႏိုင္လိုက္လို႔ ေရာဂါပိုးဟာ ဦးေႏွာက္ကေန စ်ာန္ေလွ်ာသြားရရင္ ငသက္အတြက္ မနက္ျဖန္ မ်ားစြာ ရွိေနဦးမွာေပါ႔။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဆိုတာ မျဖစ္ေျမာက္ေသးတဲ့ အရာလို႔ ေျပာလို႔ရသလိုပဲ၊ မျဖစ္ေျမာက္ေတာ့ေပမယ့္ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းတဲ့ အရာ လို႔လည္း သက္မွတ္လို႔ရေနတယ္။ အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ငသက္အတြက္ မနက္ျဖန္ မ်ားစြာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ နံနက္ေစာေစာ သူ႔ဆီ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ သတိေမ့ေမ်ာ ေနပါၿပီ။ ၈ နာရီထိုး ဆရာဝန္ လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာဝန္က အသက္ကယ္ေဆး စၿပီး ထုိးသြင္းေနပါၿပီ။ ေန႔ခင္း (၁၁) နာရီ ဆရာဝန္ ထပ္လာၿပီး စစ္ေဆးတဲ့အခါမွာ အေျခအေန မေကာင္းတာေၾကာင့္ လက္ႏွစ္ဘက္၊ ေျခႏွစ္ဘက္ကေန အသက္ကယ္ေဆး စုစုေပါင္း (၄) လံုး တစ္ၿပိဳင္တည္း သြင္းေနေပမယ့္ Blood Pressure က လံုးဝ ျပန္ကို မတက္ေတာ့ပါဘူး။ ညေန (၈) နာရီထုိး ဆရာဝန္ ျပန္လာခဲ့အခါမွာ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်ခိုင္းပါေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္ေျပာတဲ့ စကားအတိုင္း ျပန္ေျပာရရင္<br />“လူနာက မနက္ကတည္း သတိလစ္သြားတာဆိုေတာ့ သူ႕ကို ေကာင္းလာႏိုးႏိုး က်ေနာ္တို႔ အသက္ကယ္ေဆး သြင္းခဲ့တာပါ။ အခုဆို အသက္ကယ္ေဆး သြင္းလာတာ (၁၂) နာရီ ေက်ာ္ပါၿပီ။ အေျခအေနက မထူးျခားတဲ့အျပင္ BP က လံုးဝက်ေနပါတယ္။ ျပန္ကို မတက္ေတာ့ေပမယ့္ ႏွလံုးခုန္ေနတယ္။ သေဘာက အခု က်န္ေနတာ အသက္ကယ္ေဆးရဲ႕ အသက္ပါပဲ။ အသက္ကယ္ေဆး ေပးတာ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ႏွလံုးခုန္ ရပ္သြားမွာပါ။ ကိုယ္ပိုင္ အသက္ မရွိေတာ့တဲ့အတြက္၊ ေနာက္ထပ္ ထပ္သြင္းေနလည္း ထူးျခား မလာႏိုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ လူနာရွင္ရဲ႕ ဆႏၵကို သိခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတုိင္း ဆက္သြင္းေနဦးမယ္ဆိုရင္ လည္း လူနာအေနနဲ႔ ပိုပင္းပန္းပါလိမ့္မယ္။ အသက္ကယ္ေဆး သြင္းတာ ရပ္လိုက္ၿပီး သူ သြားရမယ့္လမ္းကို ေအးေအးသာသာ သြားေစခ်င္ပါတယ္။”<br /><br />“သူ႔လမ္းသူ ေအးေအးသာသာ သြားပါေစေတာ့” ဆိုတဲ့ ေသခြင့္ကို အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခ်ဖို႔ မေျပာနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔လို ေသြးမေတာ္ သားမစပ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေနနဲ႔ေတာင္ မေျပာရက္ပါဘူး။ မလုပ္ရက္ပါဘူး။ အေမတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုစိတ္ ထားၿပီး ေခါင္းညိတ္လိုက္ရမလဲ။ သားတစ္ေယာက္ ေဝဒနာေတြ ထပ္ မခံစားရပါေစနဲ႔ေတာ့ ဆိုတဲ့ က႐ုဏာႀကီးကုိ ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေလးလံေနတဲ့ ေခါင္းကို အႏိုင္ႏိုင္ ညိတ္လိုက္တဲ့ မိခင္ရဲ႕ ေမတၱာနဲ႔ ေဝဒနာဟာ က်ေနာ္တို႔ကိုပါ ကူးစက္ေနပါေတာ့တယ္။ အသက္ကယ္ေဆး သြင္းတာ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ (၆) နာရီအတြင္း ဒီလူနာဟာ ေသရေတာ့မယ္။ လံုးဝ ၿငိမ္သက္ၿပီး ေသဖို႔ အားယူေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ေဘးမွာ ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ အိမ္မွာပဲ ရွိေနတာဆိုေတာ့ ႏွလံုးခုန္ႏႈန္း တိုင္းတဲ့ ကိရိယာက မရွိေတာ့ သူနာျပဳ ဆရာမ တစ္ေယာက္ကပဲ ၁၅ မိနစ္ျခားတစ္ခါ စမ္းသပ္ေပးပါတယ္။ ခပ္ပါးပါးေလး လႈပ္ခါေနတဲ့ သူရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္ကိုပဲ အားလံုး ဝုိင္းၾကည့္ေနမိၾကတယ္။ ခႏၶာကိုယ္က တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဆက္ခနဲ တုန္တုန္သြားတတ္တာေၾကာင့္ သူရဲ႕ အသက္ရွင္ေနမႈကုိ က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ ျမင္သာတာေပါ႔။ သူ႔လိုပဲ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ရွင္သန္ေနထိုင္ျခင္းရဲ႕ သေကၤတက လႈပ္ရွားေနႏိုင္ျခင္းပဲလား။ ဒါဆို ေမ့ေမ်ာေနသူနဲ႔ ဘာမွ သိပ္မထူးသလိုဘဲေနာ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီမို႔ သူနဲ႔ ပတ္သက္ဖူးတဲ့ လူေတြ အားလံုးလည္း စံုသင့္သေလာက္ စံုပါၿပီ။ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ေလာက္သာ လူေတြ စိတ္ထဲ အေရးထားေနၾကတာ ျမင္ရေတာ့ ငသက္အစား ဝမ္းနည္းမိတယ္။<br /><br />ငသက္ကို ထုိင္ၾကည့္ေနရင္းကေန က်ေနာ္ဆီကို အေတြးတစ္ခု ေရာက္လာတယ္။<br /><div style="text-align: center;">“လူတစ္ေယာက္ ေသဖို႔အတြက္ ဘယ္လို အေျခအေနေတြ ကိုက္ညီဖို႔ လိုသလဲ။”<br /></div>ခပ္ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ လူတစ္ေယာက္ ေသဖို႔အတြက္ ဘာလိုသလဲေပါ႔။ အသက္အရြယ္ ျဖစ္မလား။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က ထင္ခဲ့တာက လူဆိုတာ အသက္ႀကီးမွ ေသမယ္ေပါ႔။ အသက္ႀကီးတယ္ဆိုတာ အသက္ (၇၀) ေက်ာ္လို႔ ျမင္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အသက္ (၂၂) ႏွစ္ မျပည့္ေသးတဲ့ ငသက္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာကႀကီးကို၊ ကံၾကမၼာႀကီးကို မတရားပါလားလို႔ ေတြးေနခဲ့မိတယ္။ အသက္ (၇၀) မွ မျပည့္ေသးဘဲ ေသဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေသးပါဘူး လို႔လည္း စိတ္ထဲမွာ မဲတင္းထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ည (၁၁း၄၅) မွာ ဆရာဝန္ေျပာတဲ့ “ကိုသက္ႏိုင္ဦး ဆံုးၿပီ” ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို က်ေနာ္ရဲ႕ အသိဉာဏ္က အလိုလို ျငင္းပယ္ပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒီေလာက္ သန္စြမ္းၿပီး၊ မဖ်ားမနာခဲ့ဖူးတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ထက္ ေစာေသသြားတယ္ ဆိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကိုလည္း ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။ လူမႈေရး၊ ဘာသာေရး နဲ႔ မိဘကို လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ရွိကံဟာ အဲေလာက္ပဲ ဆိုးေနပါ႔မလား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြေၾကာင့္ ဆရာဝန္ရဲ႕ ေကာက္ခ်က္ အၿပီးမွာေတာင္ ထလာဦးမလားလုိ႔ ထုိင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ လက္ဖဝါး တစ္ဖက္ကို ရင္ဘက္ေပၚ တင္ထားၿပီး ႏွလံုးျပန္ ခုန္အလာကို ေစာင့္ေနခဲ့မိတယ္။<br /><br />နာေရးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကခ်ိန္မွာလည္း က်ေနာ္ ကုတင္ေဘးက မခြာႏိုင္ေသးဘူး။ သူ လႈပ္လာမွာကို လူေတြ မသိလိုက္မွာ စိုးရိမ္ေနခဲ့မိလို႔။ အဲဒီလို ေသျခင္းတရားကို လက္မခံႏိုင္တဲ့ စိတ္ဟာ ဘယ္အထိ ရွိေနခဲ့သလဲ ဆိုရင္ မီးသၿဂႋဳလ္စက္နား ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ အထိပါပဲ။ သူ႕ကို အေခါင္းထဲ သြင္းလုိက္ၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ အေခါင္းေဘးကေန ခြာလို႔ မျဖစ္ျပန္ဘူး။ အေခါင္းနံရံကို ေခါက္တဲ့ အသံမ်ား ၾကားရေလမလားလို႔ ေမွ်ာ္ေနခဲ့မိတယ္။ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားႏိုင္တဲ့ ေနာက္ဆံုး အဆင့္ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ သူတို႔ အေခါင္းကို မၿပီး မီးသၿဂႋဳလ္စက္ထဲ ထည့္ဖို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ အေခါင္းရဲ႕ ေခါင္းရင္းကို ေျပးကိုင္လိုက္တယ္။ ေခါင္းရင္းဆိုတာ သူ႔အသံကို ၾကားရမယ့္ အနီးေနရာပဲ မဟုတ္လား။ စက္ထဲ အေခါင္းႀကီး တစ္ခုလံုး ေရာက္သြားလို႔ “ဂ်ဳန္း” တံခါးပိတ္သံ ၾကားရေပမယ့္ က်ေနာ္ အေတြးထဲမွာ၊ အသိဉာဏ္ထဲမွာ သူ မေသေသးပါ။ မီးသၿဂႋဳလ္စက္ တံခါးကို အတင္းထုၿပီး ဖြင့္ခိုင္းႏိုင္ေသးတယ္ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ က်ေနာ္ (၁၀) မိနစ္ၾကာမွ် ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို တကယ္ စြန္႔ခြာ သြားရေတာ့မွာလား။ သူ တကယ္ပဲ ေသသြားၿပီလား ဆိုတဲ့ အေတြးေတြက က်ေနာ္ကို စၿပီး ႏွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ က်ေနာ္ ပုခုံးကို လက္တစ္စံုနဲ႔အတူ ငို႐ႈိက္သံေၾကာင့္ စိတ္ကို ဘယ္လိုမွ ထိန္းထားႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါဘူး။ ငိုေကၽြးပူေဆြးလို႔ အေတာ္ၾကာၾကာမွာ ဆရာဝန္ရဲ႕ စကားတခ်ဳိ႕ နားထဲ ျပန္ဝင္လာတာေၾကာင့္ သက္သာရာ ရမိပါေတာ့တယ္။<br /><br />“ခင္ဗ်ား သူငယ္ခ်င္း အင္မတန္ ကံေကာင္းပါတယ္။ အတိတ္ဘဝ ကုသိုလ္ကံပဲ ဆိုရမွာေပါ႔။ တကယ္တမ္းဆိုရင္ ေခြး႐ူးျပန္ ေရာဂါရွင္တိုင္းဟာ သူတို႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြမွာ ျမင္ရသူ မၾကည့္ရက္ႏိုင္ေအာင္ကို မခ်ိမဆန္႔ ခံစားရၿပီးမွ ေသၾကရတာ မ်ားပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ကို ေရာက္ေနတဲ့ ေရာဂါပိုးေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္ဟာ မူမမွန္ေတာ့ဘဲ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ အာ႐ံုေၾကာေတြ အားလံုးကို ဆြဲခ်ံဳ႕ ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အင္မတန္ ျပင္းထန္တဲ့ ဒုကၡေဝဒနာျဖစ္ၿပီး မခ်ိမဆန္႔နဲ႔ပဲ ကြယ္လြန္ၾကရတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကို ၾကည့္ရတာ ေဝဒနာ လံုးဝ မခံစားရတဲ့ ပံုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခ်က္ခ်က္ ဆပ္ခနဲ တုန္ေနတာကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ သူ ေဝဒနာကို အထုိက္အေလ်ာက္ ခံစားေနရမွာပါ။ သူၾကည့္ရတာ စိတ္မာေတာ့ သူ႕ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္းေတြ မျမင္ရေအာင္ ႀကိတ္ခံသြားပံုလည္း ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ တျခား ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ ေရာဂါေဝဒနာရွင္ေတြ ထက္ေတာ့ သက္သက္သာသာ ႏႈတ္ဆက္သြားႏိုင္တယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမွာပါ။”<br /><br />မွတ္ခ်က္ ။ ။<br />(၁) ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ပတ္သက္လာတဲ့ အသက္အႏၲရာယ္ေတြမွာ အသိဉာဏ္၊ အသိတရားမရႏိုင္မႈကို ျမင္ေစခ်င္တာေၾကာင့္ တင္ျပလိုက္တာပါ။<br />(၂) က်ေနာ္ဟာ လူနာကို အနီးကပ္ျပဳစုခဲ့တဲ့ အတြက္ ကာကြယ္ေဆးကို မျဖစ္မေန ထိုးခဲ့ရပါတယ္။ ကူးစက္ဖို႔ ရာႏႈန္းျပည့္ ရွိပါတယ္။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-8746312092176917560?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-75377129096987849432009-03-17T20:36:00.002+06:302009-03-17T20:47:21.261+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား (၃)<div style="text-align: justify;">ကာကြယ္ေဆး ထုိးဖို႔ ေငြ (၃၀၀၀၀) က်ပ္ သူ႔အတြက္ မတတ္ႏုိင္ဘူး ဆိုတာ သူ႕ဆီမွာ မရွိဘူးလို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ဆီမွာ အဲဒီ ေငြ ပမာဏ အဲဒီ အခ်ိန္က သူ႕လက္ထဲမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါဆို ဘာလို႔ သြားမထိုးတာလဲလို႔ စာဖတ္သူ အေနနဲ႔ ေမးခ်င္လိမ့္မယ္။ က်ေနာ္လည္း အဲဒီ အခ်ိန္က ေမးျဖစ္ခဲ့တယ္။ အရွင္းဆံုး ေျပာရရင္ သူ ေခြး႐ူးကိုက္တဲ့ ဒါဏ္ရာေၾကာင့္ ေသရလိမ့္မယ္လို႔ သိမထားလို႔ေပါ႔။ ေနာက္တစ္ခ်က္က အဲဒီ ေငြ သံုးေသာင္းကို သူ ႏွေျမာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉ ႏွစ္က သံုးေသာင္းဆိုတဲ့ ပမာဏက သူ မေျပာပါနဲ႔၊ ေတာ္႐ံု လူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာင္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ မသံုးရက္ဘူးလို႔ ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္။ သူအေနနဲ႔ ရွိလ်က္နဲ႔ ဘာလို႔ မသံုးရက္တာလဲလုိ႔ ေမးစရာ ရွိလာတယ္။ သူရဲ႕ အေမက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္လို႔ ေျပာရင္ မမ်ားပါဘူး။ ငသက္ခမ်ာ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ သူ႕အေမအတြက္ ေဆးဖိုး၊ သမားခ ရွာေဖြေနရတာ။ သူ႕ အေမ မေတာ္ အသည္းအသန္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ လိုရမယ္ရ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ေငြပိုစုထားတယ္။ ခုနက ေငြ သံုးေသာင္း ဆိုတာလည္း အဲဒီအတြက္ သူ လ်ာထားတဲ့ ေငြပါ။ ဒါေၾကာင့္ သူ ဘယ္လုိ နည္းနဲ႔မွ မသံုးရက္ဘဲ ေခြးကိုပဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႕အေမအတြက္ ေငြ လ်ာထားတာေၾကာင့္ ေဆးမထိုးခဲ့ဘူးဆိုတာ သိသိခ်င္း ဘာမွ သိပ္မခံစားခဲ့ရေပမယ့္ အသက္နဲ႔ လဲလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးမိလိုက္ေတာ့ ရင္ထဲ နင့္ေနေအာင္ ခံစားလုိက္ရတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">သူ႕မွာ ကိုယ္ပိုင္ အလုပ္ဆိုတာ မယ္မယ္ရရ မရွိပါဘူး။ မိဘေတြကလည္း နယ္ကေန လာေနၾကတာ ဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ သူ႕အတြက္ လက္ငုတ္လက္ရင္း အလုပ္ဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ အရည္အခ်င္း အရလည္း ဆယ္တန္းေအာင္ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ရဖို႔ ဆိုတာလည္း ခက္ေနျပန္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၉) ႏွစ္ မန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနအထားနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အေတာ္ေလး ခက္ခဲမယ္ဆိုတာ ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕လက္ထဲမွာ ဆုထားတဲ့ေငြ (၃၀၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိေနေတာ့ ဘယ္ကရသလဲလို႔ ေတြးမိခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အထင္က သူ ပုိက္ဆံမရွိလို႔ ကာကြယ္ေဆး ထုိးဖုိ႔ ျငင္းဆန္ေနတယ္ေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ တျခား အမ်ဳိးေတြက ေထာက္ပံ့ၿပီး ေဆးထိုးပါ ဆိုေတာ့လည္း တျခားသူရဲ႕ ေငြေရးေၾကးေရး အကူအညီ မယူတတ္တဲ့ ေခါင္းမာတဲ့ သူက ျငင္းခဲ့တယ္။ ေငြ (၃၀၀၀၀) ေက်ာ္ ရွိတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ ဘယ္က ရသလဲ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူ ေတာက္တိုမယ္ရ ေလွ်ာက္လုပ္လို႔ ရမွန္း ေနာက္မွ သိခဲ့ရတယ္။ စက္ဘီးနဲ႔ ပစၥည္းပို႔၊ ထင္းမီးေသြး ဝယ္ေရာင္း အျပင္ လမ္းႀကိတ္စက္ ေမာင္း၊ ဆိုက္ကားနင္းတဲ့အထိ ရသမွ် အလုပ္ကို မရွက္မေၾကာက္ လုပ္မွန္း သိရတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ကို အေတာ္ေလး ေလးစားသြားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔သာဆို ရွက္လို႔ လုပ္ရဲမွာ မဟုတ္ဘူး။<br /><br />သူ ေဆး႐ံုတက္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက အျပင္းဖ်ားၿပီး သတိလစ္သြားတာ။ (၁၀၄) ဒီဂရီအထိ ကိုယ္အပူခ်ိန္ တက္သြားမွေတာ့ သတိလစ္ၿပီေပါ႔။ ဖ်ား႐ံုသက္သက္လို႔ ေဆး႐ံုက ေကာက္ခ်က္ခ်ေတာ့ အဖ်ားလည္း သက္သာေရာ ၃၊ ၄ ရက္ေနေတာ့ ေဆး႐ံုဆင္းခြင့္ ျပဳလုိက္တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ ေန႔မွာပဲ က်ေနာ္ မန္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ သူ႕အိမ္ သြားျဖစ္တယ္။ အဖ်ားက (၁၀၂) ဒီဂရီေလာက္ေတာ့ ရံဖန္ရံခါ ျပန္ျပန္ တက္ေတာ့ ဆရာဝန္ကေတာ့ ပံုမွန္ လာၾကည့္ေပးေနတယ္။ ဖ်ားရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို သူနဲ႔ ေတြ႕မွ အေၾကာင္းစုံ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူတက္ေနတဲ့ ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္က အတန္းေပါင္းစံု ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲ လုပ္ေတာ့ သူတို႔ အတန္းအဖြဲ႕က Final အထိ တက္တယ္။ သူက အတန္းေခါင္းေဆာင္ ဆိုေတာ့ ေလ့က်င့္တဲ့ အခ်ိန္ေရာ၊ ၿပိဳင္ပြဲအခ်ိန္မွာပါ အားတက္သေရာ ကူလုပ္ေပးရွာတယ္။ ေမလလယ္ ဆုိေတာ့ မိုးေတြ စ သဲေနၿပီ။ မိုးမေရွာင္ ေနမေရွာင္ ကြင္းထဲမွာ လက္ယားလက္ယား လုပ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ႏွစ္နာရီ၊ သံုးနာရီၾကာ ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ မိုးေရထဲ ေနေနေတာ့ ေနာက္ဆံုး မခံႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဖ်ားပါေတာ့တယ္။ သူ ဖ်ားတာ တစ္ပတ္ေလာက္ ၾကာတဲ့ အခါမွာ ႐ိုး႐ိုး အဖ်ားကေန ငွက္ဖ်ားသေဘာမ်ဳိး ျဖစ္လာတယ္။ ေလကေလး တစ္ခ်က္ ေသြးလုိက္ရင္ ကိုယ္ခႏၶာထဲက စိမ့္စိမ့္ၿပီး ခ်မ္းတက္သြားတယ္လို႔ သူက ေျပာတယ္။ ေန႔ခင္းေတြဆို လူေကာင္းတစ္ေယာက္လို ေျပာႏိုင္ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ ညေန ၆ နာရီ ေနာက္ပုိင္း ဆိုတာနဲ႔ အဖ်ား စတက္တယ္။ ဒါနဲ႔ ဆရာဝန္က ငွက္ဖ်ားဆိုၿပီး ေဆးၫႊန္းေတြ စေျပာင္းပါေတာ့တယ္။<br /><br />ငွက္ဖ်ားဆိုၿပီးေတာ့ ကုလာလိုက္တာ တစ္ပတ္ၾကာတဲ့အထိ ထူးထူးျခားျခား မသက္သာလာတဲ့အျပင္ ပိုၿပီးေတာ့ ခ်မ္းတတ္လာတယ္။ သူအနားမွာေနၿပီး ယပ္ေတာင္ မခတ္ရဲေတာ့ဘူး။ ေလနည္းနည္း ထိတာနဲ႔ တုန္တုန္တက္သြားတယ္။ ေနာက္ေန႔ မ်က္ႏွာေတာင္ မသစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရက ေအးေတာ့ ေရထိတာနဲ႔ တအား ခ်မ္းတဲ့ အမူအရာေတြ ျပလာတယ္။ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုး စဝင္လာၿပီဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့ ဘယ္သိမလဲ။ ေရေအးလို႔ မထိရဲတာ လို႔ပဲ အားလံုးက ထင္ေနၾကတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္မွ စၿပီး သတိထားမိသလဲဆိုရင္ သူ ေသာက္ေရကိုေတာင္ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ပါးစပ္ထဲ ေရတစ္ငံု ဝင္သြားတာနဲ႔ လည္ပင္းေၾကာေတြ ေထာင္တက္လာၿပီး တြန္႔လိမ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရလံုးဝ မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဆရာဝန္က ေရ မေသာက္ရင္ အသက္အႏၲရာယ္ စိုးရိမ္ရတာေၾကာင့္ နားၾကပ္တံ (ထိပ္ပိုင္းအား ဝါဂြမ္းစြတ္ထားေသာ တုတ္ေခ်ာင္း) နဲ႔ ေရစြတ္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းကို တို႔တုိ႔ေပးရတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းကို ေရထိတာေတာင္ တြန္႔တြန္႔သြားတဲ့ သူ႕အေနနဲ႔ မ်က္ႏွာကို မသစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အခု အျခင္းအရာေတြကို ျမင္ေနရတဲ့ ဆရာဝန္အေနနဲ႔ ေခြး႐ူးေရာဂါမွန္း မသိဘဲေတာ့ မေနေလာက္ပါဘူး။ လူနာရွင္ေတြကို အသိမေပးေသးဘဲ သူ႕ဖာသာ ႀကိဳးစား ၾကည့္ေနတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အမွန္အတိုင္း ေျပာျပလုိက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ ေခြး႐ူးေရာဂါပိုးဟာ ကူးစက္လြယ္ပါတယ္။ လူနာရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က ထြက္သမွ် အရည္ေတြဟာ တျခားသူရဲ႕ အေရျပား အေပါက္အျပဲကေနတဆင့္ ကူးစက္တတ္ပါတယ္။ ကူးစက္ႏိုင္တဲ့ ရာခိုင္းႏႈန္းက ၁၀၀ အျပည့္ပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေခြး႐ူးေရာဂါမွန္း ေသခ်ာသြားတဲ့အခါမွာ အရင္ ျပေနတဲ့ ဆရာဝန္ မလာေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းေခၚရပါေတာ့တယ္။ ေခြး႐ူးေရာဂါမွန္း သိၾကရင္ သူ႕အနားမွာ ျပဳစုေနတဲ့ သူေတြ အားလံုးလုိလုိ မကပ္ရဲေတာ့ဘဲ ဘယ္သူမွ မျပဳစုေတာ့မွာေၾကာင့္ မေသခ်ာႏုိင္ေသးရင္ ေရာဂါအေျခအေနကို ေျပာေလ့မရွိပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ထင္ထားတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ ေခြး႐ူး ေရာဂါမွန္းလည္း သိသြားေရာ သူ အနားမွာ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့သူေတြ အားလံုး ေပ်ာက္သြားၿပီ။ မလာေတာ့ပါဘူး။ သူအနားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ျပဳစုမယ့္သူက ႏွစ္ေယာက္ပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ သူရဲ႕ ဝမ္းကြဲအစ္မပါ။ ငသက္ရဲ႕ အေမဟာ သူ ကိုယ္တုိင္ ေရာဂါသည္ဆိုေတာ့ အစကတည္းက အနားကပ္ခြင့္ သိပ္မေပးထားပါဘူး။ မနားမကပ္ရဲတဲ့၊ မကပ္ခ်င္တဲ့ သူေတြ အေနနဲ႔လည္း အျပစ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရာဂါ ကူးစက္ဖို႔ ရာခုိင္ႏႈန္း အေတာ္မ်ားတာကိုး။ အင္မတန္မွ ခင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေပမယ့္ အခုလို အခ်ိန္က်ေတာ့ အနားမွာ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခ်ဳိ႕က ကိုယ္တုိင္ မကပ္ရဲတာ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကူးမွာေၾကာက္တာ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကပ္ေနေပမယ့္ ျပဳစုေပးခ်င္ေပမယ့္ မိဘက ခြင့္မျပဳတာ။ သူငယ္ခ်င္း တခ်ဳိ႕ ဆိုရင္ လူနာ လာၾကည့္ခြင့္ေတာ့ မရၾကေတာ့ဘူး။ မိဘေတြ ခြင့္မျပဳလို႔ေပါ႔။ အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျမင္ေနရတဲ့ က်ေနာ္ဟာ ကာယကံရွင္ မဟုတ္တာေတာင္ ရင္ခ်ိေအာင္ နာမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကာယကံရွင္ ျဖစ္တဲ့ ငသက္က သူ သတိရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႕ကို တခ်ိန္က ခင္ပါတယ္၊ ခ်စ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မေတြ႕ရတာေတာင္ သူတို႔ ဘက္က ကိုယ္ခ်င္းစာ ေပးေနေသးတယ္။ သူရဲ႕ စာနာတတ္တဲ့ စိတ္ကို ေလးစားမိပါတယ္။ ငသက္ကို အနီးကပ္ ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ေပးခဲ့တဲ့ အေမ့ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အေမလည္း သူ႔သားဆီ ကူးစက္မွာ မေၾကာက္ဘဲ ဘယ္ေနပါ႔မလဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အနီးကပ္ေစာင့္ေရွာက္မယ္ ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမက နည္းနည္းေလးမွ မတားခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ငသက္ရဲ႕ ေသခါနီး အခ်ိန္ေတြမွာ အတူတူ ရွိေနျဖစ္ခဲ့တယ္။<br /><br />သူ႕အေနနဲ႔ သတိလည္လာၿပီ။ ဘယ္သူ ဘယ္ဝါဆိုတာ သဲသဲကြဲကြဲ သိေပမယ့္ ေရကို ျမင္တာနဲ႔ ေၾကာက္တဲ့ အမူအရာကေတာ့ ေလွ်ာ့မသြားေသးပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိ ဆိုးသလဲဆိုရင္ သူ ကုတင္ေပၚ လွဲေနတဲ့အခ်ိန္ သူ႕ လက္ေပၚ ေရတစ္စက္ မေတာ္တဆ က်သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ လန္႔ၿပီး အေၾကာေတြေထာင္သြားလုိက္တာ၊ လွဲေနတဲ့သူေတာင္ ကုတင္ေပၚ ထိုင္လ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ သူ သတိ ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕အတြက္ အဓိက ရန္သူဟာ ေရပဲ ဆိုတာ သူ သိလာတယ္။ ဆရာဝန္ကလည္း ေျပာတယ္။ ေရကို ခုခံႏိုင္ရင္ အားလံုး အိုေကၿပီေပါ႔။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူရဲ႕ သတၱိကုိ စၿပီး ျမင္ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ ထလာေတာ့ သူ မ်က္ႏွာသစ္ခ်င္တယ္လို႔ စေျပာလာတယ္။ ေရေတာင္ မေသာက္ႏိုင္၊ မထိႏိုင္ေသးတဲ့ သူက မ်က္ႏွာ ဘယ္လို သစ္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကို ဝိုင္းခ်ဳပ္ၿပီး မ်က္ႏွာ သစ္ေပးပါလို႔ သူ ကိုယ္တိုင္က ေတာင္းဆိုလာတယ္။ သူ သတၱိရွိရွိ ရင္ဆိုင္မယ္ေပါ႔။ ေရနဲ႔ ထိလိုက္တိုင္း တြန္႕လိမ္သြားေပမယ့္ တင္းခံ၊ ေတာင့္ခံေနတဲ့ သူရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ရတာ က်ေနာ္တို႔ေတာင္ မၾကည့္ရက္ပါဘူး။ မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဟာ လူတစ္ေယာက္ကို က်င္စက္နဲ႔ ဝိုင္းတို႔ေနသလို ခံစားရလာမိလို႔ပါ။ ေနာက္တစ္ရက္ သူ ကုိယ္တိုင္ မ်က္ႏွာသစ္ၾကည့္မယ္လို႔ ေတာင္းဆိုလာတယ္။ ေရစြတ္ထားတဲ့ လက္ကိုင္ပုဝါကို သူ႕လက္ထဲ ထည့္လိုက္တာေတာင္ သူ႔ လက္ဖဝါးက ႐ုတ္တရက္ လႊတ္ခ်ပစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အနာခံၿပီး လက္ကိုင္ပုဝါကို မရမက ကိုင္ၿပီး မ်က္ႏွာကို စသစ္ပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေန႔ ကိုယ္တိုင္ သြားတုိက္ၿပီး၊ အာလုတ္ က်င္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သတၱိရွိရွိ အနာခံၿပီး ေရကို မရမက ကိုင္ၿပီး အႀကီးမားဆံုး အခက္အခဲကို ရင္ဆိုင္ေနတာ ျမင္ရေတာ့ မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္သလို သူ ျဖစ္ေနတာကို ျမင္ရတိုင္း မ်က္ရည္ေတာင္ ဝဲၾကရတယ္။<br /><br />သူရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး အခက္အခဲ ျဖစ္တဲ့ “ေရ”ကို ရဲရဲ ရင္ဆိုင္ၿပီး ေလးရက္ အၾကာမွာ ကုတင္ေပၚ ငုတ္တုတ္ ထုိင္ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာေနႏိုင္ပါၿပီ။ အရင္အရင္က ေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာရင္း ရယ္ၾကေမာၾကရင္း တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့တယ္။ သူရဲ႕ သြက္လက္တဲ့ အမူအရာေတြ ျပန္ျမင္ၾကရေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဝမ္းသာမႈဟာ မေျပာျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာဝန္ လာစစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့လည္း ဆရာဝန္က အေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း ေျပာသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာဝန္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ (၇) ရက္တိတိ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာဆိုေတာ့ မနက္ျဖန္မွ အခုအေျခအေန အတိုင္း ရွိေနေသးတယ္ ဆိုရင္ စိတ္ခ်ရပါၿပီတဲ့။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး မနက္ျဖန္ဆိုတဲ့ တစ္ရက္တာကို စာရြက္လွန္သလို ေက်ာ္ပစ္လုိက္ခ်င္ေနၾကၿပီ။<br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-7537712909698784943?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-3670222776196042672009-03-08T08:00:00.001+06:302009-03-08T08:00:00.380+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား (၂)<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ဘဝမွာ အင္မတန္မွ ခ်စ္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္ထိလည္း ခ်စ္ေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ မရွိရွာေတာ့ဘူး။ သူနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2007/12/blog-post_18.html" target="_blank">သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထံမွ</a> ဆိုတဲ့ ပို႔စ္မွာ အနည္းအက်ဥ္း ေရးဖူးပါတယ္။ က်ေနာ္အေၾကာင္း ေရးတဲ့ ပို႔စ္မွန္သမွ်မွာလည္း သူ႕အေၾကာင္း မပါတဲ့ ပို႔စ္ မရွိသေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အရမ္း ခ်စ္ခဲ့ၾကသလို က်ေနာ္တို႔ ႏွိပ္စက္တာကိုလည္း အေတာ္ ခံခဲ့ရတာပါ။ သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအေပၚ ယံုလြယ္တဲ့ စိတ္နဲ႔တင္ကို ခဏခဏ အႏိုင္က်င့္ ခံခဲ့ရတယ္။ အ႐ိုးခံစိတ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ေပါင္းတာဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လွိမ့္သမွ်လည္း ခံေနရတာေပါ႔။ အဲေလာက္တုံး၊ အဲေလာက္ အ ပါလားလို႔ အျပစ္တင္ မေစာပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း (၈) ေယာက္ထဲမွာ သူက စာ အေတာ္ဆံုးပါ။ တစ္ေက်ာင္းလံုးမွာ ပထမ ရထားတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ ျမန္မာစာ အေရးအသားပိုင္းမွာလည္း စာစီစာကံုး ၿပိဳင္ပြဲတိုင္း ပထမ ရေနက်ေလ။ ကပ္သီးကပ္ဖဲ့ ေျပာၾကေၾကးဆို သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ မႏုိင္ဘူး။ ေက်ာင္းက လုပ္တဲ့ က်ဘန္းစကားေျပာ ၿပိဳင္ပြဲတိုင္းမွာ သူက ပထမ ရေနက်ကိုး။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္ရင္ ဖ်ားလို႔ နာလို႔ ခဏခဏ ခြင့္ယူတတ္ေပမယ့္ သူ တစ္ခါမွ ေက်ာင္းမပ်က္ဖူးဘူး။ က်န္းမာေရးကလည္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း ထြားထြားႀကိဳင္းႀကိဳင္းနဲ႔ ေလ။ ရံဖန္ရံခါေတာင္ ဖ်ားေလ့မရွိတဲ့ သူ႔ကို က်ေနာ္တို႔ အားက်မိတာ အမွန္ပါ။ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲေျဖအၿပီး တကၠသိုလ္ မတက္ခင္ ေလးႏွစ္အၾကား ရရာအလုပ္ကို အယုတ္အျမတ္ မေရြးဘဲ အေမကို လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို မုန္႔ဖိုး လက္ျဖန္႔ေတာင္းၿပီး ထုိင္စားေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔က ေလးစားလ်က္ပါပဲ။ ဒီေလာက္ေတာင္ လူေတာ္လူေကာင္းလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္ကို လာေခၚတဲ့ တံခါးေခါက္သံ ၾကားလိုက္ရတာေတာင္၊ ထြက္သြားတာ ျမင္ေနရတာေတာင္ က်ေနာ္တို႔ေတြ မယံုႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အျဖစ္မွန္ကို လက္မခံႏိုင္ခဲ့ဘူး။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ ရန္ကုန္ကေန ရထားစီးလို႔ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမကေျပာတယ္။ “ငသက္ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆး႐ံုတက္ေနတာ သံုးရက္ရွိၿပီ။ ဒီေန႔ ေဆး႐ံုဆင္းမယ္ ေျပာတယ္။ မင္း သြားၾကည့္လိုက္ဦး။ သက္သာၿပီထင္တယ္” ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္လုိမွ မေနမိပါဘူး။ ဒီေလာက္ က်န္းမာတဲ့သူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျဖစ္မွာမို႔လဲေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ႐ုတ္တရက္ ေခါင္းထဲ အေတြးတစ္ခု ဝင္လာလို႔ စိုးရိမ္သြားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမကို “ဘာျဖစ္လို႔လဲ” လို႔ အသည္းအသန္ ေမးလိုက္မိတယ္။ “႐ိုး႐ိုးဖ်ားတယ္လို႔ ေျပာတာပဲ” ဆိုတဲ့ အေျဖ ၾကားလုိက္မွ သက္မ ခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ေခြး႐ူးျပန္ေရာဂါမ်ားလား လို႔ က်ေနာ္ ေတြးလိုက္မိလို႔ပါ။ ဘာေၾကာင့္ အဲလို ေတြးမိရသလဲ ဆို လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လကအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာရလိမ့္မယ္။<br /><br />လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္လက အေၾကာင္းကို မေျပာခင္ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုအေၾကာင္း အရင္ ေျပာျပရဦးမယ္။ က်ေနာ္တို႔ေတြ ေန႔ခင္းေန႔လယ္ စုမိၾကၿပီ ဆိုရင္ တစ္ခုခု သြားစားတတ္ၾကတယ္။ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္း (၅) ေယာက္ စုစားၾကတာ ဆိုေတာ့ စားၿပီးရင္ ရွင္းရမယ့္ ပိုက္ဆံကလည္း မနည္းဘူး။ တစ္ေယာက္တည္းက ဒိုင္ခံရွင္းဖို႔ ဆိုတာလည္း ေရရည္မလြယ္ဘူး။ အလွည့္က် ရွင္းဖို႔ ဆိုတာလည္း လက္ေတြ႕ေတာ့ သိပ္အဆင္မေျပဘူး။ ငါ ဒီတစ္ေခါက္ ပိုက္ဆံမပါလို႔ မင္းရွင္းလိုက္ကြာ ဆိုၿပီး အလွည့္ေက်ာ္တတ္ၾကလို႔ေလ။ ဒီေတာ့ မုန္႔စားဖို႔ ပိုက္ဆံလည္းရ၊ ဒကာလည္း အလြန္တကူ ရွာလို႔ အဆင္ေျပေအာင္ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ အေလ့အက်င့္ တစ္ခုက ဖဲ စု႐ိုက္ၾကတယ္။ မုန္႔စားဖုိ႔အတြက္ သက္မွတ္ေငြက (၁၀၀၀) က်ပ္ ဆုိပါစို႔။ ဒါဆို တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ ႏိုင္တဲ့ေငြ စုစုေပါင္းက (၁၀၀၀) က်ပ္ ျပည့္ရင္ ပြဲကို နားၿပီး မုန္႔ဆိုင္ ဒိုးၾကတယ္။ ဒါမွ မွ်တမွာေပါ႔။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ လူလည္ လုပ္ထားတာ တစ္ကြက္ရွိတယ္။ မမွ်တမွန္း သိေပမယ့္ သူတို႔ က်ေနာ္ကို ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ ဒီအတုိင္း အေလွ်ာ့ေပးရတယ္။ သူတို႔ ဖဲကစားတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ က်ေနာ္ ပါေလ့မရွိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆို ပိုက္ဆံနဲ႔ ကစားတဲ့ ပြဲ မွန္သမွ် အရင္ကတည္း က်ေနာ္ ဝင္ကစားေလ့ မရွိလို႔ပါ။ အရင္ကတည္းက မကစားခဲ့တာ ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ မုန္႔သြားစားမယ္ ဆိုလိုက္တုိင္း က်န္တဲ့ ေလးေယာက္ကပဲ တစ္လွည့္စီ ႐ႈံးၿပီး က်ေနာ္ကေတာ့ အျမဲ အႏိုင္နဲ႔ ပိုင္းၿပီး မုန္႔ အသားလြတ္ စားရတယ္။ မိုက္တယ္မလား။ အဲဒီ နည္းနဲ႔ မုန္႔ ဒကာ ရွာတာ မွ်တပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆို ေလးေယာက္ေဆာ့ရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ေယာက္တည္းကပဲ ဒိုင္ခံႏိုင္ၿပီး က်န္တဲ့ သံုးေယာက္က အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ႐ႈံးရတာခ်ည္းပါ။ အင္မတိ အင္မတန္ ကံဆိုးမွ တစ္ေယာက္တည္းက ဒိုင္ခံ ႐ံႈးတတ္တာပါ။ အဲဒီေန႔က ငသက္ တစ္ေယာက္တည္း ဒိုင္ခံ ႐ႈံးတယ္။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ ပိုက္ဆံ တစ္ေထာင္ရလို႔ မုန္႔သြားစားမယ္ ဆိုေတာ့ သူက လက္ခါျပတယ္။ “ခဏေနဦး။ ငါ႔အေမအတြက္ ေဆး သြားဝယ္ေပးလုိက္ဦးမယ္။ ခဏေစာင့္ အျမန္ျပန္လာခဲ့မယ္” လို႔ ေျပာၿပီး သူ႕ဆုိင္ကယ္ေမာင္းၿပီး ထြက္သြားေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗြီဒီယုိေခြ ၾကည့္ၿပီး ထုိင္ေစာင့္ရင္းက ေရာက္သင့္တဲ့အခ်ိန္ ျပန္မေရာက္ေတာ့ ဒီေကာင္ လစ္ေျပးၿပီလား မသိဘူးလို႔ အားလံုး ဝုိင္းေျပာမိၾကတယ္။ နည္းနည္း ၾကာေတာ့ ေလာေလာ ေလာေလာနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ “ဟဲ့ေကာင္ေတြ ငါ႔ကို ေခြးကိုက္လို႔ကြ” လို႔ ေျပာေတာ့ သူ႕ ေျခေထာက္ကို ဝုိင္းၾကည့္ၾကတယ္။ ေျခေထာက္မ်ား အကိုက္ခံရလားေပါ႔။ သူက မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ၿပီး “#@$&amp;#!*$#!” နဲ႔ ဆဲပါေတာ့တယ္။ ဆဲလို႔ အားရမွ “လက္ကို ကိုက္တာကြ လက္ကို” လို႔ ေျပာၿပီး လက္ညိဳးေထာင္ျပမယ္။ သူ႔ လက္ညိဳးကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ဝုိင္းဟားၾကပါေတာ့တယ္။ ဟားဆို လက္ညိဳး တံခါးညပ္ခံရတဲ့ အနာကမွ သူ႔ထက္ ႀကီးဦးမယ္။ ကိုက္ခံရတယ္ ဆိုတဲ့ သူ႔အနာကို ၾကည့္လုိက္လုိ႔ ေျငာင့္စူး႐ံုေလာက္သာသာ။ အနာကို ဝုိင္းၾကည့္ေနၾကရင္း သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ႐ုတ္တရက္<br />“ေနစမ္းပါဦး။ မင္းဟာက ထူးထူးဆန္းဆန္း။ ေခြးကိုက္တယ္လည္း ေျပာေသး။ ကိုက္ခံရေတာ့လည္း သူမ်ားလို ေျခေထာက္တို႔၊ လက္ေမာင္းတို႔ မဟုတ္ဘဲ ရွာရွာေပါက္ေပါက္ လက္ညိဳးမွ အကိုက္ခံရတယ္လို႔ကြာ” လို႔ ထေဖာက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီအခါ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ဝင္ေဆာ္တယ္။<br />“ထူးေတာ့ ထူးဆန္းတယ္ကြ။ ဘယ္ေျပာႏိုင္မလဲကြာ။ ဒီေကာင္က ေခြးကို လက္ညိဳးနဲ႔ ဘာသြားလုပ္မွန္းမွ မသိတာ။ ေသခ်ာေျပာစမ္း။ ေခြးက အမမွ ဟုတ္ရဲ႕လား”<br /><br />“အာ ... မင္းတို႔ကလဲကြာ။ ဖဲ့မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ အျဖစ္အပ်က္က ဒီလိုကြ” ဆိုၿပီး ျဖစ္ရပ္မွန္ကို ေျပာျပပါေတာ့တယ္။ ကားလမ္းေပၚမွာ သူ႔ ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္နဲ႔ ေမာင္းေနခဲ့တယ္။ သူ႔အေရွ႕က လႈပ္ပဲ့လႈပ္ပဲ့ ေမာင္းေနတဲ့ လိုင္းကားကို ေက်ာ္ပစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္အၿပီး ကားရဲ႕ ဘယ္ကေန ေက်ာ္တက္ပါေတာ့တယ္။ လိုင္းကားကို ေက်ာ္တက္ေနတုန္း ကားေခါင္းနား အေရာက္မွာ ေခြးတစ္ေကာင္ ႐ုတ္တရက္ ဘြားခနဲ ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေခြးကလည္း လိပ္လို သြားေနတဲ့ လိုင္းကားကို စိတ္ေတာ္ မရွည္လို႔ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ေရွ႕က ျဖတ္ကူးတာ ျဖစ္မယ္။ ႐ုတ္တရက္ ေပၚလာတဲ့ ေခြးကို မတိုက္မိဖို႔ ဖရိတ္ အုပ္လိုက္ေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ ဆုိင္ကယ္ မထိန္းႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ ဝင္တုိက္ပစ္ဖုိ႔တာ ရွိပါေတာ့တယ္။ ဘယ္လို ဘယ္လို ျဖစ္သြားသလဲ မသိလိုက္ေပမယ့္ သတိရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ငသက္က ေခြးကို ဖက္လ်က္သား။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတဲ့ ေခြးက သူ႔ေရွ႕နား အခန္႔သင့္ ရွိေနတဲ့ ငသက္ရဲ႕ လက္ဖဝါးကို အလန္႔တၾကား ဟပ္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားပါေတာ့တယ္။<br /><br />ေခြး႐ူးျပန္ ေရာဂါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆးပညာ ဗဟုသုတ ရွိေနတဲ့ သူ႔အေနနဲ႔ ကာကြယ္ေဆး ထုိးရေတာ့မယ္ဆိုတာ တန္းၿပီး ေတြးမိမွာပါ။ ခ်က္ကို ေဆးထုိးရတဲ့ ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ေပမယ့္ လက္ေမာင္းကို ထိုးရမယ့္ ေဆးဟာ တစ္စံုစာအေနနဲ႔ (၃၀၀၀၀) က်ပ္ေလာက္ က်ႏိုင္တာေၾကာင့္ သူ မတတ္ႏိုင္တာ အမွန္ပဲ။ သူရဲ႕ ဗဟုသုတနဲ႔ ေဆးပညာအသိက သူ႔ကုိ ေနာက္တစ္ခု သတိေပးေနျပန္တယ္။ တကယ္တန္း လူကို ကိုက္တဲ့ ေခြးဟာ တစ္လအတြင္း ႐ူးၿပီး မေသခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကုိက္ခံရသူရဲ႕ ဒါဏ္ရာဟာ ေခြး႐ူးေရာဂါကို မျဖစ္ေစေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီ အသိေၾကာင့္ ေဆးဖိုးပိုက္ဆံ မတတ္ႏိုင္တာကို ခ်က္ခ်င္း တြက္ဆမိၿပီးတဲ့ေနာက္ ေခြးကို ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဘယ္အိမ္က ေခြးလည္း သိရေအာင္ လိုက္ၾကည့္ေနတာေၾကာင့္ သူ ေနာက္က်သြားတဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ကို ေျပာျပတယ္။ သူ အေၾကာင္းစံု ေျပာျပအၿပီး လူငယ္ပီပီ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပဲ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ႔ မုန္႔ဆိုင္ကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ သူ႔ခမ်ာ တစ္လလံုးလံုး ႏွစ္ရက္ျခား တစ္ခါ ေခြးကုိ သြားသြား ရွာေနရေတာ့တယ္။ ေခြးၾကည့္ၿပီးရင္လည္း က်ေနာ္အိမ္ အျမဲ ဝင္လာေလ့ရွိတယ္။ သူ ဝင္လာတုိင္း “မင္းေစာ္နဲ႔ ေတြ႕ခဲ့လား” လို႔ သူ႔ကုိ အျမဲ စေလ့ရွိတာ မွတ္မိေနတယ္။<br /><br />(ဆက္ရန္)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-367022277619604267?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-18529910040013475212009-03-06T19:43:00.005+06:302009-03-06T20:48:59.345+06:30တံခါးေခါက္သံမ်ား<div style="text-align: justify;">“ေဒါက္၊ ေဒါက္၊ ေဒါက္” ဆိုတဲ့ အသံ ကိုယ္ရဲ႕ တံခါးက ျမည္ေနၿပီဆိုရင္ ဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ကုိယ့္အိမ္ေရွ႕ ေရာက္ေနတယ္လို႔ လူတုိင္း ယူဆလိုက္ၾကတယ္။ ကိုယ့္တံခါးက ေခါက္သံျမည္မွေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ ဧည့္သည္လာတာေပါ႔၊ ဒါ ဘာထူးဆန္းသလဲလို႔ ေမးခ်င္တဲ့သူေတြ ရွိပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးလုိက္မိတာက တံခါးေခါက္သံ ၾကားၿပီး မၾကာခင္မွာ အိမ္ထဲကို လူတခ်ဳိ႕ ဝင္လာေတာ့မယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသေလာက္ပဲ။ တစ္ခါတေလေတာ့ တံခါးေခါက္တဲ့သူက အိမ္ထဲမဝင္ေတာ့ဘဲ အိမ္ထဲကသူကို အိမ္ျပင္ ေခၚထုတ္သြားတတ္တယ္။ ဥပမာ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ႔။ သူတုိ႔ လာရင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ သြားရေအာင္ဆိုၿပီး ေခၚသြားေလ့ရွိတယ္။ ေန႔တိုင္းလိုလို လူတိုင္းနီးပါး တံခါးေခါက္သံကို ၾကားေနၾကရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ရည္ရြယ္သူသာ ၾကားရတဲ့ တံခါးေခါက္သံမ်ဳိး ၾကားဖူးၾကလား မသိဘူး။ အဲဒီလို ေခါက္တတ္တဲ့သူကလည္း ဘယ္ေတာ့မွ အထဲ မဝင္တတ္ဘူး။ အထဲကသူကုိပဲ အျမဲ ေခၚသြားတတ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ ဘဝမွာ အဲဒီလို တံခါးေခါက္သံမ်ဳိး (၆) ႀကိမ္တိတိ ၾကားဖူးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ကို ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ပဲ့တင္သံကုိ သဲ့သဲ့ေလး ၾကားခဲ့ရတယ္။ တံခါးေခါက္သံနဲ႔အတူ လူတစ္ေယာက္ အျမဲ ပါသြားေပမယ့္ က်ေနာ္အတြက္ တစ္ဘဝလံုး မေမ့ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြကို ခ်န္သြားခဲ့တယ္။ (၆) ႀကိမ္လံုးလံုး တံခါးေခါက္ခဲ့သူက တျခားသူ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အျမဲ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ေသမင္းပါ။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ပထမဆံုး ေသျခင္းရဲ႕ တံခါးေခါက္သံကို ၾကားရေတာ့ က်ေနာ္ အသက္ (၂၁) ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ပထမဆံုး ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့ျခင္းပါပဲ။ က်ေနာ္ ရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတုန္း မန္းအိမ္က ဖုန္းတစ္ေကာ ဝင္လာတာက က်ေနာ့အဘြား ဆံုးၿပီတဲ့။ ဖုန္းခ်ၿပီး တခဏမွာပဲ က်ေနာ္ဟာ ေရွာ့႐ိုက္ခံထားရတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို အားအင္ေတြ ခ်ိနဲ႔ၿပီး ဘာမွ လုပ္ခ်င္ ကိုင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အေၾကာင္းအရင္းက အဘြား ဆံုးသြားလို႔ေပါ႔။ သိပ္ခ်စ္လို႔လို႔ မထင္လိုက္ၾကပါနဲ႔။ က်ေနာ္ဘဝမွာ အမုန္းဆံုးလူကို ျပပါ ဆိုရင္ အဲဒီ အဘြားကို လက္ညိဳးထုိးျပရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး ဒီအဆင့္အတန္း ေရာက္ေနလို႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူကို ျပပါဆိုရင္လည္း သူ႔ကုိပဲ ၫႊန္ရမွာပါ။ မိဘ ၿပီးရင္ေပါ႔။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီေလာက္ မုန္းခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို အခြင့္သင့္ရင္ ပို႔စ္အေနနဲ႔ ေရးပါဦးမယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ သိပ္မုန္းခဲ့လို႔ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ကလဲ့စားျပန္ေခ်ဖို႔ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ အသက္ (၂၁) ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့သမွ်ရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး အေၾကာင္းအရင္းက သူ႔ကို လက္စားေခ်ဖို႔ပါ။ သူ က်ေနာ္အေပၚ ျပဳမူခဲ့သမွ် ဆတူ သူ ျပန္ခံစားေစရမယ္ ဆိုတဲ့ အာဃာတ ေတြနဲ႔ေပါ႔။ အခြင့္သင့္တာနဲ႔ နာၿပီ မွတ္လို႔ ေတးေနခဲ့တာ အခ်ိန္တိုင္းပဲ။ အဲဒီအဘြားက က်ေနာ္နဲ႔ ေမြးကတည္းက အတူေနလာၿပီး အသက္ (၁၆) ႏွစ္သား အရြယ္မွ အိမ္ခြဲသြားခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕ ငယ္ဘဝ စိတ္အနာတရ အမ်ားဆံုးဟာ သူေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္ အဲဒီေလာက္ ၿငႇိဳးေနခဲ့တာေပါ႔။ ေဒါသေတြ အာဃာတေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ ပူေလာင္သလဲဆိုတာကို ျဖစ္ေနတုန္းေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ သြားသိႏိုင္မွာလဲ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ပူေလာင္ေနမယ္ဆိုတာ မွန္းဆလို႔ ရေလာက္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ ဒီေလာက္ မုန္းတဲ့ အဘြား ဆံုးသြားၿပီလို႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္လို ခံစားသြားရမယ္လုိ႔ ထင္သလဲ။ “ေကာင္းကြာ၊ ငါရဲ႕ မဟာ ရန္သူႀကီး မရွိေတာ့ဘူး” ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနမယ္လို႔ ထင္မိပါသလား။ က်ေနာ္ အဲဒီ သတင္းကို ရၿပီး တခဏမွာ ခံစားရတဲ့ ခံစားခ်က္ကို တင္စားၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေလးနဲ႔ျမားကို ပစ္ဖို႔ အသင့္ျပင္ထားၿပီး ခ်ိန္ရြယ္ေနတုန္း ပစ္မွန္း ေပ်ာက္ၿပီး ရွာလို႔ကို မရေတာ့တဲ့ ခံစားခ်က္လိုပါပဲ။ ငယ္ငယ္က က်ေနာ္ကို ခဲေသးေသးနဲ႔ ေပါက္ခဲ့လို႔ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ ခဲႀကီးႀကီးနဲ႔ ျပန္ေပါက္ပစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ေသးေတာ့ ခဲႀကီးႀကီးကို မ ႏိုင္ေအာင္ ေန႔တုိင္း ေလ့က်င့္ေနခဲ့တယ္။ နည္းနည္း ေလးတာကို မ ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ ဒီထက္ ေလးတာကို မ ႏိုင္ေအာင္ ဆက္ေလ့က်င့္ခဲ့တယ္။ အခု အရြယ္ေရာက္ေတာ့ ကားႀကီးေလာက္ ႀကီးတဲ့ ေက်ာက္ခဲကို မ ၿပီး ေပါက္ပစ္မယ္ စိတ္ကူးကာမွ ေပါက္ရမယ့္သူ အနားမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘယ္နားမွာမွ မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ မနည္းကို မႏိုင္မနင္း မ ထားတဲ့ ေက်ာက္ခဲကုိ က်ေနာ္ ဘယ္လို လုပ္ရေတာ့မလဲ။ အရင္အရင္က မ်ားမ်ား မ ႏိုင္ေအာင္ အပင္ပန္းခံခဲ့တာေတြကေကာ ဘာအဓိပၸာယ္ ရွိေနေသးလဲ။ ခက္တာက အဲဒီ ေက်ာက္ခဲႀကီး မထားတာ ဘယ္သူမွ မျမင္ဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း မ ၿပီး တစ္ေယာက္တည္း ပင္ပန္းေနခဲ့မိတယ္။ ကာယကံရွင္ျဖစ္တဲ့ အဘြားေတာင္ သိသြားပါ႔မလား မေျပာတတ္ဘူး။ တကယ္တမ္းေတာ့ ရန္ၿငိဳးထားတတ္တဲ့သူဟာ ေက်ာက္ခဲႀကီး ရြက္ၿပီး ပစ္ဖို႔ အခါအခြင့္ ေစာင့္ေနတဲ့သူနဲ႔ တူမွန္း အဲဒီေန႔ကမွ သိခဲ့ရတယ္။ ရန္ၿငိဳးနဲ႔ တူတဲ့ ေက်ာက္ခဲႀကီးကို (၂၁) ႏွစ္လံုးလံုး ရြက္ၿပီး သြားေနခဲ့မိတာ အဲဒီအခ်ိန္မွ မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ပစ္ခ်မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ျပန္ေတာ့လည္း ပစ္ခ်င္တဲ့သူက မရွိျပန္ေတာ့ဘူး။ ဒီအတိုင္း လႊတ္ခ်ပစ္ရမွာလဲ စိတ္ထဲက မအီမသာ။ ဒီအတိုင္း ရြက္ထားဖို႔ ဆိုတာကလည္း ေလးမွေလး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရြက္ထားတဲ့ အာဃာတ အၿငိဳးေတြကို လႊတ္ခ်ႏိုင္လုိက္သလို အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေက်ာက္ခဲ ထပ္မရြက္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ပထမဆံုး ေသမင္းရဲ႕ တံခါးေခါက္သံနဲ႔ အတူ အဘြား လိုက္ပါသြားခဲ့သလို သူနဲ႔အတူ အာဃာတ အၿငိဳးေတြပါ ထည့္ေပးလိုက္ ႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ကစၿပီး ဟန္မူရာဘီ ကုိဒ ဥပေဒလို မ်က္လံုးတစ္ဖက္ အတြက္ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ ျပန္ေဖာက္ေၾကး ဆိုတဲ့ ကလဲ့စား ေခ်မႈမ်ဳိး၊ ရန္ၿငိဳးထားမႈမ်ဳိး မရွိေတာ့ဘဲ အသြင္တစ္မ်ဳိး ေျပာင္းသြားပါေတာ့တယ္။ “ငါ႔ကုိ မဲ့ျပတဲ့သူ ျပံဳးလာေအာင္ လုပ္ျပမယ္” “ငါ႔ကို မုန္းေနတဲ့သူ ခ်စ္လာေအာင္ ေနျပမယ္” ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔အတူ ဘဝကို ဆက္လက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">“ေဒါသကို ေမတၱာျဖင့္သာ ေအာင္ႏုိင္ရာ၏”</span><br /></div><br />(ဆက္ရန္)</div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-1852991004001347521?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-21242666445742154452009-03-05T10:34:00.003+06:302009-03-06T19:43:08.479+06:30လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳပါ<div style="text-align: justify;">ပထမဆံုး အႀကိမ္ က်ေနာ္ သူ႔ကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းခဲ့တာ ေျခာက္ႏွစ္သား အရြယ္ကေပါ႔။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ငါ မင္း ေယာက်္ား လုပ္မယ္။ ဒါဆို နင္က ငါ႔ မိန္းမျဖစ္ၿပီ။</span>” လို႔ ေျပာေတာ့<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟင့္အင္း</span>” လို႔ပဲ ႐ိုး႐ိုး ျပန္ျငင္းလုိက္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဟုတ္တယ္</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဟုတ္ဘူးပဲ</span>” လို႔ ေျပာၿပီး အိမ္ထဲက ေျပးထြက္သြားတယ္။<br />ခဏေလး ၾကာေတာ့ က်ေနာ္လည္း ထြက္လာခဲ့လုိက္တယ္။ အိမ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ကစားရတာ အေတာ္ ပ်င္းစရာ ေကာင္းတာပါကလား။<br /><br />ဒုတိယအႀကိမ္ လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းခဲ့တာ က်ေနာ္တို႔ (၁၄) ႏွစ္သားေလာက္ကေပါ႔။ ႏွစ္စဥ္ လုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္း ကပြဲတစ္ပြဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ တြဲ က ရတယ္ေလ။ အ၀တ္လဲခန္းကေန သူ ထြက္အလာကို က်ေနာ္ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အ၀တ္လဲခန္းကေန ထြက္လာေတာ့ ပန္းေရာင္၀တ္စံုေလးနဲ႔ သူ႔ကို ျမင္ရေတာ့ အသက္႐ွဴေတာင္ မ၀ခ်င္ေတာ့ဘူး။ နတ္ျပည္ကေန ဆင္းလာတဲ့ နတ္သမီးေလး အလား လွရက္လြန္းလို႔ ေျပာမယ့္စကားေတြေတာင္ ရွာမရဘဲ ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသားနဲ႔ သူ႔ကုိ ေငးေနမိေတာ့တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေဟ့ ... ဘာၾကည့္ေနတာလဲ</span>” လို႔ က်ေနာ္ကို ၾကည့္ရင္း ျပံဳးစိစိနဲ႔ လွမ္းေမးတယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ငါ႔ကုိ လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳပါလား</span>” လို႔ က်ေနာ္ ႐ုတ္တရက္ ေျပာခ်လိုက္ေတာ့ ျပံဳးေနရာကေန စပ္ျဖဲျဖဲလုပ္ၿပီး ခဏၾကာေတာ့ ရယ္ခ်ပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ အျပစ္မယူပါဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေတြ လင္းလက္ေနတာ က်ေနာ္ ျမင္ေနရတာကိုး။ ရယ္ရင္းနဲ႔ပဲ သူ က်ေနာ္လက္ကို ဆြဲရင္း ကပြဲစင္ေပၚ တက္သြားေတာ့တယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">တတိယအႀကိမ္ က်ေနာ္ သူ႔ကုိ လက္ထပ္ဖို႔ ေျပာခဲ့တာ သူ႔ရဲ႕ တစ္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ အဲဒီေန႔က တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ပဲြစား ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာဂိမ္း ထပ္ကစားရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ ျငင္းခုန္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္နဲ႔သူနဲ႔ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ထုိင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ျငင္းေန ခုန္ေနၾကတာကို ၾကည့္ရင္း ရယ္ရႊင္ေနတဲ့ သူ႔ကုိ က်ေနာ္ ၾကည့္လို႔မဝ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔ရယ္သံဟာ ဆည္းလည္းသံေလးလို ခ်ဳိျမေနတယ္။ က်ေနာ္ ေဘးနားမွာ ေပါက္ေနတဲ့ ဂႏၶမာပန္းပြင့္ေလးကို ခူးလိုက္ၿပီး သူ႔ကို ကမ္းေပးလိုက္ရင္း<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ငါရဲ႕ ဘဝလက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေနေပးပါလား</span>”<br />လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ သူ ပန္းပြင့္ကို ၾကည့္ၿပီး အားရပါးရ ထပ္ရယ္ျပန္တယ္။ ပန္းပြင့္ကို သူ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိရာကို သူ ေျပးသြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း အူတိအူေၾကာင္နဲ႔ပဲ ေနာက္က လိုက္သြားခဲ့တယ္။<br /><br />စတုတၳအႀကိမ္ကေတာ့ အသက္ (၁၈) ႏွစ္မွာပါ။ တကၠသိုလ္ထဲက ကန္တင္းမွာ ေသာက္လက္စ လိေမၼာ္ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ကို ကုိင္ရင္း စကားေျပာေနျဖစ္တယ္။ သူ ေနာက္ဆံုး ဖတ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ ဆိုတာ က်ေနာ္ကို ေျပာျပေနတယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ မနားတမ္း စကားေျပာၿပီး သူ ရပ္သြားတယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဲ ... နင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဘာတစ္ခြန္းမွလည္း ျပန္မေျပာပါလား</span>” လို႔ သူ က်ေနာ္ကို ေမးလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ သူရဲ႕ လွပလြန္းတဲ့ မ်က္ဝန္းေလးေတြကို အေသအခ်ာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ငါဘဝရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ အားလံုးကို နင္နဲ႔အတူပဲ ကုန္ဆံုးလုိက္ခ်င္တယ္။ ငါ႔ကို လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳပါလား</span>” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ အရင္လိုပဲ ဟားတုိက္ၿပီး ရယ္ျပန္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါတို႔ေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အရြယ္မွ မေရာက္ေသးဘဲ</span>” လို႔ ျပန္ေျဖၿပီး သူ႔ကဗ်ာေတြ အေၾကာင္းပဲ တရစပ္ ေျပာေနေတာ့တယ္။<br /><br />ငါးႀကိမ္ေျမာက္ ခြင့္ပန္ခဲ့တာ က်ေနာ္တို႔ ဘြဲ႕ယူတဲ့ေန႔မွာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး အသက္ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ႏွစ္ ရွိေနပါၿပီ။ က်ေနာ္ ဒူးတစ္ဘက္ ေဒါက္၊ ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ လက္ထဲမွာကိုင္ၿပီး သူ႔ကို မရဲတရဲ ဖြင့္ေျပာခဲ့တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အခု နင္ရဲ႕ ဘဝလက္တြဲေဖာ္ အျဖစ္ ခြင့္ျပဳမယ္မလား</span>”<br />ဒီတစ္ႀကိမ္ေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">နင္ ၾကည့္ရတာ အျမဲ အေလာတႀကီးနဲ႔ေနာ္။ ဘြဲလြန္သင္တန္းေတြ တက္ဦးမယ္လို႔ နင္ စိတ္ကူးထားတာ မဟုတ္လား</span>”<br />က်ေနာ္ ဘာေျပာလို ေျပာရမွန္း မသိျဖစ္သြားတယ္။ မတ္တပ္ ျပန္ရပ္လိုက္ၿပီး ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ခန္းမထဲကုိ သူနဲ႔အတူ ေလွ်ာက္ဝင္သြားလုိက္တယ္။<br /><br />ေလးႏွစ္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ တက္ခဲ့တဲ့ မဟာဘြဲ႕လည္း ရၿပီ။ ႏိုင္ငံတကာ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာလည္း အလုပ္ရပါၿပီ။ သူ ခ်ိန္းဆိုထားတဲ့ အေအးဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ထုိင္ျဖစ္ၾကတယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီေလးႏွစ္အတြင္း နင္ ငါ႔ကို လက္ထပ္ခြင့္ မေတာင္းခဲ့ဘူးေနာ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ေအးေပါ႔ေလ။ လူဆိုတာကလည္း အေျပာင္းအလဲ ျမန္တတ္တာပဲ မဟုတ္လား</span>” လို႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေလးနဲ႔ သူ က်ေနာ္ကို ေျပာလိုက္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">နင္ ဘယ္လို ထင္လုိ႔လဲ</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါ နင့္ကို ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ျငင္းမွာကို နင့္အေနနဲ႔ ခံႏုိင္ရည္ မရွိေတာ့ဘူးလို႔ ထင္တယ္</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒါေပမယ့္ ငါ မွတ္မိသေလာက္ နင္ အခုခ်ိန္ထိ တစ္ခါမွ ျပတ္ျပတ္သားသား မျငင္းဖူးဘူးေလ။ နင္ ငါ႔ကို ႏိုးလို႔ တစ္ခါမွ မေျပာဖူးေသးဘူး</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါ ေျပာဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ငါတို႔ ေျခာက္ႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေအာ္ သူ မွတ္မိသားပဲ</span>” လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။ တခဏအတြင္း အတိတ္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္လိုက္ေတာ့ ျပံဳးေနမိတယ္။<br />က်ေနာ္ ေရခဲမုန္႔ တစ္ဇြန္း ခပ္လုိက္ၿပီး သူစားဖို႔ ထိုးေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အင္း ဟုတ္တာေပါ႔။ နင္ ငါ႔ကို တစ္ခါ ျငင္းခဲ့ဖူးတာပဲ</span>” လုိ႔ ေျပာလိုက္ေတာ့<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဲဒီေတာ့ .... </span>” လို႔ ေျပာၿပီး က်ေနာ္ လွမ္းထားတဲ့ ေရခဲမုန္႔ကို စားလိုက္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အဲဒီေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး</span>”<br />သူ မျပံဳးႏိုင္ေတာ့ဘဲ မ်က္လံုးေလး ေပကလပ္ ေပကလပ္လုပ္ေနတယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေကာင္းၿပီေလ။ ငါ႔စိတ္ေတြ ေျပာင္းသြားၿပီလို႔ နင္ ထင္ထားတာလား</span>”<br /><br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါ မသိဘူး</span>” လို႔ ျပန္ေျဖၿပီး မႈိင္ေနေတာ့တယ္။ သူ မႈိင္ေနတာေတာင္ အင္မတန္မွ ခ်စ္စရာ ေကာင္းေနပါလား။ သူ႔ကို ခပ္ၾကာၾကာ စိုက္ၾကည့္ေနမိၿပီး<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒီတစ္ခါ နင့္ကုိ ငါက လက္ထပ္ယူဖို႔ နင့္အေနနဲ႔ ဘာလို႔ မေတာင္းဆိုရတာလဲ</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါက ....</span>” လို႔ မ်က္လံုး အျပဴးသား အ့ံၾသေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အင္းေလ။ ဘာျဖစ္လို႔ေလ။ ဘာမွားေနလို႔လဲ</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မဟုတ္ေသးပါဘူး</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">နင္ ငါ႔ကို ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ထပ္ျငင္းလုိက္တာလား</span>”<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အာ ... မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူး</span>” လို႔ ခပ္ျမန္ျမန္ ေျဖလိုက္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒါဆို လက္ခံလုိက္တာေပါ႔ ဟုတ္လား</span>”<br /><br />က်ေနာ္ ဘယ္ခြင္ဆင္ေနသလဲဆိုတာ သူ သိသြားေတာ့ က်ေနာ္ကို လွ်ာထုတ္ျပၿပီး သူ႔ ေရခဲမုန္႔ပဲ သဲႀကီးမဲႀကီး စားေနေတာ့တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေဟ့</span>” က်ေနာ္ သူ႔လက္ကို ဖမ္းဆုတ္ထားလုိက္ၿပီး ေျပာလုိက္တယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 102, 0);">လက္ထပ္ခြင့္ ျပဳေနာ္</span>”<br />သူ ႏွာေခါင္းေလးကို ႐ႈံ႕ၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။<br />“<span style="color: rgb(0, 0, 153);">နင္က ေသခ်ာလို႔လား</span>”<br />က်ေနာ္ ေျခာက္ႏွစ္သားကတည္းက ေသခ်ာေနခဲ့ၿပီးၿပီပဲ။ က်ေနာ္ ခပ္႐ိုး႐ိုးေလးပဲ ေျဖလိုက္တယ္။ “<span style="color: rgb(0, 102, 0);">အင္း</span>” လို႔။ က်ေနာ္ ဒီတစ္သက္ မေမ့ႏိုင္တဲ့ အျပံဳးတစ္ခုနဲ႔ အတူ သူ ေခါင္းညိတ္ျပတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-2124266644574215445?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-62190626854145910392009-03-01T20:10:00.001+06:302009-03-02T11:36:01.044+06:30စနစ္တက် တင္ျပျခင္း<div style="text-align: justify;">ခံစားခ်က္ ရွိတဲ့ လူသားတိုင္း ကိုယ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို (သို႔) တျခားသူ တစ္ဦးဦးကို အျမဲတမ္း ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီလို ေျပာျပ၊ ရွင္းျပ၊ တင္ျပတဲ့ အခါမွာ တစ္ဖက္သူက တစ္ခါတည္း နားလည္၊ နားရွင္းသြားတာ ရွိသလို ဘယ္လိုမွ သေဘာမေပါက္ႏုိင္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ တစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့ စကားကို တျခားတစ္ဘက္ နားေထာင္သူက နားမလည္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း ( ၄ ) ခု ရွိပါတယ္။<br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">၁။ ေျပာသူဟာ ရွင္းလင္းေအာင္ မတင္ျပတတ္ျခင္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">၂။ နားေထာင္သူ အာ႐ံု မစူးစိုက္ျခင္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">၃။ ေျပာၾကားေသာ အေၾကာင္းအရာ ကိုယ္ႏႈိက္က မရွင္းလင္းျခင္း</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);">၄။ ပတ္ဝန္းက်င္ မေကာင္းျခင္း (ဆူညံေသာ၊ အာ႐ံုမစူးစိုက္ႏိုင္ေသာ ပတ္ဝန္က်င္၌ ေျပာၾကားျခင္း)</span> တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာသူ ဘယ္သူမဆို ကိုယ္ေျပာတဲ့ စကားကို နားလည္ေစခ်င္လို႔သာ ေျပာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္သူမဆို နားလည္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီးေတာ့ပဲ ေျပာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို တစ္ခ်က္တည္း သူတပါး နားဝင္ေအာင္၊ နားလည္ေအာင္ ေျပာႏိုင္ဖို႔ ဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားဟာ လူတုိင္း ၾကံဳေတြ႕ေနက်မို႔ အက်ယ္တဝ့ံ ရွင္းျပေနဖုိ႔ မလိုေလာက္ပါဘူး။ တစ္ဘက္သူ နားမလည္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း (၄) ရပ္ထဲမွာ နံပါတ္ (၂) နဲ႔ နံပါတ္ (၄) နဲ႔က ဆက္စပ္မႈ ရွိေနပါတယ္။ အာ႐ံုမစူးစိုက္ျခင္း ဆိုတာ စိတ္မဝင္စားျခင္းနဲ႔ သေဘာတရား အတူတူပါပဲ။ တစ္ဖက္သူ စိတ္မဝင္စားႏုိင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေျပာေနရင္လည္း ေျပာသူသာ ေမာမယ္။ နားေထာင္သူဟာ သေဘာေပါက္ဖို႔ ႀကိဳးစားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သေဘာေပါက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားလို႔ မရတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း နားလည္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေျပာတဲ့ သေဘာတရားဟာ အင္မတန္မွ နက္နဲၿပီး ႐ႈပ္ေထြးေနရင္လည္း နားလည္ဖို႔ အင္မတန္ ခဲယဥ္းပါလိမ့္မယ္။ အခု ဒီပုိ႔စ္ဟာ နံပါတ္ (၁) ျဖစ္တဲ့ “ေျပာသူဟာ ရွင္းလင္းေအာင္ မတင္ျပတတ္ျခင္း” ရဲ႕ အေရးပါမႈကို တင္ျပခ်င္လို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ က်မ္းတစ္ေစာင္အေနနဲ႔ တင္ျပဖို႔ စိတ္ကူး မရွိတာေၾကာင့္ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပဲ ေရးပါရေစ။ ေခါင္းစဥ္နာမည္ ေပးထားတာ တအား ေလးေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာမယ့္ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ပတ္သက္ေနတာေၾကာင့္ ဒီေခါင္းစဥ္ကိုပဲ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္တို႔ အေနနဲ႔ ကိုယ္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ (သို႔) အခ်က္အလက္ကို တင္ျပေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္က အဲဒီ တင္ျပမယ့္ အေၾကာင္းအရာကို ဂဃနဏ သိေနမွ ျဖစ္ပါမယ္။ က်ေနာ္ အျမဲတမ္း ခံယူထားတဲ့ ခံယူခ်က္ တစ္ခု ရွိပါတယ္။<br />“<span style="font-weight: bold;">အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္ ရွင္းေအာင္ ေရးျပႏုိင္သလဲဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး ေရးသူအေနနဲ႔ အဲဒီ အေၾကာင္းအရာအေပၚ ဘယ္ေလာက္ နားလည္သလဲဆိုတာ တြက္ဆႏိုင္ပါတယ္။</span>”<br />က်ေနာ္ ဘာသာေရး စာေပေတြကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ အဲဒီ ေပတံနဲ႔ အျမဲတမ္း တုိင္းတာပါတယ္။ လယ္တီဆရာေတာ္၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္၊ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ ေတြနဲ႔ စာေတြကို ဖတ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ နက္နဲနက္နဲ ဖတ္တဲ့သူအေနနဲ႔ ရွင္းရွင္းဘြင္းဘြင္း နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစာေတြကိုပဲ လူပုဂၢိဳလ္တခ်ဳိ႕ ေရးတာကို ဖတ္တဲ့အခါ ဖတ္ရင္းနဲ႔လည္ၿပီး စာပိုဒ္သာ ဆံုးသြားတယ္၊ လိုရင္း ထြက္မလာဘူး။ အဲဒီလုိဆိုရင္ ေရးသူဟာ သူကိုယ္တိုင္ အဲဒီ သေဘာတရားကို နားမလည္တာေၾကာင့္ နားလည္ေအာင္ မေရးႏိုင္ဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္အျမင္က ကိုယ္တင္ျပခ်င္တာကို တဖက္သူ နားလည္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ကုိယ္ႏႈိက္က နားလည္ဖို႔ အရင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ၾကံဳတုန္း အၾကံေကာင္းတစ္ခု ေပးခ်င္ပါတယ္။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္တဲ့အခါမွာ ကိုယ္နားလည္႐ံု ဖတ္တာထက္ သူမ်ား နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဖတ္သင့္ပါတယ္။ ဒီသေဘာတရားကို သူမ်ားကို စာသင္ေပးမွ သေဘာေပါက္လာတာပါ။ သခ်ၤာ ပုစၧာတစ္ပုဒ္ကို ကိုယ္တိုင္ တြက္တတ္႐ံုနဲ႔ ပိုင္ႏိုင္ၿပီလို႔ မယူဆပါနဲ႔။ သူမ်ားလည္း တြက္တတ္ေအာင္ ရွင္းျပႏိုင္မွ ပိုင္ႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ စမ္းၾကည့္ပါ။ ကိုယ္နားလည္႐ံု ဖတ္တာနဲ႔ သူမ်ား နားလည္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဖတ္တဲ့ စာက ဘယ္ဟာ ကုိယ့္အတြက္ ပို က်န္မလဲဆိုတာ။ ေသခ်ာတာက သူမ်ား နားလည္ဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး ဖတ္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ေမးလာမယ့္ ေမးခြန္းေတြအတြက္ ေက်နပ္ေလာက္မယ့္ အေျဖပါ တပါတည္း စဥ္းစားရတာေၾကာင့္ ပိုၿပီးေတာ့လည္း ပင္ပန္းပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ အျမဲ သူမ်ားအတြက္ပဲ စာဖတ္ပါတယ္။ သူမ်ားကို ေပးမယ့္သူက ကိုယ္တုိင္လည္း ရွိဦးမွကိုး။<br /><br />လက္လြတ္စပယ္ ေျပာတဲ့ စကားနဲ႔ အာေမဋိတ္က လြဲလို႔ ဘယ္ စကားမဆို ေျပာရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ အျပန္အလွန္ အားျဖင့္ ကုိယ္က စကားတစ္ခြန္း ေျပာေတာ့မယ္ (သို႔) အေၾကာင္းတစ္ရပ္ တင္ျပေတာ့မယ္ ဆိုရင္လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အရင္ စဥ္းစားရပါမယ္။ လုပ္ငန္းရွင္ကို စီမံကိန္းတစ္ခု တင္ျပတယ္ဆိုရင္လည္း အဲဒီ စီမံကိန္းကို အတည္ျပဳေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိသလိုပဲ အလွဴရွင္ေတြကို ေခၚယူတင္ျပရင္လည္း ဒီထက္ဒီ လွဴခ်င္စိတ္ျဖစ္ေအာင္၊ သဒၵါ ပြားေအာင္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိပါတယ္။ စကားေျပာရင္လည္း ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ မတင္ျပခင္၊ မေျပာခင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျပတ္သားဖို႔ လိုတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သိမွ သတိထားဖို႔ေတြ နားလည္လာမယ္။ ဥပမာ လွဴေစခ်င္လို႔ ေျပာတဲ့စကားထဲမွာ သဒၵါပ်က္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ပါလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို သိမွလည္းပဲ အဲဒီ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အထေျမာက္ဖို႔ ဘယ္လို လမ္းေၾကာင္းမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ရမယ္။ က်ေနာ္ ပံုျပင္ေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါရေစ။<br /><br /><div style="text-align: center;">xxxxxx ဝဝဝဝဝဝဝဝ xxxxxx<br /></div><br />အင္မတန္ သာယာတဲ့ နံနက္ခင္းေလး တစ္ခုမွာ အပူရွိန္ဟာ ပူလြန္းတယ္ဆုိလည္း မဟုတ္၊ ေအးလြန္းတယ္ ဆိုလည္း မဟုတ္။ ေနလို႔ ေကာင္းတဲ့ အပူရွိန္ေၾကာင့္ ေနေရာင္ျခည္ ေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူ၊ အားကစား လုပ္ေနတဲ့ သူနဲ႔ ပန္းျခံထဲမွာ လူေတြ ျပည့္ေနတယ္။ သစ္ပင္ ပန္းမာန္ေတြနဲ႔ ထူထပ္ေနေပမယ့္ ပန္းျခံထဲက ကြင္းျပင္တစ္ခုလံုးဟာ စလိုက္မီးေတြ အေျမာက္အျမား ထိုးထားတဲ့ ကဇာတ္ခံုနဲ႔ တူေနပါတယ္။ ျမဴမႈန္ေတြနဲ႔ ခပ္ျပျပ ျဖစ္ေနတဲ့ ကြင္းျပင္ႀကီးမွာ ကခုန္ေနတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ေပ်ာ္ပါး လြတ္လပ္တဲ့ အမူအရာေတြနဲ႔ ျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းေပမယ့္ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးအတြက္ ႀကိဳးစားေနရရွာတဲ့ ကေလးမေလးအတြက္လည္း က႐ုဏာ သက္စရာပါ။ ကေလးငယ္ရဲ႕ ခ်စ္စဖြယ္ မ်က္ႏွာေပးကို သူ႔ရဲ႕ ခ်ိဳင့္ဝင္ေနတဲ့ မ်က္လံုးႏွစ္ဘက္က မဖ်က္ဆီးႏိုင္ပါဘူး။ တျခား ကေလးငယ္ေတြလို မေပ်ာ္ပါးႏိုင္ဘဲ လမ္းေဘး ျမတ္ခင္းျပင္ေလးမွာ ဒူးေလးေထာက္ၿပီး ဝမ္းစာအတြက္ ရွာၾကံေနတဲ့ ကေလးမေလးကို သနားစာနာသူ တခ်ဳိ႕ေတာ့ တစ္ရာ ႏွစ္ရာ စြန္႔ၾကဲသြားၾကတာေပါ႔။ သူရဲ႕ လည္ပင္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ စာက ဒီလို ေရးထားတယ္။<br /><div style="text-align: center;">“<span style="font-weight: bold;">က်မ မ်က္စိ မျမင္ရလို႔ သနားၾကပါ</span>”<br /></div>တဲ့။<br /><br />ကေလးမေလးရဲ႕ ေတာင္းတဲ့ ပန္းကန္ထဲမွာ ပိုက္ဆံ အနည္းအက်ဥ္း ေရာက္ေနပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ေငြ ႏွစ္ရာ ထည့္လုိက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ကေလးမဆီက ဆိုင္းဘုတ္ ခဏေတာင္းၿပီး စာတခ်ဳိ႕ ေရးလုိက္ၿပီး လည္ပင္းမွာ ျပန္ခ်ိတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဘာမွ သိပ္မရွိေသးတဲ့ ပန္းကန္လံုးဟာ လူႀကီး စာေရးၿပီး ေန႔ခင္း မေရာက္ခင္မွာပဲ ျပည့္သြားတယ္။ ဘာစာမ်ား ေရးသြားလုိ႔ လူေတြက အဲဒီေလာက္ လွဴခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ၿပီး ပိုက္ဆံ ထည့္သြားတာပါလိမ့္လို႔ ကေလးမေလး သိခ်င္ေနတယ္။ ခဏေန လူႀကီး ျပန္လာၾကည့္တာကို ကေလးမေလးက မွတ္မိေတာ့ ေမးေတာ့တာေပါ႔။ ဒီေတာ့ လူႀကီးျပန္ေျပာတာက<br />“ဘာမွ ေထြေထြ ထူးထူး မဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္။ သမီး ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ နည္းနည္း ေျပာင္းေရးထားတယ္။ လူေတြရဲ႕ ခံစားတတ္တဲ့ စိတ္ကို နည္းနည္း ႏႈိးဆြေပးထားတာပါ။ ဦးဦး ေရးထားတာက ရွင္းရွင္းေလးပါ။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">နံနက္ခင္းက သိပ္ သာယာမွာပဲေနာ္။ သမီးမွာ အဲဒါေတြကို ခံစားဖို႔ မ်က္စိအစံု မရွိေတာ့ပါဘူး။</span>”<br /><br /><div style="text-align: center;">xxxxxx ဝဝဝဝဝဝဝဝ xxxxxx<br /></div><br />စကားေလးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။ ေျပာၿပီးတဲ့အခါမွာ (၁) အက်ဳိးလည္းမရွိ၊ ႏွစ္လိုဖြယ္လည္းမရွိတဲ့ စကား၊ (၂) ႏွစ္လိုဖြယ္ ရွိေပမယ့္ အက်ဳိးမရွိတဲ့ စကား၊ (၃) အက်ဳိးရွိေပမယ့္ ႏွစ္လိုဖြယ္ မရွိတဲ့ စကား နဲ႔ (၄) ႏွစ္လိုဖြယ္ေရာ အက်ဳိးပါ ရွိမယ့္ စကား ဆိုၿပီး ေလးမ်ဳိး ရွိတယ္။ အဲဒီ အထဲမွာ နံပါတ္ (၄) ျဖစ္တဲ့ “ႏွစ္လိုဖြယ္ေရာ အက်ဳိးပါ ရွိမယ့္ စကား” ဟာ အေျပာသင့္ဆံုး စကားပါ။ အျပစ္ အကင္းဆံုး စကားေပါ႔။ ဒုတိယ အေျပာသင့္ဆံုး စကားကေတာ့ နံပါတ္ (၃) ျဖစ္တဲ့ “အက်ဳိးရွိေပမယ့္ ႏွစ္လိုဖြယ္ မရွိတဲ့ စကား” ပါ။ ဒီစကားကို ေျပာလိုက္လို႔ ေျပာသူအေနနဲ႔ ဒါဏ္သင့္ခ်င္ သင့္သြားမယ္။ အျပစ္ ျဖစ္ရင္ ျဖစ္သြားမယ္။ နားေထာင္သူ အေနနဲ႔ အက်ဳိးရွိမယ္ဆိုရင္ ေျပာသင့္တဲ့ စကားပါပဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ အဲဒီလို စကားမ်ဳိးက နားဝင္မခ်ဳိတတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ မေျပာတာ၊ မတင္ျပတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ က်န္ စကားႏွစ္မ်ဳိးကေတာ့ ေျပာကို မေျပာသင့္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဟာ အက်ဳိးရွိမွန္း သိလ်က္နဲ႔ နားဝင္မခ်ဳိလို႔ မေျပာေတာ့ဘူးလား။ အမွန္တရားဟာ ခါးသီးတယ္လို႔ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ အမွန္တရားက ခါးသီးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အမွန္တရားဟာ ေဆးခါးလို မ်ဳိခ်ဖို႔၊ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းတာပါ။ အက်ဳိးရွိတဲ့ စကားတခ်ဳိ႕ဟာ ေျပာလိုက္ရင္ နားေထာင္သူအတြက္ အက်ဳိးရွိသလို မေျပာလိုက္ရရင္လည္း နားေထာင္မယ့္သူအတြက္ အက်ဳိးယုတ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ မေျပာမျဖစ္ စကားမ်ဳိးေတြကို ေျပာရေတာ့မယ္ဆိုရင္ ခါးသီးတဲ့ စကားကေန နားဝင္ခ်ဳိမယ့္ စကားမ်ဳိး ေျပာင္းေျပာတတ္ဖို႔ ပညာလိုပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလို ေျပာင္းေျပာတတ္ဖို႔ အေရးပါပံုကို သိရေအာင္ ကာလီဒါသရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ ေသးေသးေလးကို ထုတ္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပပါရေစ။ ဗုဒၶဘာသာ က်မ္းဂန္စာေပမွာ မေဟာသဓ ကို ပညာအရာ အဓိပတိလို႔ သက္မွတ္ၾကသလို ဟိႏၵဴဘာသာ က်မ္းဂန္စာေပမွာလည္း ကာလီဒါသအမတ္ႀကီးကို ပညာအဓိပတိလို႔ သက္မွတ္ၾကပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">xxxxxx ဝဝဝဝဝဝဝဝ xxxxxx<br /></div><br />တစ္ေန႔ေတာ့ ေဘာဇဘုရင္ႀကီးဟာ အိပ္မက္တစ္ခု ျမင္မက္ၿပီး အဲဒီ အိပ္မက္ရဲ႕ နိမိတ္ပံုကို သိရေအာင္ အာ႐ံုတက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အယူေတာ္မဂၤလာကို ေခၚယူၿပီး အဓိပၸာယ္ တြက္ခ်က္ေစတယ္။<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;">ေဘာဇဘုရင္</span> - ေမာင္မင္း၊ ငါကိုယ္ေတာ္ျမတ္ မေန႔ညက အိပ္မက္ ျမင္မက္ေတာ္မူတယ္။ ငါ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ေအာက္သြားေတာ္ေတြ အကုန္ က်ဳိးပဲ့ေနတာကို ျမင္မက္တယ္ ေမာင္မင္း။ အဲဒီ နိမိတ္ကို ေကာင္း၏၊ ဆိုး၏ တြက္ခ်က္ၿပီး ဟုတ္မွန္တိုင္း ေလွ်ာက္ထားေစ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-weight: bold;">အယူေတာ္မဂၤလာ</span> - အရွင္မင္းႀကီး၊ အရွင္ဘုရားရဲ႕ အိပ္မက္ေတာ္အား အိပ္မက္တိတၱံဳက်မ္း အလိုအရ တြက္ခ်က္ၿပီး ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ေလွ်ာက္တင္ပါမည္ ဘုရား။ က်မ္းေတာ္လာအတိုင္း ေလွ်ာက္တင္ရမယ္ဆိုရင္ နိမိတ္ မေကာင္းပါဘုရား။ အရွင္ဘုရား၏ သားေတာ္၊ သမီးေတာ္မ်ား ေစာလ်င္စြာ ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္မည့္အေၾကာင္း နိမိတ္ထင္ေၾကာင္းပါဘုရား။ ဒါေပမယ့္ .....</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;">ေဘာဇဘုရင္</span> - တယ္လည္း ႐ိုင္းသကိုး ေမာင္မင္း။ နံနက္ေစာေစာ ငါ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ မဂၤလာ ယူရမယ့္ အခ်ိန္မွာ ပါးစပ္ပုတ္နဲ႔ အမဂၤလာ စကားေတြ ေျပာေနရသလား။ လာဘ္မရွိတဲ့ စကားေတြနဲ႔ အက်ဳိးပိတ္ေအာင္ လုပ္ေနတဲ့ ဒီလူကို အခုပဲ ထုတ္၍ သုတ္သင္ၾကစမ္း မင္းခ်င္းတို႔။</span><br /><br />အိပ္မက္အနက္ေဖာ္က်မ္း အရ အယူေတာ္မဂၤလာ ေျပာတာ မွန္ေကာင္း မွန္ပါလိမ့္မယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ အျဖစ္မွန္ကို တင္ျပၿပီး လိုအပ္တဲ့ ယၾတာေတြနဲ႔ ျပန္လည္ ဖာေထးဖို႔ ေလွ်ာက္တင္လိုေပမယ့္ သူ႔ စကားမဆံုးခင္မွာပဲ အမ်က္ေဒါသ တစ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ေနတဲ့ ဘုရားႀကီးကေတာ့ သူ႔ကို ထုတ္သတ္ဖုိ႔ အမိန္႔ေပးလိုက္ၿပီ။ မင္းခ်င္းေတြ အယူေတာ္မဂၤလာကို သတ္ဖို႔ ဆြဲထုတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ကာလီဒါသ အမတ္ႀကီး အခစားဝင္ဖို႔ အလာနဲ႔ ဆံုေတာ့ အျဖစ္အပ်က္ အားလံုးကို ေမးျမန္းပါေတာ့တယ္။ ကာလီဒါသက မင္းႀကီး ေဒါသထြက္တုန္း တခဏမို႔ ေသဒါဏ္ေပးတာျဖစ္လို႔ သူ ျပန္အလာကို ေစာင့္ၿပီးမွ သတ္ဖုိ႔ မင္းခ်င္းေတြကို ေျပာၿပီး ဘုရင္ႀကီးဆီ အခစား ဝင္ပါေတာ့တယ္။ ကာလီဒါသ ေရာက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ဘုရင္ႀကီးက အိပ္မက္အေၾကာင္း ေမးပါေတာ့တယ္။<br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><span style="font-weight: bold;">ေဘာဇဘုရင္</span> - ငါ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ အိပ္မက္ နိမိတ္ကို ေဟာပါဦး ေမာင္မင္း။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><span style="font-weight: bold;">ကာလီဒါသ</span> - တင္ပါ႔ဘုရား။ အိပ္မက္တိတၱံဳက်မ္းအရ တြက္ခ်က္မယ္ဆိုရင္ အရွင္မင္းႀကီးရဲ႕ ဘုန္းတန္ခိုးေတာ္ေၾကာင့္ အရွင္မင္းႀကီးဟာ သားေတာ္ သမီးေတာ္မ်ားထက္ သက္ေတာ္ရွည္မယ္လို႔ နိမိတ္ ထင္ပါတယ္ဘုရား။ သားေတာ္၊ သမီးေတာ္မ်ားအား သက္တမ္းရွည္ၾကာ ေနႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ............ ယၾတာကို လုပ္ေဆာင္ ေပးႏိုင္ပါတယ္ ဘုရား။</span><br /><br />ကာလီဒါသရဲ႕ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္ကို ဘုရင္ႀကီးအေနနဲ႔ အင္မတန္ သေဘာက် ဝမ္းေျမာက္တာေၾကာင့္ ဆုေတာ္လဒ္ေတာ္ ေပးသနားေတာ္ မူတယ္။ ကာလီဒါသရဲ႕ ေတာင္းပန္ခ်က္အရလည္း အယူေတာ္မဂၤလာကို ေသဒါဏ္မွ လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ ေပးလိုက္တယ္။ အိပ္မက္က တစ္ခုတည္း။ အေျဖကလည္း တစ္မ်ဳိးတည္း။ ဒါေပမယ့္ ေလွ်ာက္တင္ပံု မတူၾကဘူး။ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ တစ္ထပ္တည္းပဲ။ တစ္ေယာက္က ခါးသီးတဲ့ အသံုးအႏႈန္းေၾကာင့္ ေသဒါဏ္သင့္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ေတာ့ နားဝင္ခ်ဳိေအာင္ ေျပာႏိုင္တာေၾကာင့္ ဆုေတာ္လဒ္ေတာ္ တစ္သီႀကီး ရသြားတယ္။<br /></div><br /><div style="text-align: center;">xxxxxx ဝဝဝဝဝဝဝဝ xxxxxx<br /><br />စြမ္းပကားရွိသူ အတြက္<br />ေလးလံေသာတာ၀န္ ဟူသည္ မရွိ။<br />ခရီးသြားကုန္သည္ အတြက္<br />ေ၀းလံေသာ အရပ္ေဒသ ဟူသည္ မရွိ။<br />ပညာရွိသူအတြက္<br />(မိမိေဒသ မဟုတ္ေသာ) အျခားအရပ္ ဟူသည္ မရွိ။<br />ခ်ဳိသာစြာ ေျပာတတ္၊ တင္ျပတတ္သူ အတြက္<br />သူစိမ္းတစ္ရံဆံ ဟူသည္ မရွိ။<br />(ေလာကနီတိ)<br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-6219062685414591039?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-81946075939656784932009-02-16T23:41:00.004+06:302009-03-02T09:16:45.226+06:30ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ”ပီေကကပ္ေသာ အေတြးစုမ်ား” pdf<div style="text-align: justify;">ဒီေန႔ဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပါ။ သူမ်ားေတြ ေမြးေန႔ဆိုရင္ မွတ္မွတ္ရရေလးေတြ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ တတ္ႏုိင္တဲ့သူက တတ္ႏိုင္တဲ့အေလ်ာက္ေပါ႔။ ပါတီပြဲေတြ လုပ္ၿပီး တခ်ဳိ႕ေတာ့လည္း ေဆြမ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စားၾကေသာက္ၾက ေပ်ာ္ၾကပါးၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲ လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဆိုရင္လည္း ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္ေတြကို စားခ်င့္စဖြယ္ ပံုနဲ႔တကြ တင္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖိတ္ေခၚ ေကၽြးေမြးတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကလည္း ရွိေနတယ္။<br /><br />က်ေနာ္အေနနဲ႔ ဒီႏွစ္မွာ ထူးထူးျခားျခား အစီအစဥ္တစ္ခု လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးေပမယ့္ စိတ္သာရွိတယ္။ အခ်ိန္မရတာေၾကာင့္ လုပ္မွ လုပ္ႏိုင္ပါ႔မလားလို႔ အေတြးနဲ႔ စုိးရိမ္ေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ခ်င္ေဇာေၾကာင့္ အတင္းကို မရမက မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ပိုင္း ျဖတ္ၿပီး မေန႔ညပိုင္းက စၿပီး အေကာင္အထည္ ေဖာ္မိတယ္။ သူမ်ားေတြ ခႏၶာကိုယ္ကို အဟာရ ျဖစ္ေစဖို႔ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္နဲ႔ တည္းခင္း ဧည့္ခံေနၾကသလို က်ေနာ္ အေနနဲ႔လည္း ဒီလို ေန႔မ်ဳိးမွာ အဟာရျဖစ္ေစမယ့္ အရာေတြနဲ႔ (အနည္းဆံုး တစ္ခုခုေပါ႔) ဖြယ္ဖြယ္ ရာရာ စီစဥ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားေတြ ကိုယ္ခႏၶာကို ခြန္အားတိုးဖို႔ ၾကံေဆာင္ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ကေတာ့ စိတ္ႏွလံုးကို အားျပည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေစတဲ့၊ ၾကည္ႏူး ရႊင္လန္းေစတဲ့၊ ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေစတဲ့၊ ပီတိ ျဖာေဝေစတဲ့ အေတြးေတြ၊ အျမင္ေတြနဲ႔ ဧည့္ခံပါရေစ။<br /><br />က်ေနာ္ရဲ႕ အဲဒီ ရည္ရြယ္ခ်င္နဲ႔ပဲ ဒီႏွစ္ ေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရအေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေရးခဲ့သမွ်ထဲက ႏွလံုးသား အဟာရ ျဖစ္ေစမယ့္ စာစဥ္ (၂၄) ပုဒ္ကို ေရြးထုတ္ၿပီး အီးဘြတ္အေနနဲ႔ ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ ဖန္တီးၿပီး တကာလ က်ေနာ္ သိထားတဲ့ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ အီးေမးလ္ေတြ ကေန တဆင့္ အဲဒီ အီးဘြတ္ကို ပညာဒါန အေနနဲ႔ အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝေပးလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္မွာလည္း ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ေဖာ္ျပၿပီး မည္သူမဆို ဖတ္႐ႈ မွ်ေဝႏိုင္ေအာင္ ဆြဲခ် သိမ္းဆည္းႏိုင္မယ့္ လင့္ခ္ကိုလည္း ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ အခု ဒီအီးဘြတ္ကို ႀကိဳက္ ႏွစ္သက္မယ္ ဆုိရင္ တျခား မည္သူ႔ကိုမဆို စီးပြားေရး အက်ဳိးအျမတ္ အရ မဟုတ္ဘဲ အခမဲ့ ျဖန္႔ေဝ သြားႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူကေတာ့ က်ေနာ္ရဲ႕ ေမြးသမိခင္နဲ႔ ေမြးသဖခင္ပါပဲ။ အစစ အရာရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားၿပီး ျဖည့္ စြမ္းေပးခဲ့တဲ့ ေမေမ့ကို အထူး ေက်းဇူးတင္သလုိလည္းပဲ ေတြးတတ္ ေခၚတတ္ေအာင္ လမ္းျပေပးရင္း တရားမွတ္တတ္တဲ့ အေလ့အထေလးကို ျပဳစုေပးခဲ့တဲ့ ကြယ္လြန္သူ ေဖေဖ့ ကို ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး။ ဒီအသက္အရြယ္နဲ႔ ကိုယ္ပုိင္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေလွ်ာက္ႏိုင္ေနတာ ေဖေဖရဲ႕ အေမွ်ာ္အျမင္ ႀကီးမားမႈေၾကာင့္ဆိုတာ က်ေနာ္ အသက္ႀကီးလာေလေလ ပိုၿပီး သိလာေလေလပါ။<br /><br />မိဘၿပီးရင္ က်ေနာ္ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ သူေတြက သင္ဆရာေတြပါ။ ျမန္မာစာ အေျခခံ ေကာင္းေတြကို ပ်ဳိးေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာမ ေဒၚသန္းေထြးနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိး လွည့္ေတြးတတ္ ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ သခ်ၤာ ပါေမာကၡေဟာင္း ဦးေအာင္စိန္ တို႔ကို ဒီတစ္သက္ မေမ့ပါဘူး။ ျမင္ဆရာထဲက ဆိုရင္ေတာ့ ”ပုဆိုးဝတ္တာလို႔ပဲ လူတိုင္းသိတယ္။ ပုဆိုးထဲ လူဝင္တယ္လို႔ ဘယ္သူမွ မေတြးမိၾကဘူး” လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ ဆရာ ဦးေအာင္သင္းရဲ႕ စာေတြ ဖတ္ခဲ့ၿပီး ပညာအမ်ားႀကီး ရခဲ့တာပါ။ တျခားတျခား ျမင္ဆရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးသမွ် စာအုပ္ေတြကို ေရးသားတဲ့ ဆရာတုိင္းဟာ က်ေနာ္ရဲ႕ ျမင္ဆရာခ်ည္းပါပဲ။<br /><br />ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ရမွာက က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ကို အစဥ္တစိုက္ ဖတ္႐ႈေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ စာဖတ္သူေတြပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈ မရွိရင္ က်ေနာ္ ဒီေလာက္ေရး ျဖစ္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သမႈေတြ၊ ကြန္းမန္႔ ေတြဟာ က်ေနာ္အတြက္ မေရးမျဖစ္ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာေအာင္ အဓိက လႈံေဆာ္ေပးေနတဲ့ တြန္းအားေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အားေပးမႈေတြေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ မဟုတ္ေတာင္ မျပတ္ ေရးေနခဲ့မိတယ္။ အစဥ္တစိုက္ အားေပးေနၾကတဲ့ စာဖတ္သူ သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္လည္း စာေတြ ပိုဖတ္ျဖစ္လာသလို၊ ပိုလည္း ေတြးျဖစ္လာတယ္။ ပိုလည္း ေရးျဖစ္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ေက်းဇူးကို ဆပ္တဲ့အေနနဲ႔ ဒီထက္ဒီ အဓိပၸာယ္ ပိုျပည့္စံုတဲ့၊ အႏွစ္သာရ ပိုျပည့္ဝတဲ့ စာစုေတြကို ပိုမုိေရးသားႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္သြားပါမယ္လို႔ ကတိျပဳပါတယ္။<br /><br />”<a href="http://phyoekyaw.googlepages.com/PKCollection-1.pdf">ပီေကကပ္ေသာ အေတြးစုမ်ား</a>” ကို ေဒါင္းလု ဆြဲခ် ခ်င္ရင္ေတာ့ <a href="http://phyoekyaw.googlepages.com/PKCollection-1.pdf">ဒီမွာ</a> ရယူႏိုင္ပါတယ္။</div><br /><span id="fullpost">အဲဒီ PDF ထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ပုိ႔စ္ေတြကေတာ့<br /><br />၁။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/02/blog-post_09.html">အေရးအႀကီးဆံုး ကုိယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္း</a><br />၂။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/01/sharing-critical-information.html">Sharing critical information</a><br />၃။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/01/blog-post_07.html">ကူညီခ်င္စိတ္</a><br />၄။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/01/blog-post_06.html">တပါးသူအား ကူညီတတ္ျခင္း</a><br />၅။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2009/01/blog-post_02.html">အႏၲရာယ္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ရေသာအခါ</a><br />၆။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/12/blog-post_28.html">အခ်စ္ကို နားလည္ေသာ</a><br />၇။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/12/blog-post_27.html">အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ အလုပ္</a><br />၈။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/12/blog-post_24.html">ျမဲျမံစြာ ဆုတ္ကိုင္ထားေသာ</a><br />၉။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/12/blog-post_21.html">တစ္နာရီ ႏွစ္ေထာင္</a><br />၁၀။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/12/blog-post_18.html">ဘုရားသခင္သို႔ ေပးစာ</a><br />၁၁။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/12/blog-post.html">ဘဝ၌ ရပ္ၾကည့္မိေသာအခါ</a><br />၁၂။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/11/blog-post_15.html">ကမၻာႀကီးကုိ ေျပာင္းလဲၾကည့္မလား</a><br />၁၃။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/10/blog-post_10.html">ျပည့္ဝႏိုင္ေသာ အခ်စ္</a><br />၁၄။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/09/blog-post_26.html">ႏႈတ္ဆိတ္ေနေသာ အခ်စ္</a><br />၁၅။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/09/blog-post_15.html">ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္</a><br />၁၆။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/09/blog-post_10.html">ဇာတ္လမ္းက ဒီေလာက္နဲ႔တင္ မဆံုးေသးပါဘူး</a><br />၁၇။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/07/blog-post_27.html">ခဲတံတစ္ေခ်ာင္း၏ ကိုယ္က်င့္တရား</a><br />၁၈။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/07/blog-post_21.html">ဘဝဟူေသာ အိမ္</a><br />၁၉။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/07/blog-post_13.html">ဘဝဆိုတာ ....</a><br />၂၀။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/07/blog-post_05.html">သစ္သားဇလံုေလး</a><br />၂၁။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/07/blog-post_02.html">ေနာက္ ငါးမိနစ္ေလာက္</a><br />၂၂။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/07/blog-post.html">ေျပာဖို႔ခက္ပါတယ္</a><br />၂၃။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2008/04/blog-post_30.html">အေမ့ကိုယ္စား</a><br />၂၄။ <a href="http://pikay.myanmarbloggers.org/2007/12/blog-post_07.html">အခ်စ္ဆိုတာ</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-8194607593965678493?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-12713571704914245752009-02-10T21:00:00.001+06:302009-02-10T22:26:04.750+06:30အေကာင္းျမင္ အေတြး<div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးပါ႔မယ္။ က်ေနာ္ ေျပာရဲတယ္။ အဲဒီ ေမးခြန္းကို ဘယ္သူမွ မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ အာမခံရဲတယ္။ ေအာက္က စာပုိဒ္ေလး ဖတ္ၾကည့္ၿပီး ေမးခြန္းကို ႀကိဳးစား ေျဖၾကည့္ပါဦး။<br /><br />အင္မတန္ ခ်စ္ၾကတဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ ခရီးအတူထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ သူတို႔ စီးလာတဲ့ လိုင္းကားဟာ ေတာင္ကုန္းေတာင္ျမင့္ ထူေျပာတဲ့ ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ျဖတ္သန္းရတယ္။ ေတာင္ၾကားလမ္း မေရာက္ခင္ တစ္ေနရာမွာ သူတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံက ကားေပၚက ဆင္းေနခဲ့ၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး ကားကို ရပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ သူတို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့ ေနရာ အေရာက္မွာ ကားဆရာက ကားကို ရပ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူတို႔ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ သူတုိ႔ ဆင္းၿပီး ခဏအၾကာမွာပဲ ကားက ေမာင္းထြက္သြားလိုက္တယ္။ အေရွ႕ ေတာင္ၾကား အေရာက္မွာ ေတာင္ေပၚက ေက်ာက္တံုးေတြ လွိမ့္ၾကလာၿပီး ကားႀကီး တစ္စင္းလံုး ရစရာ မရွိေအာင္ကို ျပားခ်ပ္သြားၿပီး ကားေပၚမွာ ပါသမွ်သူ အကုန္ ေသၾကတယ္။ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အားလံုးကို ျမင္ေနရတဲ့ ဇနီးေမာင္ႏွံခမ်ာ အေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကရွာတယ္။ အဲဒီ စိတ္မေကာင္းစရာ အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ရေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ ႏႈတ္ကေန ေရရြတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္း တၿပိဳင္တည္း ထြက္လာတယ္။<br /><div style="text-align: center;">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ငါတို႔ အဲဒီကားေပၚ ပါသြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ</span>"<br /></div><br />အဲဒီလိုစကား ဘာေၾကာင့္ ေျပာတာလို႔ သင္ထင္ပါသလဲ။<br /><br />အဲဒီေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖက အူေၾကာင္ေၾကာင္ အေျဖမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ကို ယုတၱိတန္တဲ့ အေျဖမ်ဳိးပါ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေစခ်င္တယ္။ ကိုယ္စီက ထြက္တဲ့ အေျဖက ကိုယ္ရဲ႕ အမူအက်င့္ကို ကိုယ္စားျပဳပါလိမ့္မယ္။ ျပႆနာေတြ ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ အဆိုးကေန စ စဥ္းစားတတ္လား။ အေကာင္းဘက္ကေန စ ေတြးၾကမလား။ တစ္ခါတေလမွာ အေကာင္းဘက္က ေတြးခ်င္ေပမယ့္ ဘယ္လုိမွ အေကာင္းမျမင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။ အေကာင္းမျမင္တာ အေကာင္းမရွိဘူးလို႔ မဆုိလိုပါဘူး။ ၾကည့္တဲ့သူက ျမင္ေအာင္ မၾကည့္လို႔ပါ။ ကဲ အထက္က ေမးခြန္းေလးကို ေတြးၾကည့္ပါဦး။ ေတြးလို႔ရၿပီဆိုရင္ ေအာက္က လင့္ခ္ေလးကို ႏွိပ္ၿပီး အေျဖ ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ျဖစ္ႏုိင္လို႔ရွိရင္ အေျဖမရမခ်င္း စဥ္းစားေစခ်င္ပါတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">သူတို႔ ကားေပၚက ဆင္းဖို႔ မဆံုးျဖတ္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္ သူတို႔ ကားေပၚမွာ ရွိေနခဲ့မွာပါ။ အဲဒီလို မဆင္းခဲ့ရင္ ေစာနက ေတာင္ၾကားကို ျဖတ္မယ့္ အခ်ိန္က ပိုေစာသြားပါ႔မယ္။ ဆင္းဖို႔ အခ်ိန္သာ မေပးခဲ့ရဘူးဆိုရင္ ေတာင္ၾကားကို ခပ္ေစာေစာ ျဖတ္ႏိုင္မွာေပါ႔။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္ နည္းနည္း ေစာသြားတာေၾကာင့္ ေက်ာက္ခဲေတြ ျပဳတ္က်မယ္ဆိုလည္း အဲဒီကား ျဖတ္ၿပီး နည္းနည္းၾကာမွ ျပဳတ္က်မွာပါ။ ဒါဆို ကားေပၚက လူေတြလည္း ေသစရာ အေၾကာင္း မရွိေတာ့ဘူးေလ။<br /><br />က်ေနာ္တို႔ေကာ ျပႆနာ တစ္ခု ျဖစ္လာရင္ ဒီလိုဆိုရင္ ဒီလိုေတာ့ ျဖစ္ေကာင္းရဲ႕ ဆိုၿပီး အေတြးမ်ဳိးေတြ ေတြးတတ္ရဲ႕လား။ ေတြးခဲ့ရဲ႕လား။<br />ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ဆက္က်င္ဘက္က ဆံုး႐ႈံးျခင္း မဟုတ္ပါဘူး။ ႏႈတ္ထြက္ျခင္းပါ။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-1271357170491424575?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-22567544311784823852009-02-09T08:00:00.001+06:302009-02-09T08:00:00.376+06:30အေရးႀကီးဆံုး ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္း<div style="text-align: justify;">"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းက အေရးႀကီးဆံုးလဲ</span>" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို အေျဖ မမွန္မခ်င္း ေမေမ ေမးေနတတ္တယ္။ ႏွစ္ေတြလည္း အေတာ္ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေမေမ ေမးေလ့ရွိတဲ့ ေမးခြန္းကို က်ေနာ္ ေျဖလိုက္တိုင္း မွားတယ္ခ်ည္း အေျပာခံေနရတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ ခပ္ငယ္ငယ္ကေပါ႔။ လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အသံက သိပ္အေရးႀကီးမယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာ။ "<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေမေမ၊ က်ေနာ့္ နားေတြက အေရးအႀကီးဆံုး မဟုတ္လား</span>" လို႔ အေျဖေပးခဲ့ဖူးတယ္။ ေမေမက ျပန္ေျပာတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မဟုတ္ဘူး သားရဲ႕။ နားပင္းေနတဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိတယ္ေလ။ သား ေသခ်ာ ထပ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ေမေမ ေနာက္မွ ထပ္ေမးမယ္</span>"<br /><br />ႏွစ္နည္းနည္း ၾကာေတာ့ ေမေမ အဲဒီ ေမးခြန္းကို ထပ္ေမးလာတယ္။<br /><br />ပထမတစ္ေခါက္ ေျဖၿပီးကတည္းက အေျဖမွန္ရဖို႔ အေတာ္ေလး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိတယ္။ ဒီတစ္ခါ က်ေနာ္ ေမေမ့ကို ေျဖလိုက္တာက "<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေမေမ၊ အျမင္အာ႐ံုက လူတိုင္းအတြက္ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အေျဖက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြပဲ ျဖစ္ရမယ္</span>"<br />ေမေမ က်ေနာ္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ၿပီး က႐ုဏာေလသံနဲ႔<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">သားက အေတာ္ေလး စဥ္းစားလာႏိုင္ၿပီပဲ။ ဒါေပမယ့္ အေျဖက မွားေနေသးတယ္။ ေလာကမွာ မ်က္စိမျမင္တဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ သားရဲ႕</span>" လို႔ ျပန္ေျပာသြားတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ စိတ္ေလသြားခဲ့ျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျဖမွန္ရေအာင္ေတာ့ က်ေနာ္ ဆက္ႀကိဳးစားဖုိ႔ အားမာန္ အျပည့္နဲ႔ပါ။ ေတြးတတ္ေခၚတတ္ဖို႔ အေမရဲ႕ ေလ့က်င့္ခန္းကို က်ေနာ္ မေမ့မေလ်ာ့ အျမဲ လုပ္ေနျဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတြ ၾကားမွာလည္း ေမေမ့ကို ခဏခဏ ေျဖေပးဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမဆီက ၾကားရတဲ့ အားေပးစကားက မေျပာင္းလဲခဲ့ဘူး။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မဟုတ္ေသးဘူး သား။ ဒါေပမယ့္ လူေလးက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပိုပိုၿပီး ေတြးတတ္ေခၚတတ္လာတာပဲ</span>"<br /><br />တစ္ႏွစ္ေတာ့ က်ေနာ့ အဘိုး ဆံုးတယ္။ အားလံုး အေတာ္ေလး စိတ္ထိခိုက္ၾကတယ္။ အားလံုးလည္း ငိုခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ရဲ႕ အေဖေတာင္ ငိုတယ္။ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိတာေပါ႔။ ဘာလို႔လဲဆို ေဖေဖ ငိုတာကို ဒါပါနဲ႔ဆို ႏွစ္ခါပဲ ျမင္ဖူးေသးတာ။<br /><br />အသုဘ အခမ္းအနားမွာ အေခါင္းပိတ္ဖို႔ မိသားစုဝင္ေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ အဘိုးကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အလွည့္လည္း ေရာက္ေရာ အေမက က်ေနာ္ကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ေနာက္ၿပီး သူ က်ေနာ္ကို လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">အေရးႀကီးဆံုး ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းက ဘာလဲဆိုတာ အခု သိၿပီလား၊ သား</span>"<br /><br />ဒီလို အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ဒီေမးခြန္း ေမးလာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ကို မထင္ထားမိဘူး။ အေမးခံလုိက္ရေတာ့ အေတာ္ေလး ေထြသြားတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေဆာ့တဲ့ ဂိမ္းတစ္ခုပဲလို႔ က်ေနာ္ ထင္ေနခဲ့တာေလ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနတဲ့ က်ေနာ္မ်က္ႏွာကို အကဲခတ္မိတဲ့ ေမေမက<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီေမးခြန္းက သိပ္အေရးႀကီးတယ္၊ သား။ ဘဝမွာ တကယ္ပဲ အသက္ရွင္လ်က္ ေနထုိင္ေနသလား ဆုိတာကို သိဖို႔ ဒီအေျဖက အေရးပါတယ္။ ဟုိးအရင္က အစိတ္အပိုင္း အေတာ္မ်ားမ်ားကို သားအေျဖေပးဖူးတယ္။ ေပးတုိင္းလည္း မွားတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေမေမ ဥပမာနဲ႔ အျမဲ ရွင္းျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ အေရးႀကီးတဲ့ ဒီ သင္ခန္းစာကို သားအေနနဲ႔ မွတ္ကို မွတ္သားမွ ျဖစ္မယ္။</span>"<br /><br />မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ က႐ုဏာမ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ္ကို ေျခဆံုးေခါင္းဆံုး ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလာတယ္။ သူရဲ႕ မ်က္ဝန္းအိမ္အျပည့္ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ဖံုးလြမ္းေနတာ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">သား ... မင္းရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရွိတဲ့ အေရးအႀကီးဆံုး အဂၤါအစိတ္အပိုုင္းက မင္းရဲ႕ ပုခံုးေတြပဲ</span>"<br /><br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">က်ေနာ့္ ေခါင္းကို ထမ္းပိုးထားရလို႔လား ေမေမ</span>"<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">မဟုတ္ဘူး၊ သား။ သားရဲ႕ ပုခံုးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ ေခါင္းကို မီွခြင့္ ေပးထားႏိုင္တယ္ေလ။ သူတုိ႔ ငိုရင္ေပါ႔။ လူတိုင္းလူတုိင္း သူတုိ႔ရဲ႕ ဘဝမွာ အေၾကာင္း တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ငိုၾကရရင္ အမွီျပဳဖို႔ ပုခံုးတစ္ဖက္ေတာ့ လိုမယ္၊ သား။ သားမွာ လံုေလာက္တဲ့ အခ်စ္ေတြ ရွိဖို႔ပဲ ေမေမ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ အဲဒီလို အခ်စ္ေတြေၾကာင့္ သား လိုအပ္တဲ့အခါ ပုခံုးမွီၿပီး ငိုႏိုင္မယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားမ်ား ရွိပါေစလို႔လည္း ေမေမ အျမဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္</span>"<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><blockquote><span style="font-weight: bold;">သင္ ေျပာခဲ့တာေတြကို သူတုိ႔ ေမ့ေကာင္း ေမ့သြားမယ္။</span><br /><span style="font-weight: bold;">သင္ လုပ္ခဲ့တာေတြကို သူတို႔ ေမ့ေကာင္း ေမ့သြားမယ္။</span><br /><span style="font-weight: bold;">ဒါေပမယ့္</span><br /><span style="font-weight: bold;">သင့္ေၾကာင့္ သူတုိ႔ ဘယ္လို ခံစားသြားရသလဲ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။</span></blockquote><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-2256754431178482385?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-952068022647534322009-02-07T18:22:00.002+06:302009-02-07T18:58:56.453+06:30လင္ေယာက်္ား အေရာင္းဆိုင္<div style="text-align: justify;">လင္ေယာက်္ား အေရာင္းဆိုင္တစ္ဆိုင္ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ ေပၚမွာ ဖြင့္လွစ္လိုက္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးေတြ အေနနဲ႔ အဲဒီ ဆုိင္ထဲမွာ ကိုယ့္စိတ္ႀကိဳက္ ေယာက်္ားမ်ဳိးကုိ ေရြးၿပီး ဝယ္ႏိုင္ပါတယ္။ စတိုးဆိုင္ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို အဝင္ဝေတြမွာ လမ္းၫႊန္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႔ ေရးေပးထားတယ္။ အေဆာက္အဦရဲ႕ အဝင္ဝမွာေတာ့ ေရးထားတာက "<span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">သင္ တစ္ႀကိမ္သာ လာေရာက္ခြင့္ ရွိသည္</span>" တဲ့။<br /><br />စတိုးဆိုင္က အထပ္ ေျခာက္ထပ္ ရွိပါတယ္။ အထပ္ျမင့္သြားေလေလ အေရာင္းကုန္ ေယာက်္ားေလးေတြရဲ႕ အရည္အေသြးက ျမင့္ေလေလေပါ႔။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ၿပီးၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ အထပ္ တစ္ထပ္က ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္ ဝယ္ယူႏုိင္သလို မႀကိဳက္ေသးရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ထပ္ တက္ၿပီး ေလ့လာႏုိင္တာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ အထပ္တစ္ထပ္ တက္ၿပီး သြားတာနဲ႔ ေအာက္ထပ္က ေရာင္းကုန္ ေယာက်္ားေလးကို ေရြးပိုင္ခြင့္ မရွိေတာ့ဘူး။ စတိုးဆုိင္ထဲက ျပန္ထြက္မယ္ ဆိုမွပဲ ေအာက္ဆင္းပိုင္ခြင့္ ရွိေတာ့တယ္။ ဒါေတြက ဒီ စတိုးဆိုင္ရဲ႕ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းေတြေပါ႔။<br /><br />အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲကို ဝင္လာတယ္။ သူ႕အတြက္ လိုက္ဖက္ညီမယ့္ ခင္ပြန္းေလာင္း၊ လင္ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ဝယ္မယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေပါ႔။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ပထမထပ္ရဲ႕ အဝင္တံခါးမွာ ခ်ိပ္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။<br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">(၁) လႊာ >> အလုပ္အကိုင္ရွိ၍ ဘာသာေရး ကိုင္း႐ႈိင္းေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား</span><br /></div><br />ဒုတိယထပ္ရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္က<br /><div style="text-align: center; color: rgb(153, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">(၂) လႊာ >> အလုပ္အကိုင္ရွိ၍ ဘာသာေရး ကိုင္း႐ႈိင္းသည့္အျပင္ ကေလးလည္း ခ်စ္တတ္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား</span><br /></div><br />တတိယထပ္ရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္က<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(၃) လႊာ >> အလုပ္အကိုင္ရွိ၍ ဘာသာေရး ကိုင္း႐ႈိင္းသည့္အျပင္ ကေလးလည္း ခ်စ္တတ္ၿပီး ႐ုပ္ရည္ အထူးသန္႔ျပန္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား</span><br /></div>"<span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဝိုးးးးးး</span>" ဆိုတဲ့ အာေမဋိတ္သံ ထြက္လာေပမယ့္ ေနာက္တစ္ထပ္ကို ဆက္တက္ဖို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။<br /><br />အမ်ဳိးသမီးဟာ စတုတၳထပ္ကို တက္သြားၿပီး စတုတၳထပ္ရဲ႕ ဆိုင္းဘုတ္ကို ဖတ္လိုက္တယ္။<br /><div style="text-align: center; font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(၄) လႊာ >> အလုပ္အကိုင္ရွိ၍ ဘာသာေရး ကိုင္း႐ႈိင္းသည့္အျပင္ ကေလးလည္း ခ်စ္တတ္ၿပီး ေႂကြေလာက္ေအာင္ သန္႔ျပန္႔႐ံုမက အိမ္မႈကိစၥမ်ားကိုပါ ဝိုင္းကူလုပ္ေပးတတ္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား<br /></div>"<span style="color: rgb(0, 153, 0);">ဟိုက္ ရွားပါး၊ ေႂကြစမ္း။ ငါ ေျခေထာက္ေတြ မခိုင္ေတာ့ပါလား</span>" လို႔ ေရရြတ္ေနမိတယ္။<br /><br />ေနာက္တစ္ထပ္ကို ဆက္တက္ဖို႔ပဲ အားသန္ေနတယ္။ ဒီထက္ ေကာင္းတာေတြ အေပၚထပ္မွာ ရွိႏိုင္တယ္ေလ။ ပၪၥမထပ္ရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္က<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(၅) လႊာ >> အလုပ္အကိုင္ရွိ၍ ဘာသာေရး ကိုင္း႐ႈိင္းသည့္အျပင္ ကေလးလည္း ခ်စ္တတ္ၿပီး ေႂကြေလာက္ေအာင္ သန္႔ျပန္႔႐ံုမက အိမ္မႈကိစၥမ်ားကိုပါ ဝိုင္းကူလုပ္ေပးတတ္သလို အင္မတန္ ခ်စ္တတ္၊ ၾကင္နာတတ္ေသာ အမ်ဳိးသားမ်ား</span><br /></div>ဒီထက္ေကာင္းတယ္ဆိုတာေတာင္ ဒီေလာက္ေကာင္းေတာ့မယ္ မထင္။ သူရဲ႕ အာ႐ံုေတြက ဒီအလႊာမွာပဲ တစ္ဝဲဝဲ လည္ေနေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက ေနာက္တစ္ထပ္ တက္ဖို႔ ေလွကားဘက္ကုိပဲ ဆက္ၿပီး ခ်ီတက္ေနေတာ့တယ္။ ဆ႒မထပ္က ေရြးခ်ယ္မႈက ပိုေကာင္းႏိုင္ေသးတာေပါ႔။<br /><br />ဆ႒မထပ္ရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္က<br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);">(၆) လႊာ >> သင္ဟာ ဒီအထပ္ကို ေရာက္လာတဲ့ (၄ ၅၈ ၇၅၇) ေယာက္ေျမာက္ ဧည့္သည္ပါ။ ဒီအလႊာမွာ ဘာ အမ်ဳိးသားမွ မရွိပါဘူး။ မေရာင့္ရဲႏိုင္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြအတြက္ အထီးက်န္မႈေတြပဲ ရွိပါတယ္။ လင္ေယာက်္ား စတိုးဆိုင္ကို ေစ်းဝယ္လာတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအထူး တင္ပါတယ္။ ဆိုင္ကေန ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ပစၥည္းမ်ား ေမ့မက်န္ရစ္ေအာင္ အထူးသတိျပဳေပးပါ။ အစစအရာရာ အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။</span><br /></div></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">xxxxxx ဝဝဝဝဝဝ xxxxxx</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ဒီပံုျပင္အရ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ မေရာင့္ရဲတတ္မႈကို ေဖာ္ၾကဴးထားတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုကေန ဘာသာျပန္ထားတာပါေၾကာင့္ မူရင္းအႏွစ္သာရ မပ်က္ေအာင္ ေရးထားတာ ဆိုေပမယ့္ က်ေနာ္အတြက္ ေျပာစရာေတြ ရွိလာတယ္။ မေရာင့္ရဲတတ္တာ လူသဘာဝမို႔ အမ်ဳိးသမီးေတြတင္ မကဘဲ အမ်ဳိးသားေတြေကာ ဒီပံုျပင္နဲ႔ သက္ဆုိင္မယ္လို႔ ထင္တယ္။ က်ေနာ္ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ အဲလိုသာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရွိမယ္ဆိုရင္ ၆ လႊာအထိ ဒီအတုိင္း တက္သြားမယ့္အျပင္ ေခါင္းမိုးေပၚအထိ တက္သြားၿပီး ဖြက္ထားဦးမလားလို႔ တက္ၾကည့္မိမွာ အမွန္ပဲဗ်။ ေရြးခြင့္ ရွိတာကိုးဗ်။ ဒီေတာ့ စိတ္တုိင္းမက်မခ်င္း ဆက္ေရြးေနဦးမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တစ္ခါတေလ စဥ္းစားမိတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မ်ားမ်ား မရွိသင့္ဘူး။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မ်ားေလေလ ေထြၿပီး ဘာယူရမွန္း မသိေလေလပဲေလ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဘာမွ မေရြးရဘဲ တစ္ခုတည္းကို လက္ခံရတာ စိတ္ပင္ပန္း သက္သာသလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဒႆနပညာရွင္ေတြ ေျပာတာကေတာ့ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မ်ားမ်ား ရွိျခင္းက လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ သေကၤတတဲ့။ လြတ္လပ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အခြင့္အလမ္းေတြ အားလံုးက ပြင့္ေနရမယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။<br /><br />ရည္းစားမ်ားတဲ့ လူေတြက အိမ္ေထာင္က် ေနာက္က်တာ မ်ားတယ္။ ဒါ က်ေနာ္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေတြ႕ေနရတာ။ ရည္စားမ်ားေတာ့ ေရြးခ်ယ္စရာ မ်ားတယ္။ ဟုိလူယူရႏိုးႏိုး၊ ဒီလူ ယူရႏိုးႏိုး အျမဲ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ က်ေနာ္ စာအုပ္တစ္အုပ္မွာ ဖတ္ဖူးတာကို ျပန္ၿပီး ေဝမွ်လိုက္ဦးမယ္။ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ သိပ္မဆိုင္လွေပမယ့္ ၾကံဳလို႔ ;P ။ လူေတြ အပ်ဳိႀကီး လူပ်ဳိႀကီး ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ရသလဲ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ သုေတသန ျပဳၾကတယ္။ တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ အရြယ္ေရာက္သူေတြ အိမ္ေထာင္မျပဳၾကလို႔ အေတာ္ေလး ျပႆနာတက္ေနတယ္။ ျမင္သာ ထင္သာတဲ့ ျပႆနာက အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ဦးေရ (work force) နဲ႔ အရြယ္ေရာက္မယ့္သူ ဦးေရ (Potential work force) နည္းလာျခင္းပဲ။ သုေတသနရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း အေနနဲ႔ အသက္သံုးဆယ္ရဲ႕ အထက္ အပ်ဳိႀကီး၊ လူပ်ဳိႀကီးေတြကို အင္တာဗ်ဴးထားတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အေျခခံ စိတ္ဓါတ္သေဘာထားကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲၿပီး တူတာေတြကို စုခ်လိုက္တဲ့အခါမွာ အာလံုးမွာ တူညီေနတဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ လာေတြ႕တယ္။ အဲဒီအခ်က္က အေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္။ က်ေနာ္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိတဲ့ လူပ်ဳိႀကီး အပ်ဳိႀကီးေတြဆီမွာ အဲဒီ အခ်က္ ရွိသလားလို႔ လိုက္ေလ့လာၾကည့္ေတာ့လဲ မလြဲဘူး၊ ရွိေနတယ္။ အဲဒီအခ်က္က ဘာလဲဆိုေတာ့</div><br /><div style="text-align: center;">"<span style="font-size:130%;">မိမိကိုယ္ကို အထင္ႀကီးလြန္ျခင္း</span>"<br /></div>တဲ့။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-95206802264753432?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-63455742370807361062009-02-05T21:19:00.008+06:302009-02-05T23:50:22.600+06:30မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့လူ<div style="text-align: justify;">မ်က္ႏွာမ်ားတာ ေကာင္းသလားလို႔ က်ေနာ္ ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ မ်က္ႏွာမ်ားတတ္တဲ့ ကာယကံရွင္ေတြကေတာ့ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျဖမလားပဲေနာ္။ ဒီျပင္ အမ်ားစုကေတာ့ ဟင့္အင္း လို႔ပဲ ေျဖမယ္ထင္တယ္။ လူေတြ အမ်ားစု သိထားတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ားတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ေပြတယ္ ဆိုတာနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ေပြတယ္ ဆိုမွေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ႔မလဲေနာ့။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈအရ တစ္လင္တစ္မယား စနစ္ပဲ ရွိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္က တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာ ရည္စားတစ္ေယာက္တည္း ထားရမယ္လို႔ သက္မွတ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သာမာန္ ေယာက်္ားေလး၊ မိန္းကေလးေတြအေနနဲ႔ တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာ ခ်စ္သူ၊ ရည္စား တစ္ေယာက္တည္း ထားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေစာဒက တက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း ထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူကတစ္ေယာက္၊ ရည္စားကတစ္ေယာက္ လို႔ ေျပာလာတဲ့ သူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဘယ္လို အဆင့္အတန္းမ်ဳိးကို ခ်စ္သူေခၚၿပီး၊ ဘယ္လို အဆင့္အတန္းမ်ဳိးကို ရည္းစား ေခၚသလဲဆိုတဲ့ သက္မွတ္ခ်က္ကို မဖြင့္ဆုိေတာ့ပါဘူး။ တကယ္လို႔သာ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကိုယ့္ခ်စ္သူအေပၚမွာ ထားတဲ့ မ်က္ႏွာထား၊ အမူအရာမ်ဳိး တျခားသူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ (သို႔) အမ်ားအေပၚမွာ ထားခဲ့မယ္၊ အဲဒီ မ်က္ႏွာထားမ်ဳိးနဲ႔ ဆက္ဆံခဲ့မယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူကို မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူလို႔ သက္မွတ္ၾကပါတယ္။ ရည္စားအမ်ားႀကီး တၿပိဳင္တည္း ထားမွ မ်က္ႏွာမ်ားတယ္လို႔ မေခၚပါဘူး။<br /><br />လူ အားလံုးလိုလိုဟာ ကိုယ္သာ မ်က္ႏွာမ်ားခ်င္မ်ားမယ္၊ မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့ သူကိုေတာ့ သေဘာက်မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မ်က္ႏွာမ်ားတာကို မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူလို႔ အားလံုးက သက္မွတ္ထားလို႔ေပါ႔။ တကယ္လို႔ လူတစ္ေယာက္ကသာ မ်က္ႏွာမ်ားတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာလာခဲ့ရင္ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးၾကည့္ပါ။ "ဒါဆို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ႏွမ (သို႔) ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့သူနဲ႔ ခပ္လြယ္လြယ္ သေဘာတူႏိုင္ပါ႔မလား" ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းရဲ႕ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ႏိုးပဲ။ သေဘာတူခ်င္ တူမယ္၊ ဒါေပမယ့္ အေသးစိတ္ ေလ့လာဦးမွာပါ။ အခု က်ေနာ္ တင္ျပခဲ့သမွ်ဟာ မ်က္ႏွာမ်ားျခင္းရဲ႕ Dark Side ပါ။ မႏွစ္လိုဖြယ္ မ်က္ႏွာစာေပါ႔။ တကယ္လို႔ က်ေနာ္က မ်က္ႏွာမ်ားတတ္ျခင္းဟာ ေကာင္းကြက္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ ေကာင္းက်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္လို႔ ေျပာလာခဲ့ရင္ေကာ။ အင္း .... ။ အခုကိုပဲ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ၿပီး ၾကည့္ေနၿပီ ထင္တယ္။ ဆက္ေလ့လာၾကည့္ပါဦး။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">က်ေနာ္ရဲ႕ ဆရာတစ္ေယာက္အေၾကာင္း နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သူဟာ ေက်ာင္းမွာ စာအသင္အျပေကာင္းလို႔၊ စည္းကမ္းႀကီးလို႔ နာမည္ရေပမယ့္ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပရွာပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြအေပၚ ေစတနာ ထက္သန္တဲ့ ဆရာဟာ ဇနီးမယားနဲ႔ အျမဲ တၾကပ္ၾကပ္ ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆရာဆိုေတာ့လည္း စ႐ိုက္ေပါင္းစံုရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ဆက္ဆံေနရတာေပါ႔။ ဆရာဟာ စည္းကမ္းကႀကီးေတာ့ ဆိုးေပ့ဆိုတဲ့ အတန္းကို အျမဲတမ္း ကိုင္ရတယ္။ ဒီေတာ့ ဆူဆဲႀကိမ္းေမာင္းသံက ေန႔တိုင္းလိုလို ၾကားေနရတာေပါ႔။ တေျဖာင္းေျဖာင္း၊ တဖ်န္းဖ်န္နဲ႔ ထုႏွပ္ ႐ိုက္ခတ္သံကလည္း ခဏတိုင္းလိုလို ၾကားရတယ္။ ဆရာက အ႐ိုက္ၾကမ္းတယ္လို႔လည္း နာမည္ရ သဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဆရာရဲ႕ ထိန္းကြပ္မႈေၾကာင့္ လမ္းမွန္ေပၚ တည့္တည့္မတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကလည္း မနည္းပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးအတြက္ ဆရာေကာင္းအျဖစ္ နာမည္ရတဲ့ ဆရာဟာ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူ႔ဇနီးအတြက္ေတာ့ ခင္ပြန္းေကာင္း ျဖစ္မေနရွာဘူး။ သူတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ရင္ အျမဲ ၾကားရတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိပါတယ္။<br />"က်မကို ရွင့္တပည့္မ်ား မွတ္ေနလား၊ ထစ္ခနဲဆို ႀကိမ္းလား ေမာင္းလားနဲ႔။ ဆရာလုပ္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။"<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေျပာျပရဦးမယ္။ သူက သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာေတာ့ အပစား ေပးခံရတဲ့ သူေပါ႔။ သူ႔ကိုဆို သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက ဦးစားေပးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ မိသားစု မျပည့္စံုမႈ အတြက္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက စာနာၿပီး အစစ အရာရာမွာ သူ႔ကို ကူညီၾကတယ္။ ဒါကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အႏိုင္ယူတတ္တဲ့ သူရဲ႕ အက်င့္ကို အားလံုးက ေဗြမယူဘဲ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ဝိေသသ တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ အားလံုးကို သည္းခံေပးၾကတယ္။ အဲဒီလို အလိုက္သင့္ ေနလာၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝက ေပ်ာ္စရာပါ။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြ ပီပီ သည္းခံ ခြင့္လြတ္ရင္း သေဘာထားႀကီးစြာ ေနလာၾကတာကိုး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ခမ်ာ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ ဝင္ေတာ့ ခဏခဏ ျပႆနာတက္လို႔ အလုပ္ေျပာင္းရတာလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ တေတြ သူ႔ကို အျမဲ ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိပါတယ္။<br />"ကိုယ့္ရဲ႕ အထက္အရာရွိ၊ လက္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ဆိုတာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြမွ မဟုတ္ၾကဘဲ။ သူတို႔ကေတာ့ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္လိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔။"<br /><br />က်ေနာ္တို႔ဟာ ဘဝဆိုတာကို လက္ခံရရွိၿပီ ဆိုတာနဲ႔ တာဝန္နဲ႔ ဝတၱရားေတြက အလိုလို အေနာက္ကေန ကပ္ပါ လာပါတယ္။ အူဝဲလို႔ ေအာ္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ဟာ သူပိုင္ဆုိင္လာတဲ့ အသက္တစ္ေခ်ာင္း ဆက္လက္တည္ျမဲဖို႔အတြက္ အစာအဟာရ ျဖည့္တင္းေပးေနရတယ္။ အားလံုး သစ္ေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အျမဲ မျပတ္ ေလ့လာေနရတယ္။ ေဖေဖ၊ ေမေမ၊ ကိုကို၊ မမ၊ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ ဆိုတဲ့ ေဆြးမ်ဳိးေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးဖို႔ ခ်ိပ္ဆက္ ယူေနရတယ္။ အသက္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာတာနဲ႔ အမွ် သူရဲ႕ အခန္းက႑နဲ႔ တာဝန္၊ ဝတၱရားေတြက မ်ားသထက္ မ်ားလာတယ္။ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ အလိုအေလ်ာက္ တျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အစ္ကို (သို႔) အစ္မ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္အရ အငယ္ကို ထိန္းေကာင္း ထိန္းရေတာ့မယ္။ ေက်ာင္းေနၿပီ ဆိုတဲ့ အရြယ္မွာ တပည့္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ေတြကို စၿပီး ထမ္းေဆာင္ရေတာ့တယ္။ စာက်က္မယ္၊ အိမ္စာလုပ္မယ္၊ စာေမးပြဲ ေအာင္ေအာင္ ေျဖမယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္တာဝန္ေတြ အျပင္ ဆရာသမားကို ႐ိုေသရမယ္ဆိုတဲ့ အမူအက်င့္ တာဝန္ေတြပါ အလုိအေလ်ာက္ ယူလာရတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ ရလာတဲ့အခါမွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခန္းက႑ကေန ဆက္ၿပီး ကျပရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အငယ္တန္းေတြကို စာျပေပးရင္ ဂိုက္ (Guide) တစ္ေယာက္အျဖစ္ကေန တျဖည္းျဖည္း ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္ေတြ ယူရေကာင္း ယူရလိမ့္မယ္။ အိမ္မွာ ေနရင္လည္း မိသားစုဝင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တာဝန္က ရွိဦးမယ္။ တံျမတ္စည္းလွည္း၊ ၾကမ္းတိုက္ စသျဖင့္ေပါ႔။ ေနာက္ပိုင္း ခ်စ္သူေတြ ရလာေတာ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္၊ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ေယာက္ အျဖစ္၊ သားသမီး ထြန္းကားလာေတာ့ မိဘတစ္ေယာက္ အျဖစ္၊ ဆက္လက္ ကျပေနရဦးမယ္။ အလုပ္မွာဆိုရင္လည္း ကိုယ့္အထက္အရာရွိနဲ႔ဆိုရင္ ကိုယ္က လက္ေအာက္ငယ္သားအျဖစ္၊ ကိုယ့္ေအာက္ ရာထူးငယ္တဲ့သူနဲ႔ဆိုရင္ အထက္အရာရွိအျဖစ္ေပါ႔၊ စတဲ့ ေနရာကေန ဘဝျပဇာတ္မွာ ဆက္လက္ အသံုးေတာ္ခံေနရတယ္။ တူေတြ တူမေတြ ၾကားမွာ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ ျဖစ္သြားမယ္။ တပည့္တပမ္းေတြနဲ႔ ဆိုရင္ ဆရာ၊ ဆရာမ ျဖစ္သြားမယ္။ ကိုယ္ဟာ သူမ်ားရဲ႕ ေျမး ျဖစ္ေနႏို္င္သလိုပဲ ဘိုးဘိုး၊ ဘြားဘြားလည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္။<br /><br />ဘဝဆိုတာကို ျပဇာတ္အျဖစ္ ခိုင္းႏႈိင္းၿပီး ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ ျပဇာတ္က တစ္ခန္းရပ္ ျပဇာတ္ မဟုတ္သလို၊ ျမန္မာကားေတြလို အစပိုင္း ၾကည့္႐ံုနဲ႔ နားလည္သြားႏိုင္မယ့္ ျပဇာတ္မ်ဳိးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ျပဇာတ္ေပါင္း မ်ားစြာကို ပိပိရိရိ တည္းျဖတ္ထားတဲ့ အဆံုးမရွိ ဇာတ္ကားရွည္ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ေနာ္တို႔ဟာ တစ္ခ်ိန္တည္း တၿပိဳင္တည္းမွာပဲ ဇာတ္ေကာင္အမ်ားႀကီးကို သ႐ုပ္ေဆာင္ေနရတယ္။ က်ေနာ္ အေနနဲ႔ ဆိုရင္ ဆရာအေနနဲ႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ ဖူးသလို၊ တပည့္အေနနဲ႔လည္း ခဏခဏ သ႐ုပ္ေဆာင္ဖူးတယ္။ ေနာက္ထပ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနရတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြက သား၊ အစ္ကို၊ ညီ၊ ေမာင္၊ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း၊ ငယ္သူငယ္ခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္း၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၊ အထက္အရာရွိ၊ ဝန္ထမ္း၊ တူ၊ မိတ္ေဆြ၊ ဘေလာ့ဂါ၊ ေဆြမ်ဳိး၊ စသျဖင့္ ေပါ႔ဗ်ာ။ တကယ္လို႔ တစ္ေနရာမွာ က်ေနာ္နဲ႔ ေနာက္ထပ္ လူငါးေယာက္ ရွိမယ္ဆုိရင္ အဲဒီ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခားမွာ က်ေနာ္ဟာ အနည္းဆံုး ဇာတ္ေကာင္ ငါးမ်ဳိးကို တၿပိဳင္တည္း သ႐ုပ္ေဆာင္ရမွာပါ။ ဆိုၾကပါစို႔။ အဲဒီလူ ငါးေယာက္က က်ေနာ္ရဲ႕ အေဖ၊ အစ္ကုိ၊ ဆရာ၊ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အဘြား ဆိုရင္ က်ေနာ္ဟာ သား၊ ညီ၊ တပည့္၊ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေျမး အျဖစ္ တလွည့္စီ ကျပေနရဦးမွာပါ။<br /><br />အဲဒီလို တစ္ခ်ိန္တည္း တၿပိဳင္တည္းမွာ လူတစ္ေယာက္က ဇာတ္ေကာင္ တစ္ခုထက္ ပိုၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ရတာေၾကာင့္လည္း ျပႆနာေတြ တက္လာပါတယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ မျဖစ္ႏိုင္မွန္း လူတိုင္း သိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဥပမာအေနနဲ႔ပဲ ေတြးၾကည့္ရေအာင္။ က်ေနာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာရင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးပဲ ေဟ့ေကာင္ လို႔ သံုးႏႈန္းတတ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ က်န္တဲ့သူ ေလးေယာက္ကိုသာ ေဟ့ေကာင္လို႔ ေခၚၿပီး ဆက္ဆံမယ္ဆိုရင္ ဘာေတြ ျဖစ္လာမလဲ။ အစ္ကို ျဖစ္တဲ့သူနဲ႔ ျပႆနာ သိပ္ မတက္ႏိုင္ေပမယ့္ က်န္တဲ့ သံုးေယာက္နဲ႔ကေတာ့ အႀကီးအက်ယ္ ကြိဳင္မွာ ေသခ်ာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ႐ုပ္ရွင္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ Acting နဲ႔ Dialogue လြဲသြားလို႔ေပါ႔။ ပိုခ်ဲ႕ၿပီး ေျပာရရင္ ဇာတ္ေကာင္မေျပာင္းဘဲ သ႐ုပ္ေဆာင္မိလို႔။ ဒီထက္ ပိုရွင္းရရင္ မ်က္ႏွာေပး မေျပာင္းႏိုင္လို႔ေပါ႔။<br /><br />က်ေနာ္ ဆရာတစ္ေယာက္အေၾကာင္းနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္း အေပၚမွာ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာအေနနဲ႔ သူ႔ဇနီးနဲ႔ အဆင္မေျပတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဇနီးသည္ကို တစ္ခါတစ္ခါ တပည့္တစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ဆက္ဆံမိတာေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာေတြလည္း ပါႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႔လည္း အလုပ္မွာရွိတဲ့ လူေတြကို သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြလို အႏိုင္ယူ ဆက္ဆံေနလို႔ ဒီျပႆနာ တက္ရတယ္လို႔ပဲ ယူဆမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စကားေျပာေနရင္း ကိုယ့္ရဲ႕ အေဖနဲ႔ စကားလွည့္ေျပာတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္အမူအရာကေန၊ သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ အမူအရာကို ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းပစ္ႏိုင္ဖို႔ သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါ က်ေနာ္ အျမင္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းကို စကားေျပာေနတဲ့ မ်က္ႏွာထားတဲ့ ကိုယ္ရဲ႕ အေဖကို ဆက္ဆံလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ခ်ိန္တည္း တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာ မ်က္ႏွာအမ်ားႀကီးကို ေနရာတက် လွည့္ၿပီး အသံုးက်တတ္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ယူဆမိတယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းကို ဆက္ဆံတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အေဖကို ဆက္ဆံရင္ ေစာ္ပေလာ္ တီးခံရမယ္။ တပည့္ကို ဆက္ဆံတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ဇနီးသည္ကို ဆက္ဆံရင္ ေနာင္ဂ်ိန္ ပေလးရမယ္။ ကိုယ့္ေအာက္ ဝန္ထမ္းကို ဆက္ဆံတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ အထက္ အရာရွိကို ဆက္ဆံမိရင္ မာလကီးယား ႂကြသြားႏိုင္တယ္။ အဘြားကို ခၽြဲတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ အေႂကြးရွင္ကို သြားဆက္ဆံရင္ ေစာင့္ကန္ ခံရမွာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ မ်က္ႏွာေပး မ်ားမ်ား ထားတတ္ဖို႔လိုတယ္။ ဒီထက္ ပိုအေရးႀကီးတာက သက္ဆိုင္ရာ မ်က္ႏွာေပးကို စနစ္တက်၊ ေနရာတက် သံုးတတ္ဖို႔ပါ။ တပည့္ကို လွမ္းေဟာက္ေနေပမယ့္ ဇနီးသည္ကို ျမင္ရင္ မ်က္ႏွာခ်ဳိ ေသြးေကာင္း ေသြးရမွာေပါ႔။ တကယ္လို႔သာ မ်က္ႏွာထား တစ္ခုတည္းနဲ႔ပဲ ဇာတ္ေကာင္ အားလံုးမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီလူဟာ အျမဲတမ္းလိုလို ျပႆနာေတြနဲ႔ပဲ ရင္ဆုိင္ေနရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-6345574237080736106?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-10086296997050636622009-02-04T10:29:00.001+06:302009-02-04T11:30:17.861+06:30ပို႔စ္ အသစ္ေရးရန္ အရွိန္ယူျခင္း ...<div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ တစ္ဆယ့္ငါးရက္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ၿပီး တကာလ အခု စာျပန္ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ကဘယ္လို စေရးရမလဲ စဥ္းစားရ ခက္ေနတယ္။ ဇႏၷဝါရီလ (၂၁) ရက္ေန႔ စထြက္လုိက္တဲ့ ခရီးက မေန႔ မနက္မွ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့တယ္။ ဒီ ခရီးစဥ္ (၁၅) ရက္ ကာလအတြင္းမွာ စာ မေရးျဖစ္ေပမယ့္ စာေရးဖို႔ အတြက္ ကုန္ၾကမ္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား စုေဆာင္းမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ မေရးျဖစ္ေပမယ့္ သံုးရက္ျခား တစ္ခါေလာက္ေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို သြားၾကည့္မိတယ္၊ အီးေမးလ္ စစ္ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ စာ လံုးဝ မေရးျဖစ္တဲ့ (၁၅) ရက္တာ ကာလအတြင္းမွာ လာေရာက္ လည္ပတ္သူ မျပတ္ ေတြ႕ရေတာ့ အေတာ္ေလး ဝမ္းသာ ပီတိ ျဖစ္မိပါတယ္။ ေမးလ္လာစစ္တိုင္းလည္း ေပးထားတဲ့ ကြန္းမန္႔ေတြ ဖတ္ရေတာ့ အားတက္မိသလိုပဲ၊ လာလည္ၿပီး အေတြးဗလာ ျပန္သြားရတဲ့ စာဖတ္သူေတြကိုလည္း အားနာမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အခု စာျပန္ေရးမယ္ ဆိုေတာ့ ဘာမွ နိဒါန္း ပ်ဳိးမေနေတာ့ဘဲ ပံုမွန္ စာစေရးရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိျပန္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးႀကီး ခံစားရတာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ အားနာေၾကာင္း၊ စာ စေရးေတာ့မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေရးၿပီး အရွိန္ယူလိုက္ဦးမယ္လို႔ စိတ္ကူးမိတာေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို ေရးလိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ဒီ (၁၅) ရက္ ခရီးစဥ္မွာ မေကြး၊ မႏၲေလးနဲ႔ မုံရြာ ၿမိဳ႕ သံုးၿမိဳ႕ကို ေရာက္ျဖစ္ၿပီး မႏၲေလးမွာ အခ်ိန္ အၾကာဆံုး ေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ (၂၁) ရက္ေန႔မွာ မေကြးကို သြားၿပီး (၂၄) ရက္ေန႔ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ မန္းကို ျပန္ေရာက္ပါတယ္။ ေဖေဖာ္ဝါရီလ (၁) ရက္ေန႔ နံနက္ေစာေစာ မံုရြာကို သြားခဲ့ၿပီး (၂) ရက္ေန႔မွာ ရန္ကုန္ ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ မန္းမွာ ေနေနတုန္း ကာလအတြင္း ဦးဇင္း ဦးေကာဝိဒနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး သူရဲ႕ အခမဲ့ အင္တာနက္ သင္တန္း ေက်ာင္းေလးမွာ သြားေရာက္ၿပီး (၄) ရက္တာ သင္ၾကားေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္ကိုင္းမွာလည္း လိုက္သင္ေပးဖို႔ ဦးဇင္းကို ကတိေပးထားေပမယ့္ အခ်ိန္ၾကပ္တာေၾကာင့္ ရက္ေရႊ႕ၿပီး ရန္ကုန္ ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ သင္တန္း အေတြ႕အၾကံဳကိုေတာ့ ေနာက္မွ သီးသန္႔ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ တင္ျပဖို႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ဒီတစ္ေခါက္ မန္း ေရာက္ေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ျမင္ခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ္အတြက္ ထူးဆန္းတာေပါ႔ေနာ္။ စာဖတ္သူ အေနနဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေမာင္း ၿပိဳင္ပြဲေတြ ႐ုပ္သံမွာ ၾကည့္ဖူးလား မသိဘူး။ မၾကည့္ဖူးလည္း က်ေနာ္ နည္းနည္း ေျပာျပမယ္ဗ်။ တာထြက္တဲ့ စည္းကို နင္းၿပီး ဆိုင္ကယ္ေတြ တန္းစီထားၾကတယ္။ အားလံုးက ၿပိဳင္ပြဲဝင္ဖို႔ တာဆူေနၾကတယ္။ ဆုိင္ကယ္စက္ႏႈိးၿပီး လီဗာ တဗ်ဴးဗ်ဴး တဗ်င္းဗ်င္းနဲ႔ မီးပြိဳင့္ အလြတ္ကို ေခါင္းကေလး တေမာ့ေမာ့နဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကတယ္။ ဘရိတ္အုပ္လ်က္ လီဗာ ပုတ္ေနတာ ဆိုေတာ့ ဆိုင္ကယ္က ႀကိဳးခ်ည္လ်က္ ေျပးဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္လို ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္နဲ႔ အတင္းကို ေမာင္းထြက္ဖို႔ အားယူေနတယ္။ ဒိုင္လူႀကီး အခ်က္ျပလို႔ မီးပြိဳင့္က စိမ္းၿပီး ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ ေမာင္းထြက္ၾကပါေတာ့တယ္။ အဲဒီ ျမင္ကြင္းကို ျမင္ခ်င္ရင္ က်ေနာ္တို႔ မန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းမေတြေပၚမွာ ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ မီးပြိဳင့္က စိမ္းမယ္မွ မၾကံေသးဘူး တဗ်ဴးဗ်ဴး တဗ်ဲဗ်ဲနဲ႔ ထြက္ဖို႔ အတင္း တာဆူေနတယ္။ စိမ္းၿပီ ဆိုတာနဲ႔ တာလႊတ္လိုက္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြလို အလုအယက္ သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္အဆိုင္ တိုးေဝွ႔ၿပီး ေမာင္းထြက္ၾကတယ္။ ယာဥ္ကလည္း မ်ားေတာ့ အဓိက လမ္းစံုေတြဆိုရင္ ေန႔ခင္းဘက္ ယာဥ္ေၾကာ ျပတ္တယ္ရယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ မီးပြိဳင့္ စိမ္းရာကေန နီဖို႔ မီးဝါလည္း လင္းေရာ အလွဴမ႑ပ္ ပိတ္ေတာ့မွာမို႔ အတင္း တိုးဝင္ေနတဲ့ လူေတြအတုိင္း မီးဝါကို မရမက ျဖတ္ေမာင္းေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ လမ္းတစ္ဘက္ကလည္း မီးနီရာကေန စိမ္းေတာ့မွာမို႔ ဗ်ဴးဗ်ဲေနတဲ့ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႔ လမ္းလည္ေခါင္မွာ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကပါေရာ။ ဒါ မန္းၿမိဳ႕မွာ ေန႔စဥ္နီးပါး ျမင္ေတြ႕ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး။ ဒီတစ္ေခါက္ မန္း ျပန္ေရာက္ေတာ့ မီးပြိဳင့္က မီးစိမ္းေလး မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ ဆုိင္ကယ္ေတြက မီးအဝါကိုေတာင္ ျဖတ္မကူးေတာ့ဘဲ လမ္းထိပ္အေရာက္ တုန္႔ခနဲ ရပ္လိုက္ၾကတယ္။ အလြန္ ထူးဆန္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပါတကား လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ မန္းေလးမွာ မီးဝါကို အတင္း ျဖတ္ကူးရင္း လမ္းတစ္ဘက္က ယာဥ္ေတြ ခဏခဏ ျပႆနာတက္ၾကတယ္။ အခုေတာ့ လမ္းဆံုေတြမွာ မီးပြိဳင့္နဲ႔ အသားက်ေနတဲ့ မန္းသားေတြ ျမင္ရေတာ့ အေတာ္ေလး ဝမ္းသာမိပါတယ္။<br /><br />ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စက္ဘီး ၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ တခ်ိန္က တင္စားေခၚေဝၚခဲ့တဲ့ မႏၲေလးၿမိဳ႕ဟာ အခုဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ဘြဲ႕တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ကို ထပ္မံ ဆြတ္ခူးလိုက္သလိုပဲ မန္းၿမိဳ႕ လမ္းမေတြေပၚ ဆိုင္ကယ္ေတြ ပလူပ်ံလို႔ပါပဲ။ မန္းေလး တစ္ၿမိဳ႕တည္းကို ဆုိင္ကယ္ အစီးေရ (၃၅၀၀၀၀) သံုးသိန္းခြဲ နီးပါး ရွိမယ္လို႔ ယူဆမိပါတယ္။ တကယ္တမ္း ယာဥ္အေရအတြက္နဲ႔ တိုင္းတာမယ္ဆိုရင္ မန္းၿမိဳ႕ဟာ ရန္ကုန္ထက္ ယာဥ္အစီးေရ ပိုပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ ယာဥ္႐ႈပ္ေထြးမႈ ခဏခဏ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကုိယ္ပိုင္ အသိစိတ္နဲ႔ပဲ လမ္းစည္းကမ္းတခ်ဳိ႕ကို လိုက္နာဖို႔ အသားက်ေနပါၿပီ။ အခု ဒီတစ္ေခါက္ မန္းၿမိဳ႕ ျပန္ေတာ့ မန္းသားေတြအေနနဲ႔ အသားက်ေနတာ ျမင္ရေတာ့ အေတာ္ေလး ေက်နပ္မိတယ္။ စည္းကမ္းဆိုတာ ျပဌာန္းဖို႔ ထားတာ မဟုတ္သလို၊ ဒါဏ္ခတ္ဖို႔ ထားတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္ အသိစိတ္နဲ႔ လိုက္နာမွသာ စည္းကမ္းဆိုတာ အသက္ဝင္မွာပါ။<br /><br />ကဲဗ်ာ က်ေနာ္လည္း ေရာက္တတ္ရာရာ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ ပို႔စ္ေတာင္ အေတာ္ရွည္ေနၿပီ။ ဒါနဲ႔ စကားမစပ္ က်ေနာ္ ဒီလ (၁၂) ရက္ေန႔ မန္းၿမိဳ႕ကုိ ျပန္ျဖစ္ဦးမယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ အေဖဆံုးတာ တစ္ႏွစ္ျပည့္အတြက္ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္စရာ ရွိလို႔ပါ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ျဖစ္ရင္လည္း (၁၅) ရက္ေလာက္ေတာ့ ၾကာဦးမယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ကိုေတာ့ ခြဲမသြားခ်င္ဘူး။ မန္းၿမိဳ႕ကေန ပို႔စ္တင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ႔မယ္။ က်ေနာ္ မနက္ျဖန္ကေန စၿပီး တန္ဖိုးရွိမယ့္ ပို႔စ္ေတြကို စၿပီး တင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလး ေျပာရင္း အရွိန္ယူတာေလး ရပ္လိုက္ေတာ့မယ္။ အေတာ္ေလးလည္း အရွိန္ရေနၿပီ။ အဟတ္ :P<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-1008629699705063662?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-1478088852654915522009-01-20T20:08:00.003+06:302009-01-20T20:50:56.160+06:30Sharing critical information<div style="text-align: justify;">ဇနီးသည္ ေရခ်ဳိးၿပီးလွ်င္ ၿပီးခ်င္း ခင္ပြန္းသည္ဟာ ေရခ်ဳိးဖို႔ အခန္းထဲ ဝင္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ လူေခၚ ေခါင္းေလာင္း ျမည္လာတာေၾကာင့္ ဇနီးသည္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ကို တဘက္နဲ႔ပတ္ၿပီး ေအာက္ထပ္ကို ေျပးဆင္းသြားတယ္။ သူ တံခါးဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဟိုဘက္အိမ္က ေမာင္ေဇာ္ကို မတ္တပ္ႀကီး ျမင္လိုက္ရတယ္။ သူ ဘာမွ စ မေျပာခင္မွာပဲ ေမာင္ေဇာ္က<br />"<span style="color: rgb(204, 0, 0);">ပတ္ထားတဲ့ တဘက္ကို ခၽြတ္ခ်လိုက္ရင္ အခု ပါလာတဲ့ ေဒၚလာ ၈၀၀ ေပးမယ္</span>"<br />လို႔ ကမ္းလွမ္းလိုက္တယ္။<br /><br />ခဏတာ စဥ္းစားလိုက္ၿပီး အမ်ဳိးသမီးဟာ ပတ္ထားတဲ့ တဘက္ကို ခၽြတ္ခ်လိုက္ၿပီး ကိုယ္ဗလာနဲ႔ ေမာင္ေဇာ္အေရွ႕မွာ ရပ္ေနလိုက္တယ္။ နည္းနည္းၾကာမွ ေမာင္ေဇာ္က သူ႔မွာ ပါလာတဲ့ ေဒၚလာ ၈၀၀ကို လွမ္းေပးလိုက္ၿပီး အိမ္ျပန္သြားတယ္။ အမ်ဳိးသမီးဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚက တဘက္ကို ျပန္ေကာက္ပတ္လိုက္ၿပီး အိမ္ေပၚ ျပန္တက္လာတယ္။ သူ အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ သူ႔ ခင္ပြန္းသည္က "<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေအာက္က ဘယ္သူလဲ</span>" လို႔ လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ "<span style="color: rgb(0, 102, 0);">တစ္အိမ္ေက်ာ္က ေမာင္ေဇာ္ပါ</span>" လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ခင္ပြန္းသည္က အားရဝမ္းသာနဲ႔ ေျပာလိုက္တာက<br />"<span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေဟ ... ဟုတ္လား။ ငါ႔ကို ေပးစရာရွိတဲ့ ေဒၚလာ ၈၀၀ နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာေျပာသြားေသးလဲ</span>" တဲ့။<br /><br />ဒီပံုျပင္ေလး ဖတ္အၿပီးမွာ မျပံဳးဘဲ မေနႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒါ ဖတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ေတြးလိုက္မိတာက လူေတြရဲ႕ "လွ်ိဳ" တတ္တဲ့ အက်င့္ပါ။ ကိုယ့္မွာ ရွိေနတဲ့၊ ကိုယ္သိတဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ကို သူမ်ားကို မေျပာခ်င္ဘူး။ သူစိမ္းကို မေျပာခ်င္တာ သိပ္မဆန္းေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ႕ ပါတနာ (partner) - သူငယ္ခ်င္းအရင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အိမ္ေထာင္ဖက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ စီးပြားဖက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္ - ကို လွ်ဳိ႕ဝွက္တယ္ဆိုတာ အျမဲ ေကာင္းက်ဳိး ရပါ႔မလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီပံုျပင္နဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ ဟုိေကာင္ ေမာင္ေဇာ္ အေခ်ာင္ႏႈိက္ၿပီး အျမတ္ထုတ္သြားတယ္။ တကယ္တမ္းဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔မွာ ရွိတဲ့ အေရးႀကီးတယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္ေတြကို အနည္းဆံုး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ မိတ္ဖက္ ပါတနာကို ေျပာျပထားသင့္ပါတယ္။ ဒါမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ရႏိုင္တဲ့ အႏၲရာယ္ကို ႀကိဳျမင္ႏုိင္မွာပါ။<br /><br />မေဟာသဓာ ဇာတ္ထဲက ေမးခြန္းတစ္ခုကို သြားသတိရမိတယ္။<br />"<span style="color: rgb(0, 0, 153);">လွ်ိဳ႕ဝွက္အပ္ေသာ အမႈကို မည္သူ႔အား ေျပာသင့္သနည္း</span>"<br />တဲ့။ အမတ္ႀကီးေလးေယာက္က အေဟာ္သဓာကို ေခ်ာက္တြန္းၿပီး ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေလးပါ။ က်ေနာ္ အျမင္နဲ႔ ေျဖရရင္ေတာ့ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရသူကုိ ေျပာသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မယံုဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မေျပာနဲ႔ေပါ႔။ မေဟာ္သဓာကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာသင့္ဘူး လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေပၚ ပံုျပင္အရဆိုရင္ ခင္ပြန္းသည္အေနနဲ႔ သူ႔ မိန္းမ အဲလို ဒုကၡ ေရာက္သြားမယ္လို႔ သူ ဘယ္ထင္မလဲ။ ဒါေပမယ့္ တကယ္လို႔ သူသာ သူ႔ မိန္းမကို ေငြေခ်းထားတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာထားမယ္ဆိုရင္ ေမာင္ေဇာ္ရဲ႕ လုပ္ကြက္ကေန လြတ္ႏိုင္မွာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-147808885265491552?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-39971421346475469282009-01-18T20:24:00.001+06:302009-01-18T23:43:13.382+06:30စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ <> ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈ<div style="text-align: justify;">တိုင္းျပည္ေတြအတြက္ စီးပြားေရး တိုးတက္ဖို႔ အဟန္႔အတားေတြက ဘာေတြ ျဖစ္မလဲ။ ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ေတြ အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ တိုးတက္ဖို႔အတြက္ ျဖတ္လမ္းနည္း၊ ဂါထာ မႏၲန္ေတြ ရွာမေတြ႕ေသးပါဘူး။ ဒီ အဆင့္ ၁၊ ၂၊ ၃ ကို အစီအစဥ္တိုင္း လိုက္လုပ္ရင္ ႀကီးပြားတုိးတက္မယ္၊ မလုပ္ရင္ မဖြံ႕ၿဖိဳးဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ အတိအက် မေျပာႏိုင္ဘူး။ လူမႈေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး ျပႆနာေတြက ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး စီမံကိန္းေတြအတြက္ အဟန္႔အတားပါ။ အဲဒါေတြက သီးျခားစီ ေလ့လာလုိ႔ မရႏိုင္ေအာင္ကို တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ယွက္တင္ၿပီး ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံ အမ်ားစုမွာ အစိုးရအဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းဆုိသလိုပဲ ေနာက္အစိုးရအသစ္ရဲ႕ အစားထိုးျခင္းကို ခံေနၾကရတယ္။ အာဏာသိမ္းခံလိုက္ရရင္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ အစိုးရအသစ္ေျပာင္းသြားၿပီး ဥပေဒ စနစ္ေတြကအစ လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းသြားတယ္။ အဲဒီလို ႏိုင္ငံမ်ဳိးေတြမွာ စီးပြားေရး လုပ္ေနၾကတဲ့ ကုမၸဏီေတြအတြက္ေတာ့ ဒုကၡေတြပါပဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ တကယ္လို႔ အပတ္တိုင္း ဆရာမအသစ္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းၿပီး သင္႐ုိးၫႊန္းတမ္းကအစ လိုက္ေျပာင္းေနရင္ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္လိုက္မလဲ။ ေသခ်ာတာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ စာမတတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ရဲ႕ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္း ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္းပါ။ ကုမၸဏီေတြ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္အခဲကလည္း အဲဒါလိုပါပဲ။<br /><br />"ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္ဖို႔ ဒါေတြ အစီအစဥ္တက် လုပ္သြားပါ" လို႔ အၾကံဉာဏ္ မေပးႏိုင္ေပမယ့္ ေဘာဂေဗဒ ပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြအတြက္ တိုးတက္ဖို႔ အဟန္႔အတားေတြကို တင္ျပထားတယ္။ အဲဒီအထဲက ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈ ေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ အဟန္႔အတားအေၾကာင္း နည္းနည္းေလး ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈ မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံဟာ သူ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္ဖို႔ ဆိုတာ တည္ၿငိမ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကို လက္ခံက်င့္သံုးဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ မတည္ၿငိမ္ဘူးဆိုတာ အေျပာင္းအလဲမ်ားျခင္းကို ဆိုလိုတာပါ။ အစိုးရအဖြဲ႕ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာင္းတာလဲ မတည္ၿငိမ္တာ ျဖစ္သလို၊ အစိုးရအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕တည္းကပဲ ေဟာတစ္မ်ဳိး၊ ေဟာတစ္မ်ဳိး ဥပေဒေတြ ေျပာင္းေနတာလည္း မတည္ၿငိမ္တာပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ဥပေဒေတြ မေျပာင္းဘဲ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြ မၾကာမၾကာ ေျပာင္းေနတတ္တာလည္း မတည္ၿငိမ္တာပါပဲ။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈယႏၲရား မတည္ၿငိမ္မႈထဲမွာ ပါပါတယ္။</div><br /><span id="fullpost"><div style="text-align: justify;">ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ ဘယ္လို နည္းဗ်ဴဟာေတြပဲ ခ်ခ် တည္ၿငိမ္တဲ့ အစိုးရအဖြဲ႕အစည္း ရွိဖို႔က အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံအမ်ားစုမွာ အဲဒီလို တည္ၿငိမ္မႈမ်ဳိး လိုအပ္ေနပါတယ္။ တိက်တဲ့ ဥပေဒ၊ အဆင္ေျပတဲ့ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းေတြကို အစိုးရအေနနဲ႔ မခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ရွိ အစိုးရအေပၚ အာဏာသိမ္းမႈေတြ၊ ဆႏၵျပမႈေတြဟာ အဲဒီလုိ ႏိုင္ငံမ်ဳိးေတြမွာ အျမဲလိုလို ၾကံဳေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဥပမာတစ္ခုက ဆိုမာလီးယား ႏိုင္ငံပါ။ ၁၉၉၀ ကတည္းက ႏိုင္ငံတြင္း အုပ္စုေတြရဲ႕ ျပည္တြင္းစစ္ေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔ ဘက္ကုိေတာင္ ေျခဦး မလွည့္ႏိုင္ေသးပါဘူး။ တည္ၿငိမ္တဲ့ အစုိးရ ဖြဲ႕စည္းႏုိင္ေရး ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္အတြက္ ကမ႓ာ့ကုလသမဂၢအဖြဲ႕နဲ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံက စစ္တပ္ေတြ ေစလြတ္ခဲ့ေပမယ့္ ျပႆနာေတြက ပို ဆိုးသထက္ ဆိုးလာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ၁၉၉၅ ခုနစ္မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ သူ႔ရဲ႕ စစ္တပ္ကို ျပန္ ႐ုတ္သိမ္းခဲ့တယ္။ ဆိုမာလီးယားအတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ ဗဟိုအစိုးရ အခုထိကိုပဲ မရွိေသးပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈကို ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕ရၿပီး အာဖရိကႏိုင္ငံေတြမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရပါတယ္။<br /><br />မတည္ၿငိမ္မႈေတြဟာ အစုိးရအဖြဲ႕အစည္းအတြက္ လက္ရွိအာဏာကို စြန္႔လြတ္ရေလာက္ေအာင္ မခ်ိန္းေျခာက္ႏိုင္ဘူးပဲ ထားဦး။ အဲဒီ ျပႆနာေတြေၾကာင့္ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္း အခက္ခဲျဖစ္ေစတာ အမွန္ပါ။ တကယ္တမ္း အလုပ္ျဖစ္ဖို႔ ဆိုရင္ ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးအတြက္ တာရွည္ခံမယ့္ စည္းမ်ဥ္း ဥပေဒေတြ လိုအပ္ပါတယ္။<br /><br />ႏိုင္ငံတြင္းက လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ မတူတဲ့ အုပ္စုေတြေၾကာင့္လည္း မတည္ၿငိမ္မႈေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္နယ္နိမိတ္ သက္မွတ္ခ်က္ အမ်ားစုဟာ ကိုယ့္ကို ကၽြန္ျပဳခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံရဲ႕ မူလသက္မွတ္ခ်က္ေတြကို အေျခခံထားၾကတာ မ်ားတယ္။ သက္ဆိုင္ရာ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ မတူတဲ့ လူမ်ဳိးစု ေတြရဲ႕ ေနထုိင္ရာ နယ္နိမိတ္အရ ပိုင္းျခားၾကတာ မဟုတ္ေတာ့ မတူတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွစ္ခုကို တစ္ေနရာတည္း ေပါင္းစပ္မိတာတို႔၊ မတည့္တဲ့ လူမ်ဳိးစုေတြ ေပါင္းစပ္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အဖြဲ႕ေတြကြဲၿပီး ႏိုင္ငံတြင္း သူပုန္ထမႈေတြ၊ ပုန္ကန္မႈေတြ ျဖစ္လာရေတာ့တယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ႏိုင္ဂ်ီးရီးယား ႏိုင္ငံဟာ ၿဗိတိန္ရဲ႕ ကိုလိုနီ ဥပေဒအရ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ျပည္ေထာင္စု တစ္ခုပါ။ မတူညီတဲ့ လူမ်ဳိးစု သံုးခုနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတယ္။ ေျမာက္ပိုင္း Hausa Fulan ေဒသ၊ အေနာက္ပိုင္း Yoruba ေဒသ နဲ႔ အေရွ႕ပိုင္း Ibo ေဒသပါ။ အဲဒီ ေဒသ သံုးခုလံုးဟာ ယဥ္ေက်းမႈပိုင္း သိသာထင္ရွားေအာင္ ကြာျခားေနေတာ့ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး ပဋိပကၡေတြ အျမဲလိုလို ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စစ္တပ္ အာဏာသိမ္းမႈေတြ အဆက္မပ်က္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေဒသ သံုးခုဟာ သီးျခား ရပ္တည္ခြင့္ ရမယ္ဆိုရင္ တိုးတက္မႈ အလားအလာေတြ ရွိေပမယ့္ အခုဆိုရင္ ၿဗိတိန္ရဲ႕ စနက္ေၾကာင့္ ေဒသေတြ အားလံုး စုစည္းၿပီး ႏိုင္ငံတစ္ခုတည္းအေနနဲ႔ သက္မွတ္ထားတာေၾကာင့္ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္မွန္းလို႔ မရေတာ့ဘူး။<br /><br />ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈက စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအေပၚ ဘယ္လိုမ်ား သက္ေရာက္မႈ ရွိမလဲလို႔ သိခ်င္ပါလိမ့္မယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈ စီမံကိန္းတိုင္းအတြက္ ေငြေၾကးရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈက လိုကို လိုအပ္မွာပါ။ ျပည္ပ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လိုအပ္သလို ျပည္တြင္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ လည္း လိုပါလိမ့္မယ္။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမယ့္ လုပ္ငန္းရွင္ေတြအတြက္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈ ရွိမရွိဆိုတာ ထည့္ကို စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔အတြက္ ျပည္ပ ကုမၸဏီအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပညာရွင္ေတြ ငွားရမ္းၿပီး သက္ေရာက္ႏိုင့္မယ့္ အႏၲရာယ္ အတိုင္းအထြာကို ေလ့လာၾကမွာပါ။ တကယ္လို႔ အႏၲရာယ္ တအား ႀကီးမယ္ဆိုရင္ အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ လာၿပီး မျမႇဳပ္ႏွံေတာ့ပါဘူး။<br /><br />ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈဟာ ျပည္တြင္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈကိုပါ ကန္႔သတ္ပစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဝင္ေငြျဖန္႔ေဝမႈ အခ်ဳိးဟာ အလြန္ကိုပဲ ကြာဟလွတယ္။ အင္မတန္မွ ခ်မ္းသာလွတဲ့ လူနည္းစု ရွိသလို အစေပါင္း မ်ားစြာ မ်ားျပားလွတဲ့ ဆင္းရဲသားေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူလတ္တန္းစား အေတာ္ေလး နည္းတယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံက လူကံုထံ လူ႔ေဘာ္ေက်ာ့ သူေဌးေတြအတြက္ ဝင္ေငြအပိုအလွ်ံေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ အဲဒီ ေငြေတြဟာ ႏိုင္ငံအတြက္ ျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ အလားအလာ ရွိတဲ့ ေငြေၾကး၊ စုေဆာင္းေငြေတြပါ။ ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕ ေငြေၾကးေတြ ဆံုး႐ႈံးမွာ ေၾကာက္တာနဲ႔ပဲ ထပ္ဆင့္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ လက္တြန္႕ၾကပါလိမ့္မယ္။ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေန အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေတာင္ ေအးေဆး ေနႏိုင္ဖို႔အတြက္ တခ်ဳိ႕သူေတြက ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္တဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာ သြားၿပီး ျမႇဳပ္ႏွံၾကပါေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ ႏိုင္ငံမွာ ရွိသင့္တဲ့ ေငြေၾကး၊ ပိုင္ဆိုင္မႈဟာ တျခား ႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ထဲကို က်ေရာက္သြားတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံဟာ ဆင္းရဲျမဲ ဆင္းရဲ ေနရဦးမွာပါ။<br /><br />ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြမွာ ဝင္ေငြ ျဖန္႔ေဝမႈအခ်ဳိး ကြာဟလြန္းတာကလည္း ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈကို ဦးတည္သြားေစႏိုင္ပါတယ္။ ဆင္းရဲသား အမ်ားစုအေနနဲ႔ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေရး စနစ္နဲ႔ အေျခအေနအေပၚ နည္းနည္းေလးမွ ယံုၾကည္မႈ မရွိေတာ့ဘဲ ထိန္းသိမ္း ျမႇင့္တင္ဖို႔အတြက္လည္း ဆႏၵ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ေတာ္လွန္ ပုန္ကန္မလား။ မလုပ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးေလ။ သူတို႔ ဒီထက္ ဘာမွ ဆံုး႐ႈံးစရာမွ မရွိဘဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း စနစ္သစ္အတြက္ အာမခံခ်က္ ေပးထားတဲ့ အတိုက္အခံ အဖြဲ႕အစည္းေတြ အေပၚမွာ သူတို႔ရဲ႕ ဘဝနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ကို အျပည့္အဝ ပံုအပ္ၿပီး လက္ရွိစနစ္ကို တြန္းလွန္ဖုိ႔ တိုက္ပြဲ ဝင္ေနတာေၾကာင့္ ရလဒ္ဟာ မတည္ၿငိမ္မႈကိုပဲ ျပန္ဦးတည္သြားပါတယ္။ မတည္ၿငိမ္မႈရဲ႕ အက်ဳိးေၾကာင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈဟာလည္း ဘယ္လုိမွ အေကာင္အထည္ မေပၚႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4615259208349357724-3997142134647546928?l=pikay.myanmarblogs.net' alt='' /></div>ပီေကhttp://www.blogger.com/profile/03247311549110755055noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4615259208349357724.post-58705181710044913092009-01-17T20:02:00.003+06:302009-01-18T00:30:39.396+06:30လမ္းေပၚမွ တရားမ်ား<div style="text-align: justify;">မနက္ ၈ နာရီနဲ႔ ညေန ၆ နာရီ ဝန္းက်င္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ သိပၸံလမ္းမေပၚမွာ ျပံဳခဲေအာင္ သြားလာေနၾကတဲ့ စက္ဘီးေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြဟာ ၾကက္ပ်ံမက် မ်ားျပားလွတာ မႏၲေလး ေရာက္ဖူးသူတိုင္း သိပါလိမ့္မယ္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ဟာ လမ္းစံုလမ္းခြ မ်ားတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေပမယ့္ မီးပြိဳင့္ အင္မတန္ နည္းပါတယ္။ မီးပြိဳင့္ နည္းရတဲ့အထဲ တကယ္ အလုပ္လုပ္တဲ့ မီးပြိဳင့္ဆိုတာ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာ ရွာမွရွားေပါ႔။ မီးပြိဳင့္မရွိတာနဲ႔ အသားက်ေနတဲ့ မန္းသူမန္းသားေတြကေတာ့ မီးပြိဳင့္ရွိျခင္းကိုေတာင္ သတိ မထားမိေတာ့ပါဘူး။ ရပ္ၾကည့္သြား ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို လိုက္နာတဲ့သူ ရွိသလို သြားၾကည့္ရပ္ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ သြားလာေနတဲ့သူလည္း မ်ားသား။ တစ္ခါတုန္းက တာဝန္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း လမ္းျပပုလိပ္ကို ေတြ႕ေတာ့ သူ႔ကို လွမ္းေနာက္ဖူးတယ္။ "ေဟ့ေကာင္၊ မင္းက ယာဥ္ေတြ အဲဒီေလာက္ ႐ႈပ္ေနတာ လမ္းမရွင္းဘဲ ဘာေခ်ာင္ခိုေနတာလဲ" လို႔ သူ႔ကို ေျပာလိုက္ေတာ့ သူက ျပန္ေျပာတယ္။ "မင္းကလဲကြာ သိရဲ႕သားနဲ႔။ သူဖာသာ သြားေနတာ အေကာင္းသား။ ငါ ဝင္ျပလိုက္ရင္ ပို႐ႈပ္ကုန္မွာေပါ႔။ ငါ ဝင္မပါတာ ငါ႔ရဲ႕တာဝန္ကို အေကာင္းဆံုး ထမ္းေဆာင္ေနတာပဲကြ" လို႔ ေဆာဒက တက္တာကို မွတ္သားဖူးတယ္။ မွန္ပါတယ္။ မန္းၿမိဳ႕ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ ပုလိပ္ေတြ လမ္းမျပရင္ ယာဥ္ပိတ္ဆို႔မႈ မျဖစ္ဘူးဗ်။<br /><br />ရန္ကုန္ကေန လာတဲ့သူေတြ အျမဲေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ရွိပါတယ္။ "မင္းတို႔ မန္းကေကာင္ေတြ စည္းကမ္းကို မရွိဘူး။ ဆိုင္ကယ္ကို ေမာင္းခ်င္သလိုေမာင္း၊ စက္ဘီးကို နင္းခ်င္သလိုနင္းနဲ႔။ မ်က္စိကုိေနာက္ေနတာပဲ။ ကားေတာင္ မေမာင္းရဲဘူး" တဲ့။ အဲဒီလို ေျပာခံရရင္ က်ေနာ္တို႔ မႏၲေလးသားေတြ ျပန္ေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းလည္း ရွိပါတယ္။ "ငါတို႔ မႏၲေလးမွာ နားလည္မႈရွိမွ ေမာင္းလို႔ရတာကြ" ။ ဒီစကားေျပာရင္ သူတို႔ နားၾကားျပင္းကပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ မေမာင္းတတ္တာပဲ နားလည္မႈ မရွိသလိုလို။ ရန္ကုန္သားေတြ အေနနဲ႔ နားလည္မႈ ဆိုတဲ့ စကားကို သေဘာေပါက္မယ္ မထင္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ေတြ လမ္းစံုကို ကူးေတာ့မယ္ဆိုရင္ တျခားဘက္က ယာဥ္ေတြရဲ႕ အရိပ္အေျခကို ၾကည့္လိုက္တယ္။ မလြတ္ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ရပ္လိုက္တယ္။ လြတ္ရင္ ကူးတယ္။ အေဝးက လာတဲ့ယာဥ္ရဲ႕ အရွိန္နဲ႔ ဦးတည္ရာကို ခန္႔မွန္းၿပီး က်ေနာ္တို႔ လြတ္မလြတ္ ဆံုးျဖတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာေျချပၿပီး သူ႔ကူးမလား၊ ကိုယ္ကူးမလား အေပးအယူလုပ္ၿပီးမွ လမ္းျဖတ္ကူးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္တို႔ေခၚတဲ့ နားလည္မႈပါ။ မႏၲေလးမွာ ေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ နားလည္မႈကို တတ္မွ ျဖစ္မယ္။ ယာဥ္ရွင္းမွ ကူးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တစ္သက္လံုး လမ္းမကူးပါနဲ႔ေတာ့။ က်ေနာ္တို႔ မႏၲေလးသားေတြပဲ သူတို႔ သက